4 - อาการแปลกๆ

ฉันมาหาแพรเพื่อนสนิทที่ร้านคอฟฟี่ ซึ่งเป็นร้านของเธอเอง แพรเป็นเพื่อนฉันตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยและเราสนิทกันมากจนถึงตอนนี้ แพรเธอเป็นลูกเศรษฐีนะแต่ชอบใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายมากกว่า

“ลมอะไรหอบแกมาถึงที่นี่ ไม่ทำงานหรือไง” แพรเดินมาหาฉันที่นั่งรออยู่พร้อมกับเอาเค้กช็อกโกแลตที่ฉันชอบมาให้

“ฉันลาออกแล้ว”

“ห๊ะ! แกลาออก ทำไมเป็นงั้นล่ะออกทำไม ไหนแกบอกว่างานดีเงินดี” แพรตกใจมากที่ได้ยินฉันบอกแบบนั้น

“ฉันอยากกลับไปทำงานใกล้บ้านมากกว่าน่ะ”

“แกไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคนในบริษัทใช่ไหมอลิช”

“จะบ้าหรือไง! อย่างฉันจะไปกล้ามีปัญหากับใครได้”

“วันก่อนแกโทรมาถามฉันเรื่องที่เปิดบริสุทธิ์จะรู้สึกยังไง นี่อย่าบอกนะว่าแก….” แพรยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วมองหน้าฉันตาค้าง

“บะ บ้าหรือไง หยุดความคิดบ้าๆ ของแกเดี๋ยวนี้เลยนะ”

พอฉันบอกแบบนั้นแพรก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วมองฉันด้วยสายตาจับผิด

“ดูเหมือนกับว่าแกกำลังมีอะไรที่ปิดบังฉันอยู่นะอลิช”

เฮือก!! ว่าแล้วไงถ้าอยู่ต่อหน้าฉันต้องพลาดท่าทำตัวมีพิรุธให้แพรจับได้แน่ๆ

“แกเถอะทำไมถึงรู้ว่าเปิดบริสุทธิ์เป็นยังไง แกเคยแล้วใช่ไหม” ฉันถามกลับเพราะกลัวจะถูกจับพิรุธได้ และมันก็ได้ผล แพรเธอผละหน้าออกไปแล้วส่ายหน้ารัวๆ

“ฉันจะไปเคยกับใครแฟนสักคนยังไม่มี กูเกิ้ลก็มีคำตอบพวกนี้ แกนี่บื้อจริงๆ”

“จริงหรอ ?”

“ก็จริงน่ะสิ”

ถ้าฉันรู้ว่าในกูเกิ้ลมีคำตอบคงไม่โทรถามแพรแน่ๆ ฉันนี่บื้ออย่างที่แพรว่าจริงๆ

มาถึงที่ห้องฉันก็ไปเคาะห้องบอกอลันว่าจะกลับบ้าน และด้วยความที่น้องชายของฉันเป็นคนเงียบๆ จึงแค่พยักหน้าตอบแล้วก็ปิดประตู

ให้มันได้แบบนี้สิ! ใจคอจะไม่มาช่วยฉันเก็บของหน่อยหรือไง

ฉันกลับมาที่ห้องตัวเองเพื่อมาเก็บของ พวกเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็น ฉันไม่ได้เอากลับหมดหรอกนะ ขืนเอากลับหมดคงไม่พอใส่รถแน่ๆ เอาไว้ให้อลันเอากลับก็แล้วกัน

อีกอย่างฉันคงจะได้กลับมาที่กรุงเทพอีกแต่คงพักใหญ่ ขอกลับไปทำใจที่บ้านก่อนบางครั้งฉันอาจจะกลับมาหางานทำที่กรุงเทพ อาจจะอีกหนึ่งปีหรือสามสี่ห้าปีข้างหน้า

ห้องนี้พ่อฉันซื้อให้แล้วเป็นแบบคอนโด มันก็ไม่ใช่ห้องใหญ่อะไรหรอก ราคาก็พอที่จ่ายไหว เพราะที่บ้านฉันก็ไม่ได้มีฐานะถึงกับร่ำรวยจนเงินเหลือใช้ขนาดนั้น

ใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพกลับมาที่บ้านประมาณเจ็ดชั่วโมงได้ ที่หน้าบ้านของฉันจะมีป้ายใหญ่ๆ เขียนไว้ว่าบ้านกำนันเพิ่ม ใช่ค่ะพ่อฉันเป็นกำนัน แถมยังโหดมากๆ ส่วนแม่เสียไปตั้งแต่ฉันอายุได้สิบเอ็ดปีแล้วแหละ จนถึงทุกวันนี้ฉันก็ยังคิดถึงแม่ อยากให้แม่อยู่กับฉันในทุกช่วงเวลาของชีวิต อยากให้แม่เห็นความสำเร็จของฉัน…

“พ่อจ๋า ^_^” ฉันเดินเข้าไปกอดพ่อที่นั่งดูทีวีอยู่