3

ได้ผล... เธอหน้าแดงลามไปถึงใบหู

“มันถ่ายเทอากาศได้ดีค่ะ หนูนาไม่ชอบให้น้องสาวหนูนาอับชื้น อึดอัด หายใจไม่ออก อุ๊ย!”

เธอโพล่งออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง หน้าแดงหนักกว่าเดิม ดันไปบรรยายเรื่องกางเกงในที่เธอสวมให้เขาฟังทำไมกันล่ะ

เขายกยิ้มมุมปาก มองสบตาเธอไม่วาง นราวดีหลบสายตาเป็นพัลวัน

“มีแฟนหรือยัง?”

จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น ไม่เกี่ยวกับเรื่องงานเลยสักนิด เธอมุดเข้าใต้รักแร้เขาเพื่อหาทางหนี เขายอมปล่อยแต่โดยดี

นราวดีใจหายใจคว่ำ รีบจัดข้าวของเข้ากระเป๋าจนเสร็จ เขานั่งมองเธอบนเตียง ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับข้าวของเธออีก

“เสร็จแล้วค่ะ แต่หนูนาต้องเคลียร์กับทางนี้ก่อนนะคะ”

“แค่ไปบอก เรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวจะจัดการให้”

เขาพูดทุกอย่างเหมือนเป็นเรื่องง่าย ก่อนจะแย่งกระเป๋าจากมือเล็กๆ ของเธอ พาเธอไปเคลียร์กับเจ้าของที่พักและจับเธอรวมถึงกระเป๋ายัดใส่รถ

มันง่ายขนาดนั้นเลย

มันง่ายขนาดนั้นจริงๆ สำหรับคนมีเงิน

“ไปซื้อเสื้อผ้าก่อน” เขาบอกเธอ

“ซื้อทำไมคะ เสื้อผ้าของหนูนามีเยอะแล้ว”

“อันไหนที่บอกว่าเยอะในกระเป๋านี่นะเหรอ”

เขาถามกลับ เธออึ้งไป

“ชุดไปสัมภาษณ์วันนี้ยังกับไปบวชชี เห็นตอนแรกนึกว่าจะได้แม่ชีมาเป็นเลขา”

เธออ้าปากค้าง แต่ปิดปากเงียบไม่กล้าเถียงว่าที่เจ้านายคนใหม่ เพราะชุดที่เธอใส่ไปสัมภาษณ์วันนี้เชยจริงๆ นั่นแหละ เป็นชุดที่เธอคิดว่าดีที่สุด ชุดอื่นแย่กว่านี้อีก บริษัทของเขาใหญ่โต เลขาแต่งตัวไม่เอาไหนเขาคงอายลูกค้าเป็นแน่

เขาพาเธอมายังห้างดังของเมืองใหญ่ เธอเม้มปากแน่น ขณะเดินตามเขาไป อัครัฐเดินด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย เขาหล่อเหลาคมเข้มแบบว่าเดินไปตรงไหนสาวๆ ก็มอง เธอก้มมองตัวเองเหมือนสาวใช้ที่คอยมาเดินตามถือของให้เจ้านายอย่างเขาเลย

ยัยลูกเป็ดขี้เหร่เอ๊ย!

เธอด่าตัวเอง

“เร็วสิ”

คนที่คิดฟุ้งซ่านคนเดียวสะดุ้งเมื่อเขาหันมาดุ เธอรีบเดินตามเขาไป มือกอดกระเป๋าสะพายของตัวเองแน่น

ร้านที่เขาพาเข้าไปซื้อ เสื้อผ้าราคาแพงทั้งนั้น เธอหยุดกึก หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าไก่ต้ม

“เร็วสิ พี่ไม่มีเวลายืนรอเธอทั้งคืนหรอกนะ”

“เอ่อ... หนูนาขอซื้อเองวันหลังได้ไหมคะ จริงๆ อาทิตย์แรกหนูนาก็เตรียมชุดทำงานเอาไว้แล้วค่ะ”

“ชุดที่พับลงกระเป๋านะเหรอ”

เขาเอ่ยถามเพราะนั่งมองเธอจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

“ค่ะ” เธอพยักหน้าบอกเขา