บทที่ 15

เดิมทีเจ้าของบ้านต้องการขอความช่วยเหลือจากบุคคลนั้น แต่บุคคลนั้นจากไปกะทันหัน และเธอก็อดไม่ได้ที่จะสับสน

เธอไม่คาดคิดว่า Ye Chuchu จะเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีประสบการณ์ในโลกนี้ และเธอสามารถจัดการกับเรื่องดังกล่าวได้อย่างใจเย็น

“ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด ของพวกนี้ถูกนำออกไปจากห้องของคุณ ถ้าไม่ใช่ของคุณ แล้วมันเป็นของใคร”

จนถึงตอนนี้ เจ้าของบ้านได้แต่กัดกระสุนและพูดว่า

เธอยอมรับไม่ได้ว่าเธอใส่ร้าย Ye Chuchu มิฉะนั้นเงินจะสูญเปล่า

"ของฉัน?"

Ye Chuchu ดูเหมือนยิ้ม แต่ไม่ใช่ยิ้ม

“แน่นอน ถ้าไม่ใช่ของคุณ แล้วเป็นของใครล่ะ”

เจ้าของบ้านกล่าวด้วยความรู้สึกผิด เห็นได้ชัดว่าดื้อรั้นเล็กน้อย

รอยยิ้มบนริมฝีปากของ Ye Chuchu นั้นแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เธอหยิบชุดกระต่ายสาวออกมาจากชุดเซ็กซี่เหล่านั้น มองดูมันแล้วพูดว่า:

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซื้อเสื้อผ้า 3xl ตอนไหน เจ้าของบ้าน ถ้าฉันจำไม่ผิด นี่ควรเป็นไซส์เสื้อผ้าของคุณใช่ไหม”

หลังจากที่ Ye Chuchu พูดจบ เธอก็โยนเสื้อผ้าให้เจ้าของบ้าน และมองไปที่เจ้าของบ้านด้วยรอยยิ้ม

เมื่อคนรอบข้างได้ยินสิ่งนี้ ทัศนคติของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที และพวกเขามองไปที่เจ้าของบ้านด้วยความประหลาดใจ

บางคนถึงกับดูถูกเล็กน้อย

Ye Chuchu มองไปรอบ ๆ และพูดต่อ:

“ถ้าอยากใส่ร้ายฉัน อย่างน้อยก็ควรซื้อชุดใหม่ แล้วใช้ชุดเก่าใส่ร้ายฉัน แสดงว่าคุณมี IQ เหรอ”

ใบหน้าของเจ้าของบ้านน่าเกลียดมากอยู่แล้ว "คุณพูดเรื่องไร้สาระอะไร"

“ไร้สาระ?” คิ้วสวยของ Ye Chuchu เลิกขึ้นเล็กน้อย “ไร้สาระเหรอ ตราบใดที่คุณไปประเมิน ทุกอย่างสามารถตอบได้ เจ้าของบ้าน ไปกันเถอะ ฉันไม่อยากถูกใส่ร้าย”

"ฉันไม่ไป! นี่ของเธอ บางทีเธออาจจะอยากใส่ไซส์ใหญ่ตามอำเภอใจ สาวน้อย ฉันไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะใจร้ายขนาดนี้ แล้วเธอจะใส่มันกับฉัน! เธอร้ายกาจเกินไป เร็วเข้า ออกไป ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”

เจ้าของบ้านรู้สึกผิดมาก คิดว่าหาก Ye Chuchu ได้รับอนุญาตให้พูดต่อไป เรื่องนี้อาจถูกเปิดเผย

“คุณแน่ใจหรือว่าจะแจ้งตำรวจ? เจ้าของบ้าน คุณต้องชัดเจน แม้ว่าตำรวจจะมา พวกเขาก็ยังต้องทำการประเมิน และมันจะยิ่งยากขึ้นเมื่อถึงเวลา”

Ye Chuchu ยิ้มและมองไปที่เจ้าของบ้าน

ใบหน้าของเจ้าของบ้านกลายเป็นสีซีด และตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่สามารถใส่ร้าย Ye Chuchu ได้เลย

“เจ้าของบ้าน ฉันอาศัยอยู่ที่นี่มาเกือบปีแล้ว และฉันคิดว่าฉันไม่ได้โกรธคุณเลย ทำไมคุณถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้ หรือมีใครสั่งให้คุณทำแบบนี้”

การจ้องมองของ Ye Chuchu เฉียบแหลมในทันใด และเธอมองไปที่เจ้าของบ้านด้วยความหนาวเย็น

สีหน้าของเจ้าของบ้านแข็งทื่อ เธอมองไปที่ประตูชุมชนโดยไม่รู้ตัว แต่ผู้คนที่ประตูออกไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพูดด้วยความรู้สึกผิด:

“ไป ฉันรั้งคุณไว้ที่นี่ไม่ได้แล้ว”

พูดจบก็หันหลังกลับ

“ทำไม? หลังจากใส่ร้ายคนอื่นแล้วคุณยังอยากจะออกไปอีกเหรอ? ไม่มีของถูกในโลกนี้”

Lu Lu เป็นผู้นำและหยุดอยู่หน้าเจ้าของบ้านโดยมองไปที่เจ้าของบ้านด้วยความโกรธ

หากไม่ใช่เพราะ Ye Chuchu รู้ว่ามีคนใส่ร้ายพวกเขา พวกเขาจะต้องสูญเสียอย่างแน่นอนในวันนี้ และเจ้าของบ้านจะไม่รู้ว่าพวกเขาจะพูดอะไรน่าเกลียดในตอนนั้น

"คุณกำลังจะทำอะไร?"

เจ้าของบ้านมองไปที่ Lu Lu ด้วยความรู้สึกผิดและพูดพร้อมกับเหงื่อที่ไหลลงมาที่หน้าผากของเขา

“ขอโทษชูชูด้วย! ไม่อย่างนั้นเราจะรายงานและเตือนคุณในข้อหาหมิ่นประมาทและบุกรุกความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น อาชญากรรมเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากมีส่วนร่วมในวันส่งท้ายปีเก่าใช่ไหม”

Lu Lu เลิกคิ้วและพูดว่า

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าของบ้านก็หน้าซีดลง

เมื่อหันไปมองที่ Ye Chuchu เธอเห็นท่าทางของ Ye Chuchu ไม่แยแส

"ฉัน……"