บทที่ 14

Zhang Rumen ยืนอยู่บนจุดนั้นอย่างสง่างาม มองไปที่ Ye Chuchu ด้วยท่าทางที่ไม่ดีและเย้ยหยันและกล่าวว่า

หลังจากพูดจบ Zhang Rumen ก็จากไป

Ye Chuchu ยืนอยู่ที่ที่เธออยู่ และไม่ได้กลับมารู้สึกตัวเป็นเวลานาน

Ye Chuchu ไม่กลับมารู้สึกตัวจนกว่า Lu Lu จะสมัคร

ตาม Lu Lu ไปที่แผนกนรีเวชวิทยา Ye Chuchu ตามหมอเข้าไปในห้องผ่าตัดหลังจากอธิบายจุดประสงค์ของเธอให้หมอฟัง

"อย่าออกกำลังกายหนักๆ ภายใน 1 เดือน อย่านั่งยองๆ เวลาเข้าห้องน้ำ อย่ากางขามากเกินไปเวลายืน อย่าฝืนตัวเองเมื่อมีอาการท้องผูก แล้วอาการจะหายสนิทภายใน 2 เดือน" "

หลังจากผ่านไป 20 นาที แพทย์ได้บอก Ye Chuchu ถึงข้อควรระวัง

Ye Chuchu หน้าแดงด้วยความลำบากใจ พยักหน้าและออกจากห้องผ่าตัด

“เป็นยังไงบ้าง ไม่สบายหรือเปล่า”

เมื่อเห็น Ye Chuchu ออกมา Lu Lu ก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเธอทันที

"ไม่เป็นไร กลับบ้านกันเถอะ"

"ดี."

ทั้งสองกลับบ้านอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อพวกเขาเดินไปที่ประตูชุมชน พวกเขาก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ

ฉันเห็นคนจำนวนมากชี้ไปรอบๆ กองสิ่งของ และเจ้าของบ้านเช่าของ Ye Chuchu กำลังยืนอยู่ข้างๆ กองสิ่งของ พูดคุยเกี่ยวกับบางสิ่ง

"เกิดอะไรขึ้น."

Lu Lu มองไปที่นั่นอย่างสงสัยและพูดว่า

“ไม่รู้สิ ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา กลับบ้านกันเถอะ”

Ye Chuchu มีความรู้สึกไม่ดี แต่เธอและ Lu Lu ไม่ได้ไปไหนไกล

เจ้าของบ้านก็มา

“เย่ ชูชู หยุด!”

Ye Chuchu ขมวดคิ้วและสบตากับ Lu Lu ซึ่งทั้งคู่เห็นความสงสัยในดวงตาของกันและกัน

"ว่าไง?"

“มีอะไรหรือเปล่า มันเป็นเรื่องร้ายแรง บอกฉันที ฉันให้คุณอยู่ในบ้านฉันไม่ได้”

เจ้าของบ้านมองอย่างเย่อหยิ่งที่ Ye Chuchu ด้วยความโลภในดวงตาของเขา

"ทำไม?"

Ye Chuchu ขมวดคิ้ว เธอไม่ได้เป็นหนี้ค่าเช่าหรือค่าสินไหม ทำไมเจ้าของบ้านนี้ถึงไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่?

“เพราะบางคนหน้าด้านเกินไป ฉันกลัวว่าบ้านของฉันจะแปดเปื้อนไปด้วยสิ่งไม่สะอาด ถ้าฉันปล่อยให้คนบางคนอาศัยอยู่ แล้วฉันจะไม่เช่ามันอีกในอนาคต!”

เจ้าของบ้านกล่าวโดยไม่ลังเล

Ye Chuchu ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่กองสิ่งของที่รายล้อมไปด้วยผู้คน และเธอก็โกรธขึ้นมาทันที

“มึงกล้าคุ้ยของกู! กูไม่ได้ค้างค่าเช่า มึงไม่ได้ทำของกูพัง ทำไมไม่ให้กูรอดวะ กูไม่อยู่ แล้วมึงมีสิทธิ์อะไรมาคุ้ย ผ่านฉันไปเมื่อนายยังไม่กลับมาเหรอ?” มันยังอยู่ที่ประตู คุณเชื่อไหมว่าฉันจะฟ้องคุณในข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนอื่น”

Ye Chuchu มองไปที่เจ้าของบ้านด้วยสายตาที่เฉียบคมและความโกรธเย็น ใบหน้าของเจ้าของบ้านเปลี่ยนเป็นซีด

แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ชายคนนั้นสัญญากับเธอ เจ้าของบ้านก็ยืดหลังให้ตรงทันที

“ฉันไม่ให้คุณอยู่ คุณจะทำอะไรฉันได้ อีกอย่างคุณเป็นคนเจ้าระเบียบ มักพาคนที่น่าสงสัยกลับมา คุณรู้ไหมว่าคุณสร้างปัญหาให้กับชุมชนมากมาย” แย่ ฉันไม่กล้าที่จะรักษาคนไร้ศีลธรรมแบบนี้คุณควรเก็บข้าวของและไป "

หลังจากที่เจ้าของบ้านพูดจบ เขาก็มองไปที่ Ye Chuchu

"คุณผายลม!"

Lu Lu ไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป และเธอก็พูดคำหยาบคายทันทีที่เธอโกรธ

"โย่ว! คนอะไรจะผูกมิตรกับใครได้? คนประพฤติตัวไม่ดีแม้แต่ผูกมิตรยังไร้ยางอาย"

เจ้าของบ้านตวาดกลับอย่างไร้มารยาท

“ใครที่เจ้าเรียกว่าไร้ยางอาย พูดอีกครั้งหากเจ้ามีความสามารถ!”

เมื่อ Lu Lu ได้ยินสิ่งนี้ เธอก็มาหาเจ้าของบ้านทันที ราวกับว่าเธอกำลังจะทุบตีเขา