EP.39 พี่มันคนเลว

เพล้ยง

"ว๊ายยย!!" ฉันสลึมสลือตื่นขึ้นกลางดึกแต่ก็ต้องตกใจกรีดร้องเพราะรูปที่ตั้งอยู่บนชั้นหนังสือร่วงตกลงมาจนกรอบแก้วกระจายที่พื้น จึงรีบเปิดไฟแล้วเดินไปเก็บปรากฏว่าเป็นรูปคู่ของฉันกับพี่ล่ำที่เพิ่งเอาโทรศัพท์ไปรูปอัดมาใส่กรอบตั้งไว้

"ลมก็ไม่พัดผ่านทำไมร่วงหล่นลงมาได้แล้วเนี่ย เฮ้อ"

ด้วยความอ่อนเพลียเหมือนจะไม่สบายจึงลุกเข้าห้องน้ำจากนั้นก็กินยาต่อเพื่อระงับอาการป่วยคล้ายจะเป็นไข้แล้วก็พลอยหลับไป

เช้าวันต่อมา

ฉันไปเรียนตามปกติจนตอนเย็นก็แวะไปร้านสักของพี่หาญแต่ปรากฏว่ามีป้ายแขวนหน้าร้านบอกว่าไปต่างจังหวัดสามวัน

"ทำไมถึงไม่โทรมาบอกก่อน" หลังจากนั้นฉันก็โทรติดต่อปรากฏว่าเขายุ่งมากเหมือนจะช่วยงานที่บ้านก็เลยไม่ได้ซักถามอะไรนัก

บ้านท้ายซอย

"เสียบหมูปิ้งเสร็จเรียบร้อยเหลือแค่ไปส่ง" เพราะป้าวรรณามาสั่งทำหมูปิ้งไปเลี้ยงพระจึงรีบทำและก็นำไปส่งที่ตลาดกระทั่งโทรศัพท์เสียงดังเป็นการแจ้งเตือน

ชมพู (ไปเจอกันที่ร้านเหล้าปั่นนะ)

"ยัยขี้เมานี่ทุกวันจริงๆ ฮ่าๆ"

ร้านเหล้าปั่น

"วันนี้เซ็งอะไรอีกละแม่คุณชวนเข้าสถานที่อโคจรทุกวี่ทุกวันเลยนะ" ปกติฉันดื่มแค่แก้วสองแก้วเท่านั้นเปลืองเงินด้วย

"แค่มาส่งเพื่อนแค่นี้ทำเป็นบ่น"

"โอ้โห แค่พูดเล่นแล้วนี่เป็นอะไรดูท่าทางเคร่งเครียดจัง"

"เราเลิกกับแฟนแล้ว"

เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็นับไม่ได้ที่ชมพูสาวสวยแซ่บจะเลิกกับหนุ่มที่คบหา แต่อีกสักพักก็จะมีแฟนรวดเร็วยิ่งกว่าแมลงวันที่บินมาตอมอาหารซะอีก

"เดี๋ยวก็เจอใหม่คนอย่างชมพูเหรอจะโสดนาน" ไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไงแต่มันเป็นเรื่องจริงนิ "งั้นวันนี้เราจะดื่มเป็นเพื่อนเองตกลงไหม"

"เย้! เนตรน่ารักที่สุดเลย"

"จ้าาา"

อึก อึก

สองสาวกินเหล้าปั่นรสชาติที่มีแอลกอฮอล์ผสมน้ำผลไม้ทำให้ดื่มง่ายแต่แม่ระมิงค์รู้ตัวว่าตัวเองพอมันก็จะหยุด และเป็นปกติที่จะมีชายหนุ่มโต๊ะข้างแวะเวียนมาชนแก้วพร้อมทักทาย

"เสียดายคนที่จีบเนตรโคตรจะหล่อเลย" คิ้วบางของชมพูขมวดพร้อมบ่นพึมพำ "เป็นเราน่าจะให้เบอร์พร้อมแลกลิ้น เฮ้ย! แลกไลน์"

"ใครจะไวเหมือนเธอล่ะคุณคนแซ่บ"

"แน่นอนสิฉันเป็นแกงเผ็ด ฮ่าๆ"

"เดี๋ยวอีกสักพักแล้วก็กลับแล้วเนาะ"

ทันทีที่เนตรงพูดจบชมพูก็หรี่ตาลงก่อนจะเอ่ยแซว

"กลัวไม่ได้เจอแฟนหรือไงช่วงนี้ที่นั่นเป็นยังไงบ้างไม่เห็นพามาเที่ยวด้วยกัน"

"พี่หาญไปต่างจังหวัดกับครอบครัวคงมีธุระด่วนเลยได้แต่คุยกันผ่านแชทน่ะ"

"ธุระอะไร.."

"ไม่ได้ถามหรอกเหมือนเขาจะไม่ค่อยว่างด้วย"

"จ้าเป็นคนดีระวังเถอะปล่อยให้ผู้ชายหน้าตาดีวัยกำลังฮึกเหิมแบบนั้นห่างสายตาจะโดนหมาคาบไปแดก"

คำเตือนของเพื่อนไม่ได้ทำให้เนตรมิงค์สะท้านแม้แต่น้อยเพราะเธอรู้จักนิสัยของชายหนุ่มซึ่งเป็นแฟนอย่างดีตั้งแต่เล็กจนโตก็มีเขาที่แวะเวียนอยู่ใกล้แม้จะมีทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่อยไปแต่ก็ยังคงเป็นผู้ชายที่รักของเธออยู่ดี

วันต่อมา

ช่วงนี้เป็นวันหยุดยาวมหาวิทยาลัยถูกปิดเนื่องจากสถานการณ์บางอย่างฉุกเฉิน เนตรว่างเธอจึงเดินมาดูร้านขายหมูปิ้งเพราะอยากเปิดเป็นกิจจะลักษณะจริงจัง

หมับ

"ตกใจหมดชมพู!!" แขนของฉันถูกคว้าด้านหลังพอหันขวับปรากฎเป็นเพื่อน "ทำไมทำถ้าตื่นตระหนกตกใจขนาดนั้นล่ะ"

"โทรไปหาทำไมถึงไม่รับสาย"

"ลืมไปโทรศัพท์เราอยู่ที่บ้านไม่ได้พกมาด้วย"

"ดีนะที่ก่อนจะนอนเนตรบอกว่าตอนเช้าจะมาเดินตลาดเพื่อหาแผงขายหมูปิ้งเลยตามมา"

สายตาของชมพูทำเนตรมิงค์สงสัยเพราะดูกังวลใจก่อนที่จะเดินไปนั่งตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ด้วยกัน

"เราไม่รู้จะบอกเนตรดีไหม"