EP.33 รถไฟสองขบวน

มาม่าถ้วยนึงถูกผสมปนเปจากหาญที่พุ่งน้ำออกจากปากโดยไม่ทันระวัง

"กูแค่มาขอมาม่ากินมึงไม่ให้ก็บอกดีๆไอ้สัส" สองใช้มือลูบใบหน้าทันทีพร้อมวหันขวับมาเจอเนตรมิงค์ "อ๋อ..นึกว่าเคืองกู"

"สวัสดีค่ะ"

ฉันรีบยกมือไหว้เห็นหน้าของเพื่อนพี่หาญก็สงสาร เขาเดินส่ายหน้าแล้วเข้าไปเก็บจานชามคว้ากระเป๋าออกไปอย่างหงุดหงิด

"พูดห่าอะไรของเธอเนี่ย!" ผมรีบตรงดิ่งมาหาใช้หลังมือปราบเช็ดน้ำที่เลอะเทอะหยดย้อยลงลูกกระเดือก

"หนูแค่อยากรู้..สมมุติว่าถ้าเรามีผัวแล้ว คนที่มีอะไรกันไม่เรียกว่าผัวจะเป็นผัวไหมคะ"

"ขอให้ที.."

"สมมุติว่ามีอะไรกับคนหนึ่งแต่ไม่เรียกว่าผัวแล้วเราไปมีผัวแบบนี้แล้วจะมีผัวได้กี่คนคะ"

"____"

คำถามที่วฝชวนงงแต่คำว่าผัวทำให้ผมคิดหนักจนกระทั่งตัดสินใจถาม

"เธออยากให้ผัวเพิ่มเหรอ..?"

"แล้วตอนนี้หนูมีผัวที่ไหนกัน"

"นี่พูดเอาฮาหรือกวนตีน!! เอากันมากี่รอบแล้วถ้าไม่เรียกว่าผัวจะเรียกอะไร แล้วเอาแต่ละครั้งเธอก็ไม่ได้จ่ายเงินสักหน่อย"

เพราะสาวน้อยเริ่มไม่มั่นใจสถาณภาพตัวเองเนื่องจากเขาก็ไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์นี้อย่างจริงจังสักครั้ง

"แล้วนี่เป็นอะไร" เมื่อเห็นใบหน้าใสดูท่าทางกังวลผมจึงใช้ฝ่ามือหนาลูบผมยาวสลวย "อยากโดนเหรอ"

"หยุดนะคะพักบ้าง"

"ถ้าไม่อยากแล้วมาทำไม"

"หนูมีการบ้านจะมาให้พี่ช่วยทำ เห็นว่าพี่มีหัวศิลปะและออกแบบพวกรอยสัก จึงอยากให้ช่วยวาดรูปเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวชนิดออกแบบเองค่ะ"

ฉันคว้ากระดาษกับกระเป๋าที่พกมาแล้ววางบนโต๊ะโดยจัดแจงอุปกรณ์เป็นดินสอได้ไหมถ้าวาง

"ช่วยหน่อยนะคะ"

"อืม ก็ได้ฉันว่างพอดี"

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงตอนนี้ก็อยู่ในช่วงใกล้จะพระอาทิตย์ตกดิน

"โหหห พี่วาดรูปสวยมากเลยค่ะ"

"ธรรมดาคนมันเท่"

"ขอบคุณมากนะคะเดี๋ยวหนูจะกลับแล้วกลัวว่าฝนจะตก"

หมับ

"ฉันไม่ชอบทำให้ใครฟรีนะ" กลิ่นหอมที่นั่งอยู่ด้านข้างโชยปะทะลมหลายที ใครจะทนไหว

แกร๊ก

ป้ายหน้าร้านถูกแปะเอาไว้ว่าติดธุระด่วนเนื่องจากตอนนี้ประตูบานเลื่อนพับปิดลง

"ฉันยอมปิดร้านเพื่อเธอเลยนะ"

"ปกติพี่ก็เปิดๆ ปิดๆ อยู่แล้วนี่นา"

"เด็กบ้า ฮ่าๆ"

พรึ่บ

แม้ว่าจะเคยสัมผัสกายกันมาหลายครา แต่สาวน้อยก็ยังไม่คุ้นชินหุ่นล่ำซิกแพคแน่นที่ขาวสะท้อนเป็นลอนเงา อีกทั้งใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มทั้งดุและดูเข้มแข็ง

"จ้องขนาดนี้อยากโดนแน่" ผมเลียลิ้นแลบก่อนที่ใบหน้าใสจะกลายเป็นแดงระเรื่อแล้วรีบหลบสายตา "ไม่ต้องเขินเธอรู้อยู่แล้วนี่ว่าจะต้องโดนอะไร"

อึบ

"อ..อีกแล้วเหรอคะ" เขาใช้แรงที่มีมากกว่าอุ้มฉันจากโต๊ะโซฟามาที่เตียงใช้สักอีกแล้ว

"ตอนเธอนั่งคร่อมรู้สึกยังไง"

"เหมือนมีอะไรแข็งมาทันอยู่ตรงกลางขา"

"ไม่เสียวบ้างหรือไง..ท่อนลำของฉันกระตุกกระทบโหนกเธอเต็มๆ เลยนะ"

"ใครจะไปความรู้สึกเร็วอย่างพี่ล่ะคะ"

คนบ้าแค่อยู่ด้วยกันสองต่อสองก็มีอารมณ์ขึ้นมาตลอด ฉันพูดในขณะที่นั่งคร่อมลำตรงแต่ก็หันหน้าเข้ากำแพงเห็นลวดลายของรอยสัก

"อ๊าง์~~ อื้อ"

ทันทีก็สะดุ้งโหยงเมื่อเขาเงื้อมือมาบีบรัดตัวพร้อมกันอย่างเต็มแรง

"หนูเจ็บนะคะ"

แคว่ก

เสื้อชุดนักศึกษาถูกถอดออกแล้วโยนลงพื้นทันที เหลือเพียงชั้นในสีขาวคลับกับผิวนวลผ่อง จากนั้นก็โดนปลดตะขอจนท่อนบนของสาวน้อยล่อนจ้อน

"เอามือออกสิ" คงเพราะสัญชาตญาณจึงใช้มือบดบังจนผมต้องรวบแขนทั้งสองข้างตึงไขว้ด้านหลัง "ตัวเล็กแบบนี้รวบแขนสองข้างด้วยมือเดียวก็พอสินะ"

"งือออ ย..อย่านะคะ"

"ทำไมเสียวหรอ"

"ยะ~ อิ๊ ~งืออออ"

คนตัวใหญ่นอนอยู่เบื้องล่างที่โต๊ะเตียงสักสีดำผงกหัวศีรษะขึ้นเล็กน้อยแล้วใช้นิ้วชี้แข็งหยอกเย้าถูเม็ดนมสีเนื้อชมพูปัดแกร่งเพิ่มจังหวะความถี่จนเอวบางดิ้นพล่านเสียวสะท้านโดยมีเสียงครวญครางเล็ดลอดตาทมาอย่างไม่เป็นภาษา

"ซี๊ดส์ เม็ดเธอสู้มือจังโคตรน่าดูดเลย" แม่งแทบจะทนไม่ไหวรีบงัดท่อนลำออกจากกางเกงอย่างไวโดยที่ตอนนี้มีน้ำเหนียวหน่อยจะออกบ้านเคลือบจนมือเหนียว

อย๊าาาา!!

เสียงครางดังสะท้อนเพราะลำยาวใหญ่ยัดเข้าโดยผ่านขอบข้างกางเกงในตัวจิ๋ว

"ชวุ่ว เบาหน่อยสิ" ผมรีบหยุดเสียงครางเร่าเอื้อมมือที่วางไปปิดปากส่วนมึงอีกข้างก็ยังจับข้อแขนสองข้างไขว้อยู่ด้านหลัง

ปึก!ปึก!ปึก!

"อื้อ~ ฮือ~ อึก" ทั้งจุกทั้งเสียวปะปนกันเพราะขยับตัวไม่ได้แชะครวญครางออกเสียงไม่ไหวทำให้เสียวมากขึ้น

"โคตรฟิตเลย อ๊าห์ อยากให้เธอมานอนด้วยจังแบบว่าจะกระหน่ำทั้กคืนวัน"

"อิ๊ ~~งืออออ"