ตอนที่24 ผู้หญิงที่โง่ที่สุด

ตอนที่24 ผู้หญิงที่โง่ที่สุด

ไม่ง่ายเลยที่ยศพลผู้หิวกระหายจะหาสถานที่ที่ปลอดคน เขากดตัวของจารวีแล้วจูบอย่างบ้าคลั่งที่ใต้ร่มกันแดด

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนเรียกหาที่นิ่มนวลกระจุ๋มกระจิ๋ม“ฮาย นั่นประธานยศพลรึเปล่านะ?”

จารวีใจเต้นตุบๆ รีบผลักยศพลออกจากตัว“มีคนมาแล้ว”

ยศพลรีบออกห่างจารวีอย่างไม่รอช้า แล้วลุกขึ้นมาจากชายหาด

เบื้องหน้าเป็นผู้หญิงอายุยังน้อยที่มีลอนผมใหญ่สีน้ำตาลแดง สวมหมวกกันแดดที่มีลวดลาย มีหุ่นที่เซ็กซี่ดูอ่อนช้อย ใส่บิกินี่ที่มีลายดอกสีเดียวเล็ก ๆ เดินเท้าเปล่า ด้านหลังเธอมีชายแก่หัวล้านวัยกลางคนอยู่คนหนึ่ง

จันทร์ทาพุ่งเข้าใส่อ้อมอกของยศพล แล้วกอดอย่างอบอุ่นแบบชาวตะวันตก ทำให้ร่างกายที่อวบอิ่มไปสัมผัสโดนกับกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งกล้าของยศพล จงใจที่จะถูไปถูมาเหมือนต้องการจะยั่วยวน

ยศพลยื่นมือผลักผู้หญิงที่สำส่อน คนนี้ออกไป พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโหดร้ายบ้าคลั่งเหมือนทุกที“แม่งเอ้ย แกเป็นใครน่ะ?”

จันทร์ทาหัวเราะอย่างนุ่มนวล“ประธานยศพลเนี่ยเป็นคนรวยที่ลืมง่ายจังนะคะ ฉันจันทร์ทาไง เมื่อครึ่งปีก่อนพวกเราเคยมีซัมเมอร์ที่เร่าร้อนด้วยกัน แบบONENIGHT….”พอพูดถึงตรงนี้เธอก็เสียงต่ำลง จงใจที่จะเป่าลมที่ข้างหูของเขา“เค้าคิดถึงตัวเองแล้ว คืนนี้…”

ในแววตาของยศพลแสดงอาการตลกออกมา ผู้หญิงของเขานั้นมีมากมาย เขาจะไปจำชื่อมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน

“อ้อ จริงสิ นี่คือประพจน์ สามีของฉัน พจน์ คนนี้คือท่านประธานยศพล คนที่ฉันพูดให้เธอฟังบ่อย ๆ”ประพจน์พยักหน้าอย่างเคารพนับถือ ยื่นมือออกไปเตรียมตัวที่จะจับมือเช็คแฮนด์

ทั้งสองมือของยศพลล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นสำหรับเดินชายหาด เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างสมบูรณ์แบบ

“ดูเหมือนว่าจะมีบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าในซื่อห่ายแห่งหนึ่งอยากจะได้คนไปรักษาการแทนหนึ่งของบริษัทเรา ที่แท้ก็คือคุณ…”

ประพจน์พยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้ง

“ใช่แล้วครับ ใช่แล้ว กระผมเองนี่แหละครับ...ขอให้คุณยศพลไว้หน้าด้วยเถอะครับ...”

จันทร์ทาฉวยโอกาสมองไปในที่ที่ฝูงคนจะมองไม่เห็น มือเล็ก ๆของเธอไปหยุดอยู่ที่จุดที่อ่อนไหวของยศพลแล้ว รูดลงหลายครั้ง เธอยิ้มพลางพูดว่า“คืนนี้มีปาร์ตี คุณต้องมานะคะ…”

ทั้งหาเงินได้ แถมยังมีผู้หญิงมาเสียตัวให้ถึงที่ ยศพลจึงตอบอย่างยินดีว่า“โอเค แต่เหมือนกับว่าเธอแต่งงานไปเมื่อครึ่งปีก่อนไม่ใช่เหรอ?”

“อิๆ ใช่แล้วค่ะ เค้าอาลัยอาวรณ์ตัวเองมากเลย แต่ว่า ประธานยศพลมีวิสัยทัศน์ที่ก้าวไกล ฉันรอไม่ไหวแล้ว ใช่มั้ยล่ะ เนี่ยก็เพิ่งจะมาฮันนีมูนหลังงานแต่ง…”จันทร์ทามองไปที่จารวีซึ่งอยู่ด้านหลังยศพลด้วยสายตาที่สงสารและเห็นใจ

ยัยเด็กคนนี้ รูปร่างหน้าตาก็ดีมาก แต่ดูๆแล้วน่าจะอ่อนแอ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกตาหมาป่าร้ายตัวนี้จับกิน ช่างน่าเวทนาซะจริง

หลังจากจันทร์ทาเดินจากไป จารวีก็...

“นี่นายหน้าด้านเหรอไง สามีเขาก็อยู่ตรงนี้ ทำไมนายยังพูดจากำกวม…”

ยศพลหันมา มองจารวีด้วยสายตาที่ชั่วร้าย ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างหยิ่งผยองแล้วพูดว่า“จารวี เธอหึงเหรอ?”

“ฉันหึง? ขำตายละ ฉันจะไปหึงนายได้ยังไง….”จารวีพูดอย่างไม่แยแส

ยศพลจับคางของจารวีไว้แน่น เข้าไปใกล้แล้วจูบเธอ

จารวีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง“อย่ามาแตะตัวฉันนะ…”เมื่อกี้เพิ่งจะไปจูบกับผู้หญิงคนนั้น ไม่นึกเลยว่าจะมาจูบเธอ เธอก็เลยรู้สึกขยะแขยง

ในดวงตาของยศพลแฝงไปด้วยรอยยิ้ม“ฮะฮะ ถ้าเธอยอมรับว่าหึงแล้วจริง ๆ คืนนี้ฉันไม่ไปแล้วก็ได้นะ”

“นายอยากไปก็ไป เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ฉันไม่ได้หึงฉันแค่กินของสกปรก…”

อยู่ดี ๆแววตาของยศพลก็ดำมืด เขาตรงไปจับแขนของจารวีไว้แน่น แล้วดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมอก จากนั้นการจูบที่ร้อนแรงก็เริ่มต้นขึ้น

จารวีพยายามที่จะสูบลมเข้าปอด อย่าเป็นลม ห้ามสลบเด็ดขาด เจ้าบ้านี่มันคือปีศาจร้าย

แผนการป้องกันตนเองเป็นลมของจารวีถูกพังทลายลงอย่างรวดเร็ว

“จารวี พูดว่ารักฉันสิ…”

ทันใดนั้นจารวีก็ตื่นจากพวัง ลืมตาขึ้นมา แล้วพูดด้วยความต่อต้านขัดขืนเป็นอย่างมาก“ฝันไปเถอะ นายฝันไปเถอะ”

ไฟความโกรธของยศพลถูกจุดขึ้นแล้ว เขากระโจนตัวขึ้นมากดทับเธอ ในความสับสน จารวีถูก ทำให้ไปถึงจุดสุดยอดนับครั้งไม่ถ้วน...

“พี่มนต์…”

ใบหน้าที่ขาวและนุ่มของจารวีกลายเป็นสีแดงก่ำ ครางชื่อผู้ชายที่ตนรักออกมาด้วยความสับสน

ร่างที่สั่นกระพือของยศพล หยุดลงอย่างรวดเร็ว

“เพียะ..”

ฝ่ามือหนึ่งตบลงไปที่ใบหน้าของจารวีอย่างแรง จารวีจึงตื่นขึ้นมาจากความสับสน เบิกตากว้าง แล้วก็มองเห็นเขา

ยศพลถอดแกนออกจากร่างของจารวี

ในตอนนั้น ใบหน้าของเขามีแต่ความมืดทะมึน

ผู้หญิงคนนี้ ในตอนที่ฟินอยู่ใต้เรือนร่างของเขา กลับครางชื่อของผู้ชายคนอื่นออกมา

สิ่งนี้ทำลายความภูมิใจและความมั่นใจในตนเองของเขาเป็นอย่างมาก ซึ่งกลายเป็นความอับอายที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ที่เขาอยู่มา

เขายื่นมือไปบีบคอของจารวีไว้แน่น แล้วตะโกนออกมาเสียงต่ำว่า“พี่มนต์！อย่าให้รู้นะว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ฉันจะฆ่ามันให้ตายเลย

พอพูดจบ เขาก็โยนจารวีไปบนพื้นทรายอย่างแรง แล้วก็หันหลังเดินจากไปด้วยความโกรธ

จารวีนั่งงงอยู่บนพื้นทรายของชายหาด เมื่อกี้เธอตะโกนชื่อพี่มนต์จริงเหรอ?

ในใจของเธอโศกเศร้า ใช่ พี่มนต์ของเธออยู่ที่นี่ อยู่ตรงหน้าเธอ อยู่ใกล้ๆนี่เอง แต่เธอกลับไม่กล้าที่จะไปหาเขา

ในโลกนี้ เรื่องที่ทรมานมากที่สุดก็คือ เขาอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ฉันกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา

ทรมานจัง

วี เธอจำสัญญาในตอนเด็กได้มั้ย? พี่รอให้เธอมาเป็นเจ้าสาวของพี่นะ

วี พี่คิดถึงวี วีอยู่ที่ไหน

วี เธอพูดว่าเธอชอบพระจันทร์บนฟ้า พี่เด็ดพระจันทร์มาไว้ในโลกของพี่แล้ว รอวีมาดูอยู่นะ

วี ทำไม่พี่ถึงหาวีไม่เจอ พี่กลัวว่าชาติหน้าเกิดมาก็จะไม่เจอวีอีก