ตอนที่ 147
ตอนที่ 147 นับวันรอคอย
October 22, 2026
ตอนที่ 147 นับวันรอคอย
จารวีดึงมือที่ยศพลยื่นมา ออกจากหัวของเธอ" ไม่ต้องพูดมาก รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
" มีเธออยู่ข้างกายแบบนี้ ฉันก็ต้องรู้สึกดีอยู่แล้วสิ”
"ฉันหมายถึงต้นแขนของคุณ!”
ยศพลคว้ามือของจารวีไปจับไว้แน่น เขาดึงมันไปวางไว้บนอกแกร่ง" ตอนนี้เธออยู่ข้างกายของฉัน จะไปสนอะไรกับอีแค่แขนข้างเดียว”
" นี่คุณ"จารวีหมดคำพูด ผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่นะ?
" เธอรักฉันใช่ไหม?"นัยน์ตาของยศพลเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
" คราวหลังคุณห้ามทำอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด”
" ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าไม่ทำแบบนี้คนบางคนแถวนี้จะรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าตัวเองรักฉันขนาดไหน... เมื่อวาน ฉันแค่ไปงานเลี้ยงที่คลับนั่นจริงๆนะ ฉันสาบานได้ ฉันไม่ได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนเลย"ยศพลอธิบายอย่างรีบร้อน
จารวีเปรยตามองเขาเพียงแวบเดียว" แล้วทำไมต้องปิดเครื่อง"
" ปิดเครื่องงั้นหรอ"ยศพลงุนงงเล็กน้อย ราวกับไม่มีอะไรจะพูด"ฉันไม่ได้ปิดเครื่อง แต่ว่านิรันทำโทรศัพท์ของฉันร่วงลงบนพื้น ทำให้มันพัง”
" เป็นอย่างนั้นจริงๆหรอ?”
ยศพลตะโกนร้องเรียก"นิรัน!!”
นิรันที่เฝ้าอยู่ที่หน้าประตู พรวดพราดเข้ามา" มีอะไรหรอครับคุณชายสาม!”
จารวีไม่อยากซักไซร้อีกต่อไป เธอรีบเอ่ยขัด" ชั่งเถอะๆ คุณพักผ่อนก่อน เรื่องนี้เอาไว้คุยวันหลังแล้วกัน!”
" นิรัน นายอธิบายกับเธอสิ เรื่องโทรศัพท์ของฉัน”
นิรันรับรู้ได้ในทันที เพราะเดิมทีความเข้าใจผิดนี้ ล้วนมีเขาเป็นคนก่อขึ้น
" ขอโทษครับคุณจารวี เมื่อคืนนี้ผมทำโทรศัพท์ของคุณชายร่วงลงบนพื้น ผมไม่ระวังเองครับ คุณจะราวีมีอะไรไม่พอใจก็ลงโทษผมเถอะ! อย่าไปโกรธเคืองคุณชายเขาเลยครับ ไม่เช่นนั้น คุณชายเอาผมตายแน่!”
จะรีเลิกคิ้ว" โอเคค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว พี่รันออกไปเถอะ!”
ใบหน้าของนิรันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม" คุณจารวีไม่ลงโทษผมแล้วหรอครับ?”
" ทำสิ ฉันจะทำโทษพี่รันแน่ๆ ต่อไปนี้ต้องรายงานความเคลื่อนไหวของคุณชายกับฉันทุกๆเวลา"จารวีทำตัวเป็นคุณยายขี้บ่น ที่ไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย
" หา!!"นิรันดร์สับสนมึนงง เขาจะกล้ารายงานความเคลื่อนไหวของคุณชายได้อย่างไร นอกจากเขาจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเท่านั้น
นิรันดร์กำลังจะเอ่ยต่อ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาของยศพล เขาก็รีบถอยหลังกลับออกไปอย่างรวดเร็ว
" มานี่สิ”
ยศพลตบลงบนเตียงคนไข้ที่ข้างกายของเขา เขาเสมองไปด้านนอกเล็กน้อย" มานอนกับฉัน"
" ไม่เอา เตียงเล็กขนาดนั้น ฉันไม่ง่วงด้วย!"จารวีปฏิเสธการกระทำคลุมเครือ และใกล้ชิดสนิทสนมในที่สาธารณะกับเขาเช่นนี้
" ฉันรู้ว่าเธอเอาแต่เฝ้าฉันทั้งคืน มานอนพักข้างๆฉันก่อนเถอะ!"ที่จริงแล้วยศพลกลัวว่าเธอจะวิ่งหนีเข้าไปอีกครั้ง ก็เลยบอกให้เธอมานอนอยู่ที่ข้างกายของเขา
" ไม่เอา ฉันไม่นอน!"จะราวีประกาศกร้าว" คุณหิวหรือยัง ฉันจะไปทำอะไรให้ทาน”
"ฉันไม่หิว ฉันแค่อยากนอนอยู่กับเธอตรงนี้”
" ไม่ได้ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ!!”
" โอ้ยเจ็บจังเลย!"อยู่ๆยศพลก็ขมวดคิ้ว พลางส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
จารวีไม่ทันได้คิดทบทวน เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขา ยศพลตวัดวงแขนขึ้นโอบกอดเธอ พลางอุ้มเธอขึ้นไปบนเตียง หลังจากนั้นจึงพลิกตัวแล้วใช้แขนข้างที่บาดเจ็บของเขา สกัดกั้นเธอไว้
เขาคิดถูก เพราะจารวีไม่กล้าแตะต้องแขนข้างที่ได้รับบัตรเจ็บของเขา เธอทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น
"นอนเถอะ เดี๋ยวฉันจะเฝ้าเธอเอง"สายตาของยศเต็มไปด้วยความรักใคร่ เขาจ้องมองเธออย่างจริงจังตั้งใจ
เห็นเธอต้องอดหลับอดนอนเช่นนี้ ในใจของเขาก็เจ็บปวด
แสงที่ด้านนอกค่อยๆสว่าง ลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างเข้ามา ด้าน ใน
เตียงที่คับแคบ มีสองร่างนอนอยู่ราวกับคนคนเดียวกัน
ที่จริงแล้วจารวีค่อนข้างเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย เมื่อถูกเค้าโอบกอดไว้เช่นนี้ เธอก็เผยหลับไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าใบหน้าเล็กซบเข้ากับแผงอกกว้าง เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองเธอ
ตอนนี้จารวีจึงมีสติขึ้นมา" เอ๊ะ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”
" ฮ่าๆ ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วค่ะ คุณจะระวี”
น้าอามที่กำลังถือกล่องข้าวเข้ามา จารวีลุกขึ้นนั่ง พลางมองนาฬิกา เธอหลับไปเป็นเวลาถึง 6 ชั่วโมง
อีกทั้งยศพลยังอยู่ในอิริยาบถเดิม เธอหลับไปถึง 6 ชั่วโมง พลันจารวีก็รู้สึกเกรงใจเขา
" แขนคุณชาหรือเปล่า?”
ยศพลยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาก้มลงจุมพิตไปที่ใบหน้าเล็ก" เธอคิดว่าไงล่ะ?”
"มาค่ะ คุณจารวีมาทานอะไรสักหน่อยเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้ลูกในท้องต้องหิวแย่สิคะ!”
น้าอามยกถ้วยซุปไก่ที่กำลังร้อนเข้ามา จารวีฉีกยิ้ม" แป๊บนึงนะคะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”
ห้องผู้ป่วยที่พวกเขาอยู่เป็นห้องวีไอพีระดับสูง ด้านในมีห้องน้ำในตัว อีกทั้งยังมีเครื่องครัวไว้ทำอาหาร ที่จริงแล้วภายในห้องยังมีโซฟา และเตียงนอนของคนเฝ้าไข้ แต่เป็นเพราะยศพลอยากจะนอนกอดเธอ เขาก็เลยยอมที่จะนอนเบียดกับเธอบนเตียงคนป่วย โดยไม่ยอมปล่อยเธอไป
เมื่อจารวีอาบน้ำเสร็จ เธอกล่าวออกมา ยศพลลุกขึ้นนั่ง นางพยาบาลหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังเปลี่ยนขวดน้ำเกลือให้เขา
เมื่อมองเห็นผู้ชายตรงหน้าที่หล่อเหลาคมคาย ยามเธอฉีดยาให้เขา ก็ตื่นเต้นจนแทงผิดแทงถูก
ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดง ราวกับลูกมะเขือเทศ เมื่อยศพลถูกเธอทำให้เจ็บ เขาถึงเอ่ยต่อว่าเธออย่างไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าของนางพยาบาลขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอน้ำตาคลอและวิ่งออกไป
" นี่ คุณควรจะเปลี่ยนนิสัยอารมณ์ร้อนของคุณ คนอื่นเธอยังเป็นแค่สาวน้อยแท้ๆ”
ยศพลย่นคิ้วพลางบ่นออกมา" ก็ฉันไม่ใช่หนูทดลองซะหน่อย ไม่คิดว่าจะให้เด็กฝึกงานมาฉีดยาฉันนี่ เจ็บจนแทบตาย เธอว่ามันสมเหตุสมผลแล้วเรื่องไง?”
เจ็บขนาดนั้นเลยหรือไง แม้แต่ปืนยังกล้ายิงใส่ตัวเอง กะอีแค่ฉีดยาแค่นี้ทำเป็นเจ็บไปได้!