EP.46 ตอนจบ สิ้นสุดทางรักและการรอคอย

"พะ พี่ต้า"

ทุกอย่างแน่นี่ชะงักเมื่อผู้ชายที่เอิร์นควงมาคือรุ่นพี่ของเนตรซึ่งเป็นผู้ชายที่รักและดูแลเธอในระหว่างที่ความรักมีปัญหา

จนสุดท้ายเอิร์นก็ตกใจเมื่อรับรู้เรื่องราวเป็นมา แต่ก็บอกพี่ชายว่าเขารักผู้ชายคนนี้มากและต้าก็สัญญาว่าจะดูแลกันอย่างดี ทั้งคู่เจอกันโดยบังเอิญในวันที่รถจักรยานเฉี่ยวชนน้องสาวของหาญจนล้มไม่มีใครไปช่วยนอกจากเขาที่อุ้มและพาเธอไปรักษา

"จีบเมียกูไม่พอส่อยน้องกูอีก!!" ไม่รู้จะพูดยังไงเป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่เห็นเอิร์นมีความสุขอีกครั้งและไม่ได้แต่งตัวแรด กลายเป็นสาวสวยที่ดูสมวัยน่ารักมากขึ้น

"เรื่องผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปนะคะพี่ หนูกับพี่ต้าเราคบกันมาสักพักและพี่ต้าก็เรียนหนังสือเก่งมากด้วย"

"เอ่อ กูห้ามได้ไหมล่ะ"

เนตรมิงค์ยิ้มทักทายก่อนที่หาญจะรีบเอื้อมมือไปโอบไหล่เอาไว้

"ยอมรับนะครับว่าเมื่อก่อนชอบเนตรมิงค์มากเพราะเป็นเด็กน่ารักอัธยาศัยดี แต่เมื่อมาเจอเอิร์นจึงรู้ว่าชีวิตมันท้าทายและรู้สึกสนุกมากแถมการได้รักใครสักคนที่มีหัวใจตรงกันมันมีความสุขมากเลยนะ"

คำพูดของต้าทำลายบรรยากาศที่อึดอัด หาญจำใจต้องรับผู้ชายที่เคยจีบเมียตัวเองมาเป็นน้องเขยทั้งสี่คนสั่งไอศครีมแล้วกินด้วยกันเพื่อความคุ้นเคยกระทั่งแยกย้ายกลับ

ร้านหาญ ทยานศึก

"ทำไมยังทำหน้าแบบนั้นอีกนะคะ" แม้พี่หาญจะยินยอมให้เอิร์นคบกับพี่ต้าแต่เหมือนเขาจะยังไม่พอใจ

"สมมุติว่ามันเข้ามาเพียงเพื่อจะแค้นฉันล่ะ..แบบนี้เอิร์นมันต้องเสียใจแน่"

"ดูละครให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ ฮ่าๆ"

"เฮ้อออ"

หาญกระโดดขึ้นนั่งเตียงสัก เมื่อบรรยากาศหม่นหมองคนที่รักย่อมไม่สามารถดูดาย เนตรเดินหายไปหลังบ้านก่อนจะกลับออกมา

"หนูใส่ชุดนี้น่ารักหรือเปล่าคะ"

"____"

สาวสวยในชุดนอนยั่วสวาทสายเดี่ยวสีขาวที่เป็นซีทรูบอบบางเห็นทุกสัดส่วนภายใน

อึกกก!

"เดี๋ยวนี้แซ่บเกินไปแล้วนะ"

"มีผัวแบบพี่ก็ต้องแซ่บแบบนี้แหละจะได้โดน..สักถี่ๆ"

"จัดให้แบบถี่ยิบถี่ยับเลย"

ตึก

แขนสองข้างถูกมือหนารวบตึงเอาไว้เหนือศีรษะ ก่อนที่สายตาทั้งคู่จะปะทะกันอย่างเร่าร้อน ใบหน้าหล่อเหลาจู่โจมเอียงซ้ายขวาเพื่อหายใจฟึดฟัดใส่

"เธอทำฉันคลั่งนะสาวน้อย" ท่อนลำผมขยายแข็งภายในไม่กี่วินาที "รับผิดชอบเดี๋ยวนี้"

ซอกคอที่หอมหวานทำให้โดนซุกไซ้ด้วยริมฝีปากหนาดูดจะเป็นรอยจ้ำ จากนั้นก็ลากลิ้นไปที่ติ่งหูแล้วเลียควานในรูจนชุ่มแฉะโน้มตัวลง ชายตัวใหญ่โน้มลงดูดฟัดนมสองเต้าจนจุกสีชมพูชูชันแข็งตั้ง

"อ๊า อื้อออ~ งือ" เสียวแทบจะขาดใจ แต่เขายังเล้าโลมไม่หยุด

"หวานจังโคตรหวานเลย"

"ฮื้อออ~~ อ๊าย์"

"ขอโทษนะเธอแม่งโคตรน่าฟัด!"

ผมเผลอกัดเม็ดนมสีชมพูที่นูนออกมาจากชุดนอนซีทรู ตอนนี้เปื้อนน้ำลายที่ผมดูดจนทั่วถึงรีบจับขาข้างนึงขึ้นมาคล้องแขนเอาไว้

ปึกกก

"ยืนกระเเทกเธอแบบนี้ก็ดีจะได้เห็นตอนคราง"

"พี่อย่าแรงสิ จ..จุกนะ"

"ทั้งใหญ่ทั้งยาวโดนทีจะอยู่ไหวเหรอ"

"หนู งือออ~ อ๊า~ เสียวจัง"

ฉันพูดอย่างไม่อายเมื่อพี่ล่ำยกขาข้างหนึ่งแล้วยัดแทรกท่อนลำเข้าใส่ จากนั้นก็หมุนเอวเป็นวงกลมใช้ท่อนลำควานภายในจนขูดกับผนังมดลูกอย่างสะท้านใจ "หนูเสียวจัง~~ อ๊ะ"

ปึก!ปึก!ปึก!

เสียงครางดังลั่นยิ่งทำให้ใจหนุ่มสะท้านเขากระแทกกระทั้นสุดกำลังจนหัวศีรษะปัดแกว่งกระทบกำแพงที่ยืนพิงอยู่แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรค ริมฝีปากทั้งคู่จะพุ่งเข้าจูบดูดดื่มแลกน้ำลายกันอย่างบ้าคลั่ง

สักพักก็ผละออกเมื่อสองเต้ากระเด้งติดซิกแพคอกแกร่งทำให้เขาทนไม่ไหวจนต้องโน้มตัวลงมาดูดฟัดจนรอบมีแต่รอยช้ำจากฟันแหลมที่สลับกัดฝังลงไป

"เมียกูเอาโคตรมันเลยครับ~ ซี๊ด"

อึบ

ความเสียวที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ในตอนนี้เขาต้องใช้อีกมือขวามาคล้องแขนไว้อยู่ในท่าอุ้มยืน โดยที่แผ่นหลังเนียนใสของสาวน้อยยังชิดติดกำแพง

"อ๊ะ ~อ๊ะ~ พี่ขาาา"

เสียงครางระงมต่อเนื่อง สองมือยังคงกอดคล้องคอเขาไว้แน่น ยิ่งตัวลอยก็โดนเป็นลำยาวกระทั้นกระแทกเพิ่มความเสียวขึ้นจนแทบจะทนไม่ไหว สายตาปรือของทั้งคู่ส่งให้กันด้วยหัวใจจนเขาจะทนไม่ไหวเร่งความถี่จนหายใจไม่ทัน

ปึกกกก!! ปึด

สุดท้ายน้ำอุ่นก็พูดฉีดเข้าใส่อย่างจัง ตัวเล็กครางกระตุกครางดังลั่นก่อนจะมีเสียงดัง จ๊วบจ๊าบ เพราะโดนดูดปากกดความเสียวของกันและกันเอาไว้

ผละ

"ขอต่อนะ"

"!!!"

ครั้งนี้เหมือนอารมณ์หื่นกระหายจะพุ่งกระฉูด เขาวางตัวเล็กลงบนพื้นโดยที่ยังคาท่อนลำเอาไว้จับอ้าขาคร่อมยืนในท่าย่อเข่าแล้วค่อยๆถอดลำยาวถอย

ปึก!! ซู่

"อ๊าาาย์ ~~อื้อ" สมองคล้ายถูกไม้ทุบตีมันหนักอึ้งปนความสุขที่ถาโถม พี่ล่ำถอยท่อนเกือบจะหลุดแต่ก็ดันกลับเข้ามาในขณะที่น้ำกามยังคงล้นทะลักแตกซ่ายกระจาย "งือ พี่หาญมันจุกนะ"

"ฉันก็ปวดหัวเหมือนกันรูร่องของเธอขมิบไม่หยุดเลยนะ ซี๊ด"

"อิ๊~ เบานะคะ~ อ๊า"

"ได้สิแต่แตกปากนะรอบนี้ เธอครางดังไม่หยุดกลัวคอจะแห้ง หึ"

หย๊าาา อ๊า งือออ

ปึก!ปึก!ปึก!

สงครามเหมือนพึ่งเริ่มต้น คนตัวใหญ่ยืนคร่อมกระแทกลำยาวไม่หยุดหย่อนใส่รูร่องที่แหงนขึ้นฟ้าเนื่องจากสองขาถูกจับพาดบ่า ขณะที่ตัวเล็กขดงอโดยที่มือก็ปัดป้ายให้เขาผ่อนเบาแต่กลับไม่เป็นผล

น้ำกามครั้งก่อนไหลนองเจิงพื้นกระเบื้องกลางร้าน เสียงครางระงมสะท้อนยังคงดังก้องปนกับเสียงเนื้อกระเพิ่ื่อมสั่นปะทะกันสนั่น

"จะ~ อ๊า~ จะตายแล้ว~งื้อออ"

หลายชั่วโมงผ่านไป

"มึงไม่ไปแดกเหล้ากับกวูวเลย" ลิ้นของสองพัลวันเมื่อกระดกเหล้าดื่ม "กูเหงามากเลยนะเนี่ยตั้งแต่มึงมีเมียไม่ไปเที่ยวผับบาร์"

"บ่นมากเหล้ากูก็เลี้ยง การงานมึงก็ไม่ทำนะวันๆ ก็มาหากูเนี่ย"

"ก็กูคิดถึงมึงแต่ดูมึงสิ!!ไม่คิดถึงกูขนาดกูมาหานั่งหันหลังคุยกูเสียใจเว้ยยย"

สองหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะเมาหลังจากเนตรมิงค์กลับไป

"กูว่ามึงเมามากแล้วนะ" ผมขมวดคิ้วจ้องหน้า "ที่มึงคุยนั่นเสื้อกูไอ้ห่า ฮ่าๆ"

"เอ้า! อ๋อออ มึงอยู่ฝั่งนี้"

"ที่มึงไม่ยอมมีแฟนสักทีเพราะว่ามึงรอใครอยู่หรือเปล่าไอ้สอง"

"รอเหี้ยอะไร!!มึงพูดดีๆ นะ"

สองพยายามเพ่งมองหน้าของเพื่อนที่นั่งใกล้ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ

"มึงเองก็ชอบนับดาวเหมือนกูสินะ เพราะวันที่นับดาวจากไปช่วงนั้นมึงก็เฮิร์ทหนักเหมือนกัน"

"____"

"ถ้าหากรักก็ไปบอกเลยสิบอกไปตามตรง"

"มึงอย่าเสือกรู้ดี! นับดาวมันชอบมึงแล้วมันก็รักมึงมากด้วย"

"แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว วันเวลาเปลี่ยนไปใจคนมันก็เปลี่ยนบ้าง"

ผมกระดกดื่มเหล้าพร้อมกับเลิ่กคิ้วให้ไอ้สองสักพักมันก็รีบคุมสติตอบโต้กลับมา

"แล้วที่มึงรอเด็กที่ชื่อเนตรมิงค์อะไรนั่น..ตั้งหลายปีทำไมมึงถึงไม่เปลี่ยนใจ"

คำถามชวนอึ้ง แน่นอนว่าตั้งแต่สาวน้อยคนจากไปวันนั้นมาหาญก็ไม่ได้คิดว่าจะมีแฟนหรือจริงจังกับใคร การรออย่างไร้ซึ่งเหตุผลและไร้ปลายทาง กลับกลายเป็นสิ่งเดียวในชีวิตของคนหนึ่งซึ่งมีความหมายมากมายซ่อนเอาไว้