บทที่ 2

@โอโซล

"แรงไปไหมวะ...มึงเห็นหน้าน้องเขาไหม..คงจะโกรธน่าดู : รามสูร

"โกรธแล้วไง..กูจำเป็นต้องแคร์เหรอ... : โอโซลพูดออกมาอย่างไม่ค่อยสนใจ เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา ทำไมเขาต้องให้ค่าให้ราคากับผู้หญิงที่เอาแต่กรี๊ดกร๊าดบ้าผู้ชายไปวันๆด้วย

"กูล่ะหมั่นไส้....หล่อเลือกได้จริงจริ๊ง...กูว่ามึงใช้ความหล่อเปลืองเกินไปแล้วนะ เดินไปไหนก็มีแต่สาวๆรอกรี๊ด : ไฟเพลิง

"กูคนเดียวที่ไหน...พวกมึงก็เหมือนกันนั่นแหละ ที่กรี๊ดๆอยู่นั่นก็เด็กมึงทั้งนั้นไม่ใช่เหรอไอ้เพลิง...

"ก็มีบ้าง..แต่ส่วนใหญ่ก็มาเพราะมึงทั้งนั้น...ถามจริงเหอะ..นี่มึงไม่คิดจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเลยรึไง ฮอตขนาดนี้ ทำไมมึงไม่ลองเลือกมาสักคน....เอาไว้กันสาวๆที่แม่มึงหามาให้ก็ได้นิวะ : ไฟเพลิง

"ไม่อ่ะ..วุ่นวาย...กูอยู่คนเดียวแบบนี้น่ะดีแล้ว...อิสระ ไม่ต้องผูกมัดกับใคร

"นี่ไอ้เพลิงต่อให้มึงพูดกับมันจนหูมันฉีกมันก็ไม่สนใจหรอก...เยือกเย็นอย่างกับก้อนน้ำแข็ง...อย่าให้มันมีแฟนเลย สงสารเขา.. : รามสูร

"จะว่าไป..น้องคนเมื่อกี้ก็น่ารักดีนะ..ยิ่งเวลาโมโหยิ่งน่ารัก... : ไฟเพลิง

"ในสายตามึง..มีผู้หญิงคนไหนบ้างวะที่ไม่สวยไม่น่ารัก กูเห็นใครเดินผ่านมึงก็บอกเขาน่ารักไปหมด.. : รามสูร

"แต่น้องคนเมื่อกี้เขาน่ารักจริงๆนะโว้ย...ผิวขาวๆ ตากลมโต แก้มเนียน...แถมยัง......อืม.... : ไฟเพลิง

"ไอ้หื่นเอ๊ย! .... กูรู้นะว่ามึงคิดอะไร.... ถ้าน่ารักมาก..มึงก็จีบเอาดิวะ...ไหนๆไอ้โซลมันก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้วนิ : รามสูร

"กูก็กำลังคิดอยู่....ตัวเล็กสเปรคกูเลย....นี่ถ้าน้องเขาบอกเขาชอบกูนะ กูจะรีบถวายตัวให้ตอนนั้นเลย : ไฟเพลิง

"55555 มึงแรดเกินไปแล้วไอ้เพลิง : รามสูรหัวเราะอย่างพึงพอใจกับความขี้เล่นของไฟเพลิง

"เลิกพูดถึงยัยนั่นได้แล้ว..น่ารำคาญ : โอโซลพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ ก่อนจะหยิบหนังสือในมือขึ้นมาอ่าน

"เห่อะ ! พูดถึงก็ไม่ได้...นี่เพื่อนนะเว้ย...ดุอะไรขนาดนั้นวะ : ไฟเพลิง

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าคณะวิศวะนั้น คะนิ้งกับเพื่อนๆก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของพวกเขา ยืนอยู่นานคนหน้านิ่งยังทำทีเป็นไม่เห็น คะนิ้งทำหน้ามุ้ยก่อนจะเอ่ยถามเขาออกไป..

"พี่ใช่ไหมที่ชื่อโอโซล : คะนิ้งถามคำถามออกไปพร้อมกับมองหน้าผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ลดละสายตา

".................. : โอโซลไม่ตอบแถมยังทำท่าทีเป็นไม่สนใจ เหมือนเสียงนกเสียงกา มองไม่เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

"หูหนวกรึไง..หนูถามว่าพี่ชื่อโอโซลใช่ไหม ? : คะนิ้งเริ่มที่จะโมโห คนพูดด้วยยังทำเป็นไม่ได้ยิน จะหยิ่งอะไรกันนักหนา

"ใจเย็นๆคะนิ้ง : กัสจังสะกิดคะนิ้งก่อนจะเหลือบสายตาไปมองโอโซลอย่างกล้าๆกลัวๆ

คนหน้านิ่งวางหนังสือลงอย่างไม่ค่อยพอใจ พร้อมกับถอนหายใจออกมาราวกับว่าคนตรงหน้ากำลังทำให้เขารำคาญใจ สายตาที่มองไปยังคะนิ้ง ทำเอากัสจังกับแพตตี้ถึงกับดึงเพื่อนรักให้ถอยห่าง แต่คนดื้อไม่เคยกลัวใครอย่างคะนิ้งมีหรือจะสนใจ เขายิ่งมองเธอยิ่งจ้องเขากลับ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด

".....มีอะไร

"เมื่อกี้ที่พี่พูดตอนอยู่โรงอาหารหมายความว่าไง..

"อ่อ..ที่แท้ก็เธอนี่เอง...ยัยปลาปักเป้า...

"พี่ว่าใครเป็นปลาปักเป้า...

"ก็เธอไง...หน้าบวมเป็นปลาปักเป้า..นอกจากเธอก็ไม่มีใครแล้ว..

"เห่อะ..!! 🙄 คิดว่าหล่อแล้วจะบลูลี่ใครก็ได้งั้นเหรอ...