บทที่ 11

ความรู้สึกที่แข็งแกร่งดังกล่าวทำให้หัวใจของ Ye Chuchu เจ็บปวด

Li Tingchen ถูกรบกวนโดย Ye Chuchu และเปิดตานกฟีนิกซ์สีเข้มของเขาด้วยความไม่พอใจ จากนั้นเห็นเหงื่อเย็น ๆ ตกลงมาจากหน้าผากของ Ye Chuchu คิ้วที่สวยงามของเขายังคงขมวดคิ้ว

"คุณ……"

ทันทีที่เธอปล่อย Ye Chuchu เย่ Chuchu ก็เลื่อนลงไปที่หน้าต่างกระจก มือข้างหนึ่งปิดตำแหน่งหน้าอกซ้ายของเธอและอีกข้างหนึ่งยันพื้น ใบหน้าของเธอน่าเกลียดมาก

“เย่ ชูชู เจ้าเป็นอะไรไป?”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ Li Tingchen รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงในหัวใจของเขา และความตื่นตระหนกฉายวาบในดวงตาสีเข้มของเขาราวกับบ่อน้ำโบราณ

คุกเข่าลง เขารีบจับมือของ Ye Chuchu และถามอย่างกระวนกระวาย

บางทีแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าการแสดงออกของเขากำลังตื่นตระหนกเพียงใดในขณะนี้

เดิมที Ye Chuchu ต้องการที่จะสลัดมือของ Li Tingchen แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทันทีที่มือของ Li Tingchen จับมือเธอเอง ความเจ็บปวดในหน้าอกของเธอก็บรรเทาลงเล็กน้อย

ความสงสัยฉายชัดในดวงตาใสกระจ่าง

แต่ Ye Chuchu ไม่ได้คิดมาก ทันใดนั้นก็หน้ามืดและหมดสติไป

ในความฝัน เธออยากจะมีคนโทรหาเธอด้วยใจจดใจจ่อ จากนั้นหน้าจอก็หมุนไป และเธอก็เห็นฉากแปลกๆ อีกครั้ง แต่ฉากนั้นวาบเร็วเกินไป เธอมองไม่ชัดเลย และถูกครอบงำด้วย รู้สึกไม่สบายตื่น

เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างยิ่งต่อหน้าต่อตาเขา

"อา!"

Ye Chuchu กรีดร้องโดยไม่รู้ตัว และกำลังจะลุกขึ้น แต่รู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของเธอถูกกดไว้แน่น

ความอับอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ Ye Chuchu

แก้มของเขาลุกเป็นไฟราวกับว่าพวกเขากำลังจะมอดไหม้

“หยุดเสแสร้งได้แล้วหรือ” เสียงทุ้มและแม่เหล็กดังขึ้นข้างๆ หูของเขา แต่น้ำเสียงของเขาเย็นชาเล็กน้อย

Ye Chuchu รู้สึกรำคาญและผลัก Li Tingchen ด้วยมือทั้งสองข้าง

"เจ้าสัตว์ร้าย เจ้าฉวยโอกาสที่ข้าเป็นลมมารักษาข้า...กับข้า..."

"แล้วคุณล่ะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ Li Tingchen ก็ตอบด้วยเสียงต่ำ จากนั้นจึงขยับร่างกายของเขา

“อืม……”

Ye Chuchu ไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน และเธอคร่ำครวญเบา ๆ เมื่อไม่คุ้นเคยกับมัน

"ไอ้สารเลว! แกกำลังจะตกนรก!"

ความรู้สึกละอายครอบงำ Ye Chuchu และ Ye Chuchu สาปแช่งผ่านการกัดฟัน

“แม้ว่าข้าจะตกนรก ข้าก็จะจับเจ้าไว้ เย่ ชูชู ข้าจะไม่มีวันหนีรอดไปได้ในชีวิตนี้!”

หลังจากเสียงทุ้มและแหบแห้ง เย่ ชูชู ก็สูญเสียความรู้สึกอิสระโดยสิ้นเชิง

...

เมื่อฉันตื่นขึ้นอีกครั้ง เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดไปแล้ว

เมื่อมองไปที่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย Ye Chuchu ก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูทำให้ความคิดของ Ye Chuchu ฟื้นขึ้นมา

"คุณเย่ นี่เสื้อผ้าของคุณ กรุณาซักหน่อย คุณชายกำลังรอคุณอยู่ชั้นล่างเพื่อทานอาหารกลางวัน"

สาวใช้ในชุดแม่บ้านสีน้ำเงินและสีขาววางเสื้อผ้าไว้ข้างหน้า Ye Chuchu แล้วพูดอย่างเฉยเมย

Ye Chuchu ไม่พูด และสาวใช้ก็ไม่พูดอะไรมาก และจากไปโดยตรง

Ye Chuchu หายใจเข้าลึก ๆ หยิบเสื้อผ้าของเธอและเปลี่ยน

เมื่อมองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอในกระจกบานใหญ่ Ye Chuchu หัวเราะอย่างเงียบ ๆ

เธอดูเหมือนตอนนี้ เธอจะแข่งขันกับเหวินหยู่ชู่อะไรได้อีก?

เธอพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้นด้วยซ้ำ

เย่ ชูชู ลงไปชั้นล่างและถูกสาวใช้พาไปที่ร้านอาหาร

ฉันเห็นว่าโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยอาหารรสเลิศ

Li Tingchen แต่งกายด้วยชุดประจำบ้านและนั่งบนที่นั่งหลัก มือหนึ่งถือมีดและส้อมอีกมือหนึ่ง หั่นอาหารบนจานอย่างสง่างาม

ผมสั้นที่สะอาดและเรียบร้อย คิ้วเหมือนภูเขาที่ห่างไกล ดวงตาฟีนิกซ์สีเข้มที่ลึกและสลดลงเล็กน้อยในเวลานี้ ขนตาที่ยาวและหนาสร้างเงาใต้ตา และดั้งจมูกที่สูงส่งส่วนโค้งที่เย็นชาและเย่อหยิ่ง

ร่างกายของเธอแสดงออกถึงความสง่างามและศักดิ์ศรีโดยกำเนิด ความเย่อหยิ่งแต่กำเนิด

Ye Chuchu หยุดเล็กน้อย แต่รู้สึกว่าฉากดังกล่าวดูคุ้นเคย

แต่พอมาคิดดูดีๆกลับคิดอะไรไม่ออก

โดยไม่พูดอะไร เขาเดินไปนั่งลง หยิบตะเกียบแล้วเริ่มกิน