ตอนที่ 7

“ห้ามใช้สิทธิ์เคยเป็นคู่นอนกันมาเป็นข้อต่อรองเรียกร้องอะไรจากฉันแล้วห้ามเรียกร้องการรับผิดชอบใดๆ ถ้าเกิดเธอท้องขึ้นมา”

“ตกลงค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบตกลงพี่ลูคัสไปซึ่งเขาก็มองฉันเป็นแววตาเรียบเฉยไม่ได้แสดงอาการอะไรหรืออารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แววตาที่มองมาที่ฉันช่างเย็นชาและห่างเหินดีซะเหลือเกิน

“นอนลงบนเตียง”

“ค่ะ” ฉันรับคำและค่อยๆ เดินอย่างช้าๆ ไปขึ้นนั่งลงบนเตียงและค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มนิ่มนี่และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ ท่องไว้นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ

“นอนแข็งทื่อเป็นไม้กระดานเลยฉันไม่ชอบผู้หญิงไม่เป็นงาน” ผู้หญิงไม่เป็นงาน? ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนนะแล้วฉันจะเป็นงานไหมเนี่ย

พรึบ ตุ๊บ

“ไม่ใช้ยา.....ก็กินนี่ซะ” ฉันมองไปที่ซองสี่เหลี่ยมสีขาวอย่างสงสัย

“ยาเป็นงานน่ะ"พี่ลูคัสตอบฉันมาหลังจากที่ฉันมองหน้าเขา ฉันก็ยิ่งขมวดคิ้วงงหนักมากกว่าเดิม ยาเป็นงานไม่ใช่ยาเสพติดใช่ไหม?

“ไม่มีสารเสพติดหรอกน่า!!” เสียงตวาดของพี่ลูคัสทำให้ฉันสะดุ้งและรีบเอื้อมมือไปหยิบซองยานั้นมาและมองหาขวดน้ำก็พบกับขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนและไม่รอช้ารีบเปิดซองออกและรีบยัดเม็ดยาสีขาวใส่ปากตัวเองทันทีตามด้วยดื่มน้ำเปล่าตาม

“อึกๆๆๆๆๆๆ”

พรึบ

“ทะทำอะไรคะ? ” ฉันเอ่ยถามพี่ลูคัสไปทันทีหลังจากที่สายตาของฉันกระทบเข้ากับแสงสว่างของแผงไฟเหมือนที่กองถ่ายรูปเขาใช้กันและสายตาของฉันก็ไปพบเข้ากับกล้องตั้งขาตั้งอย่างดีตั้งอยู่กลางห้องตรงหน้าฉันพร้อมกับจอมอมิเตอร์สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่หันหน้ามาทางนี้ในจอกำลังฉายภาพของฉันอยู่

“ถ่ายหนัง” คำตอบสั้นๆ ของพี่ลูคัสทำให้ฉันกระพริบตาถี่รัว นี่เขาจะทำมันจริงๆ เหรอเนี่ย ฉันนึกว่าเขาแค่พูดแกล้งฉันเล่นเฉยๆ

“ก็เธออยากทำงานกับฉัน? ”

“แต่พี่ถ่ายและเก็บไว้ดูคนเดียวได้ไหมคะ….อย่าให้คนอื่นดูได้ไหม? ” น้ำเสียงของฉันออกไปทางอ้อนวอนและขอร้อง ถ้าคลิปของฉันหลุดออกไปคุณป๊าฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ ลูกสาวคนเดียวของท่านผอ.ตร.มีอะไรกับคนร้ายที่ทางการต้องการตัวน่ะ

“ถ้าเธอไม่ก้าวก่ายชีวิตฉันมากเกินไป....เพียงแค่เธอมีหน้าที่แค่ทำงานให้ฉันแค่นั้นพอ”

“แต่ถ้าเธอยุ่งยากกับชีวิตฉันมากเกินไป…คลิปนี้ว่อนเน็ตแน่”

“ตกลงค่ะ” ฉันรีบตอบตกลงพี่ลูคัสไปเขาก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นและค่อยๆ ย่างขายาวๆ ของเขาเข้ามาหาฉันและเขาก็ถอดเสื้อคลุมสีขาวของเขาออกไปจากร่างด้วยเหมือนกันทันใดนั้นร่างกายเปลือยเปล่าของเขาก็ปรากฏตรงหน้าฉัน

พรึบ

“ปิดตาทำไมทำเหมือนไม่เคยเห็น” ก็ไม่เคยเห็นน่ะสิ!! ลำกายใหญ่โตนั้นน่ากลัวจังยิ่งหัวเห็ดสีแดงอมชมพูตรงยอดด้วยนะไม่อยากจะนึกถึงความเจ็บที่มันเข้าไปในตัวของฉันเลย ทั้งๆ ที่ยอมรับและทำใจกับเรื่องนี้ไว้แล้วแต่มันก็กลัวเจ็บอยู่ดี

พรึบ

“ขึ้น”

“ขึ้นอะไรคะ? ” ฉันถามเขาไปแต่ยังไม่ยอมเอามือออกไปจากตาทั้งสองข้าง