บทที่ 1 ชีวิตรันทด

บทที่ 1

ร่างบางจูงจักรยานที่มีล้อบิดเบี้ยวไม่เป็นล้อเดินกลับบ้าน ใบหน้าจิ้มลิ้มย่นอย่างไม่พอใจ

"ลุงนะลุง นิสัยไม่ดีเลย ไม่รู้จักรับผิดชอบ" ปากเล็กๆขยับบ่นพึมพำกับตัวเอง กล่าวหาชายหนุ่มที่เพิ่งเจอเมื่อสักครู่

"พ่อรู้พ่อต้องด่าแน่เลย" เด็กสาวคิดหาทางออก หากเอารถจักรยานกลับบ้านสภาพนี้พ่อเลี้ยงเธอต้องด่าเธอแน่ๆ เลย ดีไม่ดีอาจถูกตีด้วยซ้ำ

"อ๊ะ! นึกออกแล้ว" เด็กสาวปิ๊งไอเดียขึ้นมา ก่อนจะจูงจักรเข้าไปในซอกหลืบที่ไร้ผู้คน เธอเอาจักรมาซ่อนไว้ก่อนจะเดินออกมา พัชชา มองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่ามีคนหรือไม่จึงค่อยเดินออกมา

พัชชา เด็กสาวอายุ 17 แม่ตายได้สองปีเธออาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงและยายของเธอ วันๆพ่อเลี้ยงเอาแต่กินเหล้าและเล่นการพนัน ไปทำงานได้วันละสามร้อยก็เอาไปเล่นการพนันจนหมด โชคดีที่ชาวบ้านแถวนั้นเขาสงสารก็ให้งานเธอทำบ้าง ช่วยล้างจานช่วยขายของพอได้เงินซื้อข้าวกิน ส่วนยายของเธอแก่มากแล้ว ยายจะเก็บขวดหรือของเก่าขายพอปะทังชีวิต ทุกวันนี้พัชชาไม่ได้เรียนหนังสือเพราะไม่มีคนส่งเรียน

"เฮ้อ~" เด็กสาวถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย บางทีก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเอง แต่ก็ต้องสู้ หากมีผู้ใหญ่ใจดีรับเธอไปอุปการะ เธอจะไปอย่างไม่ลังเลเลย เธออยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่อยู่ในสลัมไปตลอดชีวิต

"ยายจ๋า หนูกลับมาแล้วจ้า" เสียงหวานใสร้องเรียกยายมาแต่ไกล ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวที่ยายทำกับข้าวอยู่

"ไปไหนมาล่ะเอ็ง" ยายหอมเอ่ย พลางผัดผักกะหล่ำในกะทะ ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

"ไปหาอาหารมาให้ลูกหนูสิจ้ะ" เธอว่าพลางชูยอดหญ้าที่เก็บมาให้ยายดู ยายหอมส่ายหัวน้อยๆ

"เอ็งนี่น่า จะเอามันมาเลี้ยงทำไมให้ลำบาก"

"โห่ยาย ไม่ลำบากสักหน่อย หนูสงสารมันนี่นา" พัชชาบอกผู้เป็นยายก่อนจะเดินไปยังกรงเล็กๆที่มีกระต่ายน้อยสีขาวอยู่

"แล้วแต่เอ็งเลย อยากเลี้ยงก็เลี้ยง" ยายหอมบ่นเบาๆ กับหลานสาวตน ก่อนจะหันไปทำกับข้าวต่อ

"ไงคะสโนว์ไวท์ วันนี้ได้มาเยอะเลย กินเยอะๆนะ" พัชชาหยิบยิดหญ้าป้อนกระต่ายสีขาวตัวอ้วนเธออย่างเอ็นดู เธอเจอกระต่ายตัวนี้อยู่หลังบ้าน ไม่รู้หลุดมาจากไหน ไม่เห็นมีคนมาถามหาเธอจึงเลี้ยงมันซะเอง เธอตั้งชื่อเจ้ากระต่ายว่า 'สโนว์ไวท์' เพราะมันสีขาวหมดทั้งตัว มีตำหนิตรงหาง คือหางดุ้นจากอะไรเธอก็ไม่ทราบเช่นกัน เธอจะคอยอาบน้ำและหาหญ้าให้มันทุกวันๆ จนรักเสมือนลูกไปแล้ว

โคร้ม!! เพล้ง!!

เสียงเอ่ะอะดังมาจากหน้าบ้าน เด็กสาวรีบวิ่งไปดูอย่างรวดเร็วก่อนจะเห็นพ่อเลี้ยงนอนแอ้งแม้งอยู่หน้าประตู