ตอนที่ 2

ในตำหนักหย่างซินมีถังน้ำแข็งสิบกว่าถังวางอยู่รอบ ๆ ตัว จึงเย็นสบายไม่รู้สึกร้อนอบอ้าวแต่อย่างใด

ฮ่องเต้ที่ยังดูยังหนุ่มยังแน่นและน่าเกรงขามวางพู่กันในพระหัตถ์ลง “หวังเต๋อเฉวียน วันนี้ที่วังหลังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือไม่?”

“มิมีเรื่องใหญ่อันใดพ่ะย่ะค่ะ”

หวังเต๋อเฉวียนถวายชาซีจิ่งหลัวชุนปี้ที่มีอุณหภูมิกำลังพอดีหนึ่งแก้วส่งไปให้ และทูลรายงานเรื่องที่ลี่กุ้ยเฟยลงโทษเจียงกุ้ยเหรินให้คุกเข่าให้ฟังหนึ่งรอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจียงกุ้ยเหริน?”

น่าจะเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างมากคนหนึ่ง เขาเล่นสนุกด้วยเพราะรู้สึกแปลกใหม่ดีแค่สองวันก็ทิ้งแล้ว ไม่มีอะไรที่แตกต่างจากสตรีอื่น ๆ ในวังหลังเลย

“ในเมื่อนางไม่รู้จักกฎระเบียบแบบนี้ กล้าไปล่วงเกินกุ้ยเฟยก็สมควรให้นางถูกลงโทษคุกเข่า ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ให้นางคัดลอกกฎระเบียบของวังหลวงอีกสองรอบเพื่อเป็นการขอขมาแก่ลี่กุ้ยเฟย”

“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะให้คนไปที่ตำหนักซีเหอเพื่อถ่ายทอดพระราชโองการ”

ทั่วทั้งวังหลวงแห่งนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าลี่กุ้ยเฟยเป็นคนที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานมากแค่ไหน ยอมที่จะล่วงเกินพระนางฮองเฮาเสียยังดีกว่าไปล่วงเกินลี่กุ้ยเฟย!

เจียงกุ้ยเหรินที่เพิ่งเข้าวังมาท่านนี้ เป็นแค่คนที่เพิ่งออกมาสู่โลกกว้างแท้ ๆ กลับไม่กลัวอะไรเอาเสียเลย รนหาที่ตายชัดๆ

ต่อไปในวังหลังแห่งนี้ คงไม่มีคนที่ชื่อเจียงกุ้ยเหรินแล้วล่ะ!

เจียงซินเย่ว์เพิ่งจะถูกประคองกลับมาที่ตำหนักซีเหอยังไม่ทันได้นั่งจนก้นร้อนเลย ฮ่องเต้ก็ส่งขันทีมาตำหนินาง ทำให้เจียงซินเย่ว์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วยิ่งเจ็บหนักลงไปอีก

กฎวังหลวงเป็นพัน ๆ ข้อ นางต้องลอกถึงสองรอบเลยนะ

สังคมศักดินาชนชั้นเช่นนี้ฆ่าคนกันชัดๆ

นางคิดในใจเงียบ ๆ กับตัวเองว่า : สุนัขฮ่องเต้ รอให้ข้าได้ท่านมาอยู่ในกำมือเสียก่อนเถอะ ข้าจะให้ท่านคัดลอกกฎการรักนางสนมสองพันข้อคอยดู

แต่ ณ ตอนนี้นางทำได้เพียงให้สาวใช้นวดรอยช้ำและทายาให้และในขณะเดียวกันก็คัดกฎระเบียบของวังหลวงที่สมควรตายนั่นก่อน

ณ ตำหนักฉั่งซิ่ง

ล่าเย่ว์กำลังหวีผมที่ยาวสลวยดกดำให้กับนายหญิงของตัวเองพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ “คิดว่าจะร้ายกาจแค่ไหน สุดท้ายก็ทนได้แค่นี้เอง เทียบกับพระนางแล้วนางยังห่างชั้นอยู่มากเลยเพคะ ฝ่าบาทโปรดปรานพระนางมากเลยนะเพคะ ยังลงโทษนางเพิ่มด้วยการให้คัดลอกกฎของวังหลวง”

ใบหน้ารูปงามรูปนั้นสะท้อนอย่างพร่ามัวในกระจกทองแดงพูดว่า “ไม่ใช่จะเอาใครก็ได้มาเปรียบเทียบกับข้า นางคู่ควรแล้วงั้นหรือ?”

งดงามแล้วอย่างไร?

ในวังหลวงแห่งนี้มีคนงามถวายตัวเข้ามาทุกปีไม่ขาดสายไม่ใช่หรือ?

มีคนไหนบ้างล่ะที่เหนือกว่านางไปได้?

ความงามเป็นสิ่งที่นางสนมในวังหลังไม่ควรเอาออกมาโอ้อวดมากที่สุด นางก็เป็นหมากตัวหนึ่งให้ตัวเองเท่านั้น

วันรุ่งขึ้น ฝนฟ้าไม่เป็นใจมีฝนตกลงมาอย่างหนัก

แต่บรรดานางสนมในวังหลังที่มีตำแหน่งขั้นเจ็ดขึ้นไปจะต้องไปถวายพระพรที่ตำหนักอี้คุนกับฮองเฮา

โชคดีที่เจียงซินเย่ว์อยู่ในตำแหน่งกุ้ยเหรินขั้นเจ็ดพอดี ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องไปรับฟังการถูกเยาะเย้ยอย่างสนุกปากของผู้หญิงพวกนั้น

ไม่เช่นนั้นเรื่องเมื่อวานที่นางถูกลี่กุ้ยเฟยลงโทษต่อมาก็ถูกฮ่องเต้ลงโทษซ้ำอีก การที่ได้รับความโปรดปรานอะไรนั้นจะกลายเป็นเรื่องตลกไปเสียมากกว่า

นางคัดลอกกฎของวังหลวงมาทั้งคืนแล้วก็ยังคัดไม่เสร็จเสียที นางนวดข้อมือที่ปวดเมื่อยก่อนเอ่ย “สี่เชวี่ย พวกเราไปชมดอกบัวกันเถอะ! การชมดอกบัวท่ามกลางสายฝนจะต้องเป็นทัศนียภาพที่งดงามและแปลกใหม่อย่างแน่นอน”