ตอนที่ 68 ตกอยู่ในกำมือของผู้หญิง

ตอนที่ 68 ตกอยู่ในกำมือของผู้หญิง

มนต์ตรีมองไปที่จารวีด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก นอกจากที่เธอเพิ่งจะอ้วกออกมา ก็ยังไม่มีอาการผิดปกติอะไรมาก ไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่รอยยิ้มหัวเราะอย่างเยือกเย็นของเธอเริ่มทำให้เขากลัว

"วี วีพักที่ไหน พี่ไปส่งนะ"

จารวีเงยหน้า มองมนต์ตรีด้วยความจริงจังเป็นระยะเวลานาน ถึงได้ยิ้มอ่อนแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะ พี่มนต์”

“ฮ่ะๆ วี อย่าพูดกับพี่แบบนี้เลย วีก็รู้ว่าใจของพี่…”

จารวียื่นมีออกไปแตะที่ริมฝีปากของเขา “พี่มนต์ ขอให้พี่มนต์มีความสุข”

เธอไม่จำเป็นต้องฟังคำสารภาพรักจากเขาอีก เขามีว่าที่ภรรยาแล้ว เขามีโลกของเขาแล้ว

แต่ว่าเธอ จะต้องเดินทางคนเดียวตามลำพัง

“พี่มนต์ ไม่ต้องส่งวีหรอก วีเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองได้ เขาชอบหึงน่ะ ถ้าเห็นพี่เข้าละก็ อาจจะทะเลาะกันก็ได้…” จารวีถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอหันไปกวักมือเรียกรถแท็กซี่ ทันใดนั้นก็หันกลับมายิ้มให้กับมนต์ตรี และพูดกับเขาด้วยเสียงกังวานเหมือนระฆังเงิน “พี่มนต์ พี่อยู่ในหัวใจของวี ไม่มีใครมาแทนที่พี่ได้ วีจะจำพี่ไว้ตลอดไป”

เธอเดินไปและปิดประตูรถอย่างสงบ

ตอนนี้ ในสมองของเธอยุ่งเหยิง ไอ้สารเลวยศพล ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่

หลังจากที่ยศพลดูแฟชั่นโชว์จบ ตอนที่กลับมาก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว

ตอนที่ร่างสูงผิวสีเข้มเดินเข้ามา จารวีนั่งดูโทรทัศน์อยูบนโซฟา

ถ้าหากมองอย่างใกล้ชิด จะพบว่าสายตาของจารวีไม่ได้โฟกัสที่ภาพในโทรทัศน์เลย เธอมองเหม่อโดยไม่รู้ตัว

พอได้ยินเสียงฝีเท้าของยศพลใกล้เข้ามา เธอก็กระโดดขึ้นมาอย่างมีความสุข

หันไปใช้มือทั้งสองจับที่คอของยศพล

“นายกลับมาซะทีนะ”

ยศพลคิ้วกระตุก “ทำไมวันนี้ดูต้อนรับอบอุ่นจัง ทำอะไรผิดมารึเปล่า”

จารวีถอดเสื้อนอกของเขาออกอย่างมีน้ำใจ แล้วแขวนเอาไว้ตรงที่แขวนเสื้อ จากนั้นก็จับมือของเขาแล้วนั่งบนโซฟา

“อืม ฉันทำผิดมา วันนี้ไม่ได้อยู่ดูกับนายจนจบ ในใจรู้สึกผิดมาก เลยอยากจะออกตัวทำดีกับนายก่อน”

จารวียิ้มออกมาอย่างเสแสร้ง เหมือนว่าเดินอยู่บนปุยนุ่น แต่เธอไม่ได้มีการรับรู้

จิตสำนึกที่แข็งแกร่งเตือนให้เธอเงียบสงบ ไม่แสดงอาการใดๆ

ยศพลเหนื่อยซะจนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของจารวีเลยสักนัด เห็นว่าเธอฉลาดขนาดนี้กลับมีความรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา

“งั้นก็ดี ในเมื่อเธอก็รู้ตัวว่าตัวเองผิดแล้ว ทำไมยังไม่รีบมาชดใช้ล่ะ”

“อืมๆ ฉันทำแล้ว ฉันอบเค้กไว้ ไปกินด้วยกันดีมั้ย?”

จารวีกระโดดขึ้นมาจากโซฟา แล้วไปที่ห้องครัวอย่างสงบ เธอหยิบเค้กร้อนๆที่มีกลิ่นครีมนมแรงมากออกมาหนึ่งจาน

ยศพลรู้สึกมีความสุขกับความอบอุ่นแบบนี้ อ้าปากกว้าง ยื่นมือไปหยิบเค้กมาหนึ่งชิ้น แล้วเอาเข้าปาก

จารวีมองดูเขาเอาเค้กที่เธอทำเองเข้าปากไปทีละคำอย่างตั้งใจ

แววตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

ยศพลกินไปแค่ชิ้นเดียว เขาก็ไม่กินแล้ว “เมื้อกี้กินข้าวไปแล้ว ฉันกินไม่ลงแล้ว ไว้พรุ่งนี้กินใหม่เถอะ”

จารวีแสดงสีหน้าที่ผิดหวังออกมา แล้วเดินเข้าไปในครัว จากนั้นก็หยิบนมอุ่นออกมาแก้วหนึ่ง

“ดื่มสักแก้วมั้ย ดื่มเสร็จพวกเราก็กลับขึ้นห้องกัน...”

จารวีพูดด้วยความหมายแฝงที่ลึกซึง ยศพลหยิบแก้วมาแล้วดื่มให้หมดภายในรวดเดียว

เขารีบอุ้มจารวีแล้ววิ่งขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว

ที่หน้าห้องนอน เขาก็อดใจรอไม่ไหวที่จะจูบจารวี

“ไม่ต้องรีบ…”

จารวีพูดออกมาอย่างขัดขืน

ยศพลกดจารวีลงบนพรม ขณะที่จูบริมฝีปากที่นุ่มนวลของเธอ ก็ใช้มืออีกข้างถอดเสื้อผ้าของเธอ

อยู่ดีๆ การเคลื่อนไหวของยศพลก็ช้าและหยุดนิ่งลง เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงง่วงได้

ยศพลเงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาพร่ามัวและสั่นไปหมด ใบหน้าเล็กๆของจารวีเริ่มห่างไกลออกไป...

“เป็นอะไร”เสียงของจารวีที่เขาได้ยินก็เบลอไปหมด

อยู่ดีๆยศพลก็ล้มลง “ฉันง่วง”

เธอจ้องมองค่อนข้างนาน แล้วก็รีบปีนขึ้นมา

เธอล็อคประตูจากด้านใน

ผนังของห้องนี้สามารถเก็บเสียงได้เป็นอย่างดีเพราะได้รับการสร้างอย่างเป็นพิเศษ

ยศพลตัวหนักมาก เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีก็ไม่มีทางเอาเขาไปไว้ข้างๆเก้าอี้ได้

ท้ายที่สุด จึงทำได้แค่มัดมือและเท้าของเขาทั้งสองข้างด้วยเชือก มัดขาทั้งสองข้างไว้กับเตียง

“แกร๊ก!”

แก้วใส่น้ำเปล่าเย็นๆมาสัมผัสกับใบหน้าของยศพล เขาตกใจจนร้องออกมาและลืมตาขึ้น

เดิมทีนั้น ยานอนหลับที่จารวีให้ไปนั้นฤทธิ์ยาไม่ได้แรงมากนัก เธอเกรงว่าเขาจะเจอ ดังนั้นจึงเอาฝังไว้ในเค้ก แต่ศพลกลับกินเค้กไปเพียงแค่ชิ้นเดียว