ตอนที่ 153 เธอผอมไปมาก

ตอนที่ 153 เธอผอมไปมาก

ถามแบบนี้ออกมาได้ มันต้องใช้กำลังใจมากแค่ไหน เขาไม่กล้าถามชีวิตเธอยังเหลือเวลาเท่าไร

“ในข้อมูลแสดงว่า เวลานานสุดอยู่ได้2ปี สั้นสุดเพียง10เดือน ต้องดูร่างกายคนไข้ครับ”

ยศพลจ้องหมอฮูโอด้วยสายตาคมเฉียบ นานที่แสดงให้เห็นความเหม่อลอยเขา

“โรคแบบนี้มีการติดต่อได้ น้ำเหลืองของเหลวและโลหิตจะแพร่เชื้อได้ ฉะนั้นแล้วคุณระวังด้วยนะครับ...”

หมอฮูโอยังพูดไม่จบ ยศพลพลางเดินก้าวยาวๆออกไปแล้ว

เขาไม่มีเวลาแล้ว เขาต้องการรีบกลับไปตรวจสอบเรื่องนี้

ในห้องผู้ป่วย น้าอามกำลังพูดหัวเราะกับจารวี

“คุณชายสามเหมือนเป็นเด็กผู้ชาย คุณจารวีอย่าถือสาเขา สองสามีภรรยาจะไม่มีการทะเลาะเล็กน้อยได้ไง...”

จารวียิ้มแฉ่ง พยักหน้า ทีนี้ยศพลพลางเดินเข้ามาทันที

“น้าอามเก็บของครับ เรากลับกัน!”

น้าอามตกใจ “คุณจารวีไม่เป็นไรแล้วรึคะ?”

ยศพลอึ้งตัวแข็งไปแป๊บ “เราไปรักษาในประเทศเองเถอะ ไม่ค่อยชินกับที่นี่”

“ดี ดี ฉันเก็บของตอนนี้เลยค่ะ”

ในเมื่อกลับประเทศได้แล้ว ก็แสดงว่าโรคคุณจารวีหายแล้ว งั้นก็รีบกลับไปเถอะ!น้าอามเริ่มรีบเร่งขึ้นมา

จารวีจ้องดวงตายศพลไว้ ในใจรู้สึกมีความประหลาด

ตั้งแต่นาทีที่เขาเข้ามา จนถึงตอนนี้ เขาไม่กล้สเงยหน้าสบตาเธอเลย

แลดูเหมือนยุ่งมาก แต่ความจริงกลับช่วยอะไรไม่ได้

“ยศพล นายมีเรื่องปิดบังฉันใช่ไหม?”จารวีถามขึ้นอย่างระวัง

ยศพลหันกลับมาจ้องเธอไว้ “มีเรื่องอะไรปิดบังเธอ?”

“อ้อ อาการโรคฉัน...เมื่อกี้นายออกมาจากห้องทำงานหมอสินะ?”

“ใช่ มีเรื่องปิดบังเธอจริงๆ หมอบอกว่าเธอคนนี้เรื่องมาก ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อีก อาจจะได้โรคทางประสาทร้าว...”

“ฮ่าาา!”ยารวีพุ่งขำออกมา

“นายกำลังโกหกฉัน ยศพล นายพูดความจริงนะ เรื่องลูกรักฉันหรือเปล่า?”

“เปล่าหรอก เธออย่าคิดมากเลย ฉันจะถูกเธอลำคานแทบตาย...”

ยศพลพูดจบ พลางเอามือถือขึ้นมา โทรไปด้วยเดินออกไปด้วย

เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานฮูโอ ในใจเขาเหมือนเป็นน้ำที่ลึกไร้จุดจบ ที่นั่นมืดมนจนไม่เห็นนิ่งชี้

เย็นครึ้มเหมือนนรก เขารอไป 7วัน7คืน กลับรอผลคำตอบแบบนี้ออกมา

โชคชะตาทั้งนั้น ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา?

ตอนเขาเด็ก พระเจ้าได้ใช้วิธีหดสุดในการเอาแก้วเขาไป

ตอนนี้พลางจะใช้วิธีหดร้ายแบบนี้มาเอาคนรักเขาไปอีก

หรือได้กำหนดให้ทั้งชีวิตเขาอยู่ในนรกอย่างทรมานรึไง?

ยศพลเหมือนกำลังเดินอยู่ในโลกที่ค่ำครึ้มไร้แสงสว่าง

มีแต่เวลาที่เผชิญกับใบหน้ายิ้มเหมือนดอกไม้ เขาถึงจะค่อยๆปล่อยวางลง

แต่ผลนั้นกลับหดร้ายนัก เขาไม่มีกำลังใจพอที่จะเธอ เขาคิดว่าคงมีแต่เขาคนเดียวที่รับได้ ไม่ เขาแพ้ไม่ได้ เขาต้องหาคนร้ายให้เจอ

เป็นใครกันแน่ ที่แม่งกล้าจะศึกกับเขายศพล

“ตรวจเดี๋ยวนี้ หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ใครที่เข้าใกล้จารวีมากที่สุด...”

ยศพลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นไร้ความอุ่น

“คุณชายสามครับ คุณจารวีเป็นอะไรรึครับ?”นิรันที่จู่ๆได้รับคำสั่งแบบนี้ เลยรู้สึกมึนงงนัก

“เขาถูกคนวางยาพิษ นายช่วยหาคนที่น่าสงสัยที่สุดให้ได้ ยิ่งเร็วยิ่งดี”

“ครับ ผมไปตรวจตอนนี้เลย”

เมื่อวางสายลง ยศพลพลางหายใจเข้าลึกๆ แต่ไม่ว่าเขาจะหายใจยังไง ก็รับออกซิเจนไม่ได้

เครื่องบินที่ยาวนั้น ยศพลเฝ้าอยู่ข้างจารวีตลอด ดูแลใส่ใจเธออย่างดี

แต่ว่าจารวียังคงรู้สึกได้ว่ายศพลเปลี่ยนไป

ถึงแม้เธอจะพูดไม่ออกว่าเขาเปลี่ยนยังไง แต่มันแน่ใจได้ว่าเขาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ดีที่กลับถึงแล้ว จารวีเริ่มดีขึ้นมาบ้าง

ทุกวันนั่งอัดแดด สูบบรรยากาศบริสุทธิ์ เธอรู้สึกได้ถึงภายในประเทศดีกว่า

จารวีไม่เข้าใจ ทำไมคนเยอะแบบนี้ถึงแย่งกันจะโอนสัญชาติไปอเมริกา อเมริกามีอะไรดีรึ แม้แต่บรรยากาศยังสู้บ้านเราไม่ได้เลย

“น้าอาม คุณชายสามไปไหนแล้ว?”

“อ้อ ไปบริษัทแล้วค่ะ ช่วงนี้คุณชายสามอยู่เฝ้าคุณที่เมืองนอกตลอด ทศนีย์รีบร้อนแทบแย่แล้ว ได้ยินว่ามีเรื่องมากมายต้องจัดการเลย

จารวีพยักหน้า เธอยื่นมือจับหน้าท้อง จะ4เดือนแล้ว หน้าท้องเริ่มนูนกลมๆขึ้นมา

เมื่อกี้เธอพึ่งอัลตราซาวด์สีสามารถมองเห็นโครงหน้าเด็กน้อย เธอถอนหายใจเบาๆ ช่างมหัศจรรย์จริงๆ!นั่นเป็นของที่ยังไม่โตเท่าวอลนัทกลับเป็นลูกของเธอ

“น้าอาม ฉันรู้สึกเขาเปลี่ยนไปมาก...”

“ใช่เหรอคะ?เปลี่ยนตรงไหนเอ่ย?”น้าอามมาเดินออกกำลังกายกับจารวี แล้วคุยกันไปด้วย

“อืม เขาเปลี่ยนเป็นเงียบไปเลย พูดน้อยลง และนิสัยเริ่มแย่มากขึ้น...”

เมื่อคืนพึ่งเข้าประตูมา เขาก็ไล่คนใช้ออกไปคนหนึ่งอย่างซุ่มสี่ซุ่มห้า สาเหตุเพราะคนใช้นั้นหัวเราะดังเกินไป

“หึหึ ใช่สิ อาจเป็นเพราะการป่วยของคุณจารวี เขาเลยตรึงเครียด แต่คุณจารวีไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวผ่านไปช่วงหนึ่งเขาก็จะเหมือนเดิมเอง”