บทที่ 7 ไม่มีทางเลือก

บทที่ 7 ไม่มีทางเลือก

รถขับเข้าโรงจอดของบ้านพักตาอากาศอย่างเงียบๆ จารวีเดินตามหลังยศพล หันซ้ายทีขวาทีราวกับลูกหมา คนรับใช้และบอดี้การ์ดยืนเป็นแถวอย่างเรียบร้อย ยืนเคารพโค้งคำนับให้ยศพลด้วยความที่หน้าประตูทางเข้าบ้านพักตากอากาศ “ท่านยศพลสวัสดีครับ/ค่ะ” พวกเขากล่าวทักทายพร้อมเพรียงและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันราวกับการฝึกทหาร

ยศพลเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างเย็นชา จากนั้นก็กระแอมเบาๆ หนึ่งที มีเงินแล้วทำแบบนี้เหรอ คนมีเงินเขาเป็นเศษสวะกันหมดเลยเหรอไงนะ? จารวีแอบตำหนิเขาในใจ

หลังจากเดินเข้าไปในประตูกระจกที่สวยงามแล้ว จารวีนิ่งงงงันไปชั่วขณะ เธอคิดว่าตนเองเดินเข้ามาในปราสาทในยุคกลาง…..ในบ้านมีบันไดที่หมุนวนเป็นเกลียวยาวมาถึงห้องรับแขก โคมไฟแชนเดอร์เรียที่ทำจากคริสทัลขนาดใหญ่ซึ่งสลับซับซ้อนยุ่งยาก พรมทำจากขนแกะแคชเมียร์ที่หรูหรา ตู้ใส่ขวดเหล้าวิสกี้ที่ประณีตสวยงาม โซฟายาวที่หรูหรา ฟุ่มเฟือย โอ่อ่า

ยศพลปลดเนคไทออก โยนสูทเสื้อนอกทิ้งบนโซฟา นั่งบนโซฟามองจารวีด้วยสายตาที่ชั่วร้าย “มานี่….”

จารวีกลับสู่สภาพความเป็นจริง มือทั้งสองบิดกันแน่น แล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “เอาวิดีโอคืนมาให้ฉัน….”

“มานี่ อย่ามายั่วให้โมโหฉัน....” สายตาของยศพลมีความโหดเหี้ยม

จารวีรู้อยู่แก่ใจว่าตนเองสู้กับเข้าไม่ได้ จึงเข้าไปนั่งใกล้เขาลงบนโซฟาอย่างช้าๆ

ยศพลกดไปที่โทรศัพท์สายใน “น้าอาม ขอเหล้าหน่อย….”

หลังสองนาที สาวใช้คนหนึ่งถือไวน์แดงกับแก้วสองใบเข้ามาหา ทุกอย่างบนขวดไวน์แดงล้วนเป็นภาษาฝรั่งเศส ซึ่งจารวีอ่านไม่ออกเลยแม้แต่ตัวเดียว

ยศพลจ้องเขม็งจารวีด้วยสายตาที่เสียดแทง “ทำไมถึงต้องถ่ายรูปฉันด้วย?”

นี่จะบอกว่าคุณหล่อมากงั้นเหรอ? ไม่เลย เขาในสายตาของเธอ ในตอนนี้ก็คือขี้หมากองหนึ่ง ทั้งเหม็นทั้งแข็ง จารวีตึงเครียดอยู่ในใจ จนรู้สึกลิ้นเริ่มพันกัน “ฉัน...ทำไมคุณถึงต้องซื้อกิจการของยาหวนด้วย?”