ตอนที่97 การแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่97 การแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง

หลายวันมานี้ยศพลเฝ้าสะกดรอยตามเธอตลอด เห็นเธอกับมนต์ตรีอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม เขาแทบอยากจะฆ่ายศพลให้ตายซะเดี๋ยวนี้

นิรันเอาแต่บอกให้เขาใจเย็น ใจเย็น ใจเย็น！

ผู้หญิงของตัวเองอิงซบอยู่ในอ้อมกอดคนอื่น แล้วเขาจะใจเย็นอยู่ได้อย่างไร

คุณหมอบอกว่าต้องรอให้เธอดีขึ้น ค่อยๆจำเขาในอดีตได้เอง แต่เขารอไม่ไหวอีกต่อไป

ถ้าหากต้องยึดตามวิธีการนี้ ความทรงจำเธอยังไม่กลับมา เธอก็คงขึ้นเตียงกับไอ้มนต์ตรีไปแล้ว

“จารวี เธอจำไม่ได้จริงๆหรอว่าฉันเป็นใคร”

ยศพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ ราวกับอัธพาล

จารวีส่ายหัวไปมา “ค...คุณเคยช่วยฉันหลายครั้ง แต่...แต่เมื่อก่อนนั้นเราเคยเจอกันหรอ?”

พวกเราเคยพบกันด้วยหรอ? นี่มันคำถามบ้าอะไรกัน พวกเขาไม่ใช่แค่เคยพบกัน แต่ยังเคยขึ้นเตียงด้วยกันเลยต่างหาก

ยศพลเดินเข้าใกล้จารวี มือหนาคว้าตัวเธอมาพิงไว้กับกำแพงรั้ว

“จารวี เธอกำลังพูดบ้าอะไรอยู่ ฉันคือผู้ชายของเธอ เธอรู้ไหมว่าเธอทำให้หัวใจของฉันเจ็บ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเอ่ยถามฉันด้วยประโยคนั้น”

พลันในหัวของจารวีก็ปรากฏภาพเหตุการณ์ที่ไม่ดีนั้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอสายหัวปฏิเสธอย่างสุดชีวิต “ไม่ ไม่ได้นะ คนรักของฉันคือพี่มนต์”

ยศพลดึงข้อมือเธออย่างบ้าอำนาจ เขาคำรามเสียงดัง “ห่วยแตก มันจะเป็นอะไรก็เรื่องของมัน เธอรีบออกห่างจากมัน แล้วกลับมาหาผม!”

จารวีตะลึงงัน “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่รู้จักคุณ พี่มนต์คือคนรักของฉัน อีกมานานเขาก็มาสู่ขอฉันแล้ว ฉันจะแต่งงานกันเขา คุณนั่นแหละไปให้พ้น”

จารวีปฏิเสธความทรงจำตอนนั้น ราวกับมีสิ่งที่โหดร้ายทารุณมาจู่โจมก็ไม่ปาน เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับมัน

เธอเลือกที่จะเชื่อความรักที่บริสุทธิ์งดงามระหว่างเธอกับพี่มนต์เท่านั้น

แต่งงาน！！ไม่คิดว่ายัยผู้หญิงบ้าคนนี้ยังอยากจะแต่งงานกับไอ้มนต์ตรี ช่างไร้สาระสิ้นดี ยศพลแทบอยากจะฆ่าไอ้นายแพทย์คนนั้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะคำวินิจฉัยของเขาท ยศพลจะไม่มีวันปล่อยจารวีไปอย่างเด็ดขาด

เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของจารวีไว้แน่น พลางเอ่ยกำชับที่ข้างหูของเธอ “ดี งั้นตอนนี้ฉันจะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำของเธอให้เอง ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ชายของเธอ”

เอ่ยจบ มือหน้าของเขาก็ดึงทึ้งกระโปรงตัวยาวของเธอ เขาถกมันขึ้นด้านบน

เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่องที่แสนนิ่มนวล ถึงแม้ที่ตรงนี้จะมืดมิด แต่ก็ยังอยู่ติดกับถนน

การจู่โจมของเขาทำให้จารวีตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอออกแรงดิ้น “ออกไป ไอ้สารเลว ไอ้คนไร้ศีลธรรม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ！！”

ถ้อยคำด่าทอเหล่านั้นของจารวีทำให้ยศพลโมโหจนแทบคลั่ง เขาถูกล้อมรอบไปด้วยโทสะ พลันเขาก็จับขาทั้งสองข้างของจารวียกขึ้น พร้อมกับดันความเป็นชายไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ความเจ็บปวดราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆรุกรานเข้ามา ปวดร้าวอย่างถึงที่สุด

“ร้องสิ ร้องอีก ร้องเรียกให้คนมาดูว่าเธอถูกฉันขี่ยังไง” มือเล็กของจารวี ทุบตีเขาอย่างอ่อนแรง

ร่างกายของเขาค่อยๆเร่งจังหวะอย่างดิบเถื่อน ค่อยๆทำให้ร่างกายของเธอฉีกขาดไปทีละน้อย

“ยศพล ไอ้คนชั่ว ไอ้คนสารเลว”

ยศพลจับจารวีพลิกตัว และเข้าทางข้างหลังของเธอแทน ยิ่งเธอดิ้นพล่านมากเท่าไรเขายิ่งมีความสุข เขาอดมาหลายวันขนาดนี้

ในที่สุดความอัดอั้นของเขาก็ได้รับการปลดปล่อย ยศพลไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงคนนี้ใช้เวทมนตร์อะไรกับเขา เพราะหลังจากที่ได้ลิ้มรสความหวานหอมจากเธอ เขาก็ไม่ได้มีความสนใจในตัวของผู้หญิงคนไหนอีกเลย

ทุกๆวันเขาได้แต่มองเธอเดินผ่านหน้าเขาไปมา รสชาติที่ได้แค่มองแต่กินไม่ได้ ทำให้เขายิ่งบ้าระห่ำเป็นทวีคูณ

เมื่อได้ยินจารวีตะโกนชื่อของตนออกมา เขาครางเสียงต่ำ “อ้า”

หลังจากเสร็จกิจ ยศพลจับจารวีพลิกตัวกลับมา พลางยื่นมือไปจับที่ปลายคางของเธอ

“ดูเหมือนว่าความทรงจำของเธอจะกลับมาแล้ว ก็ดี ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด เธอต้องเป็นผู้หญิงของยศพลเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ของคนอื่น เข้าใจไหม！”

จารวีเหม่อลอย เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ในสมองของเธอสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเดินออกไปจากความมืดมนต์นี้ยังไงดี

หลังจากที่เธอกอบกุมกระโปรงที่ขาดวิ่นกลับถึงบ้าน เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณพ่อกับพี่มนต์ เธอรีบก้าวเขาไปในห้องนอนของตัวเอง พลางนอนฟุบลงบนเตียงและร้องไห้ไม่หยุด

เป็นอีกครั้งที่ร่างกายของเธอถูกเขาทำให้สกปรก เธอไม่มีทางให้อภัยร่างกายที่สกปรกโสโครกของตัวเอง

ขอโทษนะคะ พี่มนต์ ขอโทษจริงๆ

พลันโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น จารวีเช็ดน้ำตาพลางกดรับโทรศัพท์

“วี พี่ขอโทษนะ เมื่อสักครู่พี่ใจร้อนไปหน่อยก็เลยรีบกลับ พี่ขอโทษจริงๆ วีห้ามทะเลาะกับคุณลุงชยรพเพราะพี่เด็ดขาดเลยนะ”

อะไรนะ? พี่มนต์ออกไปเมื่อสักครู่ใจงั้นเหรอ ถ้างั้นเขาเห็นเธอถูกยศพลกระทำอยู่บนกำแพงเมื่อสักครู่ไหมนะ? หัวใจของจารวีเต้นรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมา พลันเธอก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“พี่มนต์ พี่กับคุณพ่อเกิดอะไรกันขึ้นหรอคะ” จารวีพยายามเก็บซ่อนน้ำเสียงที่ขี้ขลาดของเธอไว้

“ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอกวี ก็แค่คุณลุงไม่เห็นด้วยที่เราจะแต่งงานกันนะ ท่านบอกว่าวียังเด็ก พี่ก็เลยพูดอะไรที่มันกระด้างกระเดื่องใส่คุณลุงน่ะ ท่านก็เลยไล่พี่ออกมา”

อันที่จริงแล้ว ชยรพตะโกนไล่ให้เขาไสหัวออกไปต่างหาก เขารับไม่ไหว ก็เลยยอมที่จะถอยออกมา

หลังจากออกมาแล้ว เขากลับรู้สึกผิดหวังอย่างมหันต์

“พี่มนต์ ขอโทษนะคะ วีรู้สึกว่าบางทีพวกเราอาจจะไม่ควรอยู่ด้วยกันจริงๆก็ได้ ทั้งคุณพ่อของวี และคุณลุงยงยศล้วนไม่เห็นด้วย พวกเรา....”

“วี ฟังพี่นะ วีอย่าพูดแบบนี้ได้ไหม ถ้าแม้กระทั่งตัววีเองก็ถอดใจ พี่คงจะทุกข์ทรมานมาก” มนต์ตรีเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวด น้ำเสียงของเขาเหนื่อยล้า ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเอง

“พี่มนต์....” จารวีไม่กล้าพอที่จะเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองให้เขาฟัง “โอเคค่ะ วีขอโทษนะคะ วีผิดเอง ถ้างั้น...วีนอนแล้วนะคะ”