รำคาญสายตา

เมษา...

อยากจะบอกว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาคุณพีเจเขาดีกับฉันมากโดยเฉพาะเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคนเขาเหมือนคนละคนกับตอนที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่ไม่ใช่ว่าตอนที่อยู่ด้วยกันตามลำพังเขาจะไม่ดีนะคะเขาดีค่ะดีกว่าหลังแต่งงานเยอะเลย คืออยากจะบอกว่าตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ฉันไม่ได้กลับไปคอนโดเลยค่ะเพราะต้องดูแลคุณยายที่ตอนนี้อาการของท่านเริ่มไม่ค่อยดีเริ่มแย่ลง ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านกำลังจะจากไปในอีกไม่ช้าไม่นาน แต่สิ่งที่ทำให้ท่านยิ้มได้ก็คือเวลาที่เห็นฉันกับคุณพีเจแสดงความรักต่อกันต่อหน้าท่าน ท่านจะมีความสุขมากและท่านก็คอยถามฉันตลอดว่าฉันท้องหรือยัง ซึ่งฉันก็พยายามให้ความหวังกับท่านว่าอีกไม่นานทั้งที่จริงแล้วไม่มีทางเป็นไปได้เพราะฉันถูกคุณพีเจสั่งให้กินยาคุมตลอดห้ามขาด ที่ฉันต้องโกหกคุณยายเรื่องเหลนว่าคงจะมาอีกไม่นานเพราะคุณหมอบอกว่าอาการของท่านแย่ลงเรื่อยๆอาจจะอยู่ได้ไม่เกินสองเดือนยังไงก็พยายามทำให้ท่านมีความสุขให้มากที่สุด พอคุณพีเจรู้เรื่องนี้เขาก็จะแอบมาร้องไห้ที่ห้องเพราะไม่อยากให้คุณยายเห็นน้ำตาของเขาเขาไม่อยากให้ท่านรู้ว่าเขาเสียใจขนาดไหน ฉันรู้ว่าคุณพีรู้สึกยังไงฉันจึงไม่เข้าไปปลอบเพราะฉันรู้ว่าเขาอยากอยู่คนเดียวตามลำพัง ส่วนคุณไทด์ก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จากับใครรวมทั้งฉันด้วย

และแล้วก็ถึงวันที่ทุกคนไม่อยากให้เกิดขึ้น คุณยายได้จากพวกเราไปอย่างสงบ ป้ารำภาร้องไห้จนเป็นลมไปหลายรอบฉันกับทุกคนในบ้านต้องช่วนกันปฐมพยาบาล ส่วนคุณไทด์กับคุณพีเจก็ช่วยกันจัดการงานศพของคุณยาย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นทั้งสองคนหันหน้าหข้าหากันปรึกษากันไม่ทะเลาะกัน จนในที่สุดงานศพของคุณยายก็ผ่านพ้นไป

พอคุณยายไม่อยู่บ้านทั้งบ้านก็อยู่ในความเงียบ ทุกคนยังคงเศร้าต่อการจากไปของท่าน ป้ารำภาก็เหมือนจะทำใจไม่ได้ถ้าต้องอยู่ที่นี่แกบอกว่าแกอยู่ไม่ได้เพราะแกคิดถึงคุณยาย แกมาบอกลาคุณไทด์และคุณพีเจแกบอกว่าจะขอไปบวชชีที่วัดที่บ้านเกิดซึ่งอยู่ทางภาคอิสาน ซึ่งคุณพีเจกับคุณไทด์ก็อนุญาต

พีเจ...

สองอาทิตย์ต่อมา...

"พีเจนายพอจะมีเวลาหรือเปล่าฉันมีเรื่องคุยด้วย"

"มีอะไร"

"ฉันคิดว่าจะไปอยู่ฮ่องกง"

"ฮ่องกง??"

"ใช่ฉันจะย้ายไปอยู่ฮ่องกงอาจจะอยู่ที่นั่นตลอดไปเพราะตอนนี้ไม่มีคุณย่าแล้วฉันก็ไม่รู้จะอยู่ที่นี่ไปทำไมเพราะที่นี่มันไม่ใช่บ้านของฉันแต่แรก"

"แล้วงานที่บริษัท"

"บริษัทเป็นของนาย นายควรจะกลับมาดูแลได้แล้วนะ"

"ที่มึงจะไปไม่ใช่เพราะแค่เรื่องย่าใช่ไหม"

"มันจะเพราะอะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันก็ต้องไป ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่น"

"ถ้ามึงจะไปก็แล้วแต่เพราะไม่ว่ายังไงกูกับมึงก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว"

"อืม ฉันรู้ว่าไม่ว่าจะยังไงนายก็ไม่เคยยอมรับว่าฉันเป็นพี่ แต่ขอให้นายรู้ไว้ว่าไม่ว่ายังไงนายก็ยังเป็นน้องชายของฉันเหมือนเดิม"

"ว่าแต่จะไป มึงบอกเมษาหรือยัง" ผมว่าผมจะไม่ถามแต่ก็เสือกถามจนได้ ไม่รู้จะถามทำไม

"ยัง แต่ไม่ต้องห่วงฉันต้องไปบอกลาเมษาแน่นอน"

"หึ"

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้นายรู้สึกยังไงกับเมษา แต่ฉันอยากให้นายดูแลเธอให้ดีอย่าทิ้งเธอเพราะเธอไม่มีใคร ตอนนี้เธอมีแค่นายคนเดียว"

"ถ้าห่วงขนาดนี้ไม่พาไปด้วยเลยล่ะ"

"ก็ถ้าเมษายอมไปกับฉันฉันก็จะพาไปแต่ฉันเชื่อว่าเธอคงไม่ไปหรอกเพราะเธอรักนายไม่ได้รักฉัน"

"รู้แบบนี้ก็ดี"

"แต่ฉันยังขอยืนยันคำเดิมนะว่าฉันรักเมษา รักด้วยใจจริงซึ่งฉันก็หวังว่านายจะรักเธอได้ในสักวัน ลาก่อนนะ น้องชาย"

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของไอ้ไทด์ก่อนที่มันจะเดินทางไปฮ่องกง

หนึ่งเดือนต่อมา....

ตอนนี้ผมเข้ามาบริหารงานที่บริษัทต่อจากไอ้ไทด์ซึ่งจริงๆแล้วมันก็คือบริษัทของผมนั่นแล่ะแต่ผมไม่ได้เข้ามาบริหารเพราะมีไอ้ไทด์ทำให้อยู่แล้ว ซึ่งครั้งแรกที่ผมเข้ามาทุกคนเหมือนจะไม่ไว้ใจผมให้ผมขึ้นแท่นผู้บริหารแทนไอ้ไทด์เพราะทุกคนเห็นว่าผมไม่มีประสบการณ์แต่ผมไม่แคร์ว่าใครจะว่าจะคิดยังไงในเมื่อบริษัทนี้มันเป็นของผมถ้าใครไม่พอใจก็เขียนใบลาออกไป ผมพูดในที่ประชุมว่าบริษัทนี้เป็นของผมผมจะทำให้มันรุ่งหรือร่วงก็เรื่องของผมถ้าใครไม่อยากอยู่ก็ไปอยู่ที่อื่นผมพร้อมจะจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้แต่ถ้าใครเชื่อใจผมอยู่ช่วยผมผมจะขึ้นเงินเดือนให้สองเท่า รู้มั้ยว่าไม่มีใครลาออกเลยแม้แต่คนเดียวเพราะเงินตัวเดียวเท่านั้น หึ เงินมันซื้อได้ทุกอย่างนั่นแล่ะ หรือใครจะเถียง แต่ไม่ต้องกลัวหรอกนะเพราะผมจะไม่มีวันทำให้บริษัทมันพังเพราะน้ำมือของผมง่ายๆแน่ บริษัทนี้พ่อกับแม่แล้วก็ย่าเป็นคนสร้างมันขึ้นมาผมจะต้องทำให้มันก้าวหน้าทำให้ดีไม่แพ้ไอ้ไทด์

"กลับมาแล้วเหรอคะคุณพี" ผมกลับเข้าบ้านมาหลังจากประชุมเสร็จก็เจอเมษาที่ยืนรออยู่หน้าบ้านทั้งที่ตอนนี้มันจะเที่ยงคืนแล้ว

"ถ้าฉันไม่กลับมาเธอจะเห็นฉันอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ" ผมมองคนตรงหน้าแล้วถอนหายใจอย่างเซ็งๆไม่รู้ทำไมพักนี้ผมรู้สึกเบื่อหน่ายเวลาเจอหน้าเมษา หรืออาจเป็นเพราะผมเบื่อเธอแล้วก็ได้ เธอก็เหมือนของเก่าที่พอใช้ไปนานๆก็เริ่มเบื่อเริ่มเซ็งอยากจะบอกว่าผมไม่ได้เอาเมษามาเกือบเดือนแล้ว มันเบื่อไปหมดเบื่อแม้กระทั่งไม่อยากเห็นหน้าเห็นแล้วหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก