EP.7 รอยสักระทึก

"มองหน้าหา.."

"หาคุกไงไอ้สัสน้องยังเด็ก"

"เพราะยังเด็กไงกูถึงถาม"

ผมอาจจะเป็นโรคจิตแต่ไม่เคยคิดอะไรมากกว่าการที่ได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มตอบกลับ แต่นั่นแหละอายุแค่สิบห้า อย่าหาคิดหาทำ คุกไม่ได้สบาย

ปึก!ปึก!ปึก!

"พี่หาญ อ๊าส์~ บะ เบาหน่อยอุ้มเจ็บ"

"เบากว่านี้ก็ใช้นิ้วแล้ว!"

"อู๊ว มันเสียว"

เสียงครวญครางดังเล็ดลอดจากห้องน้ำผับ เมื่อสาวสวยที่เพิ่งเจออ่อยหนักทำให้ชายหนุ่มทนไม่ไหวจับกระเเทกในท่ายืนประกบเงื้อมือปิดปากหากใครเข้ามาก็ยิ่งเพิ่มพูนความเสียวสุดใจจนกระทั่งชั่วโมงต่อมา

แกก

"ระบายน้ำมาสินะไอ้หาญ" สองกระซิบแหบพร่า "กูเห็นนะเดินคู่เชียว"

"ตาไวเหมือนตีนกูเลย"

"ครับไอ้สัส ฮ่าๆ"

ตึก ตึก

"เฮ้ยมีเรื่อง!!"

เพื่อนในวงเหล้าเดินมาบอกกล่าวมีหรือที่ชายชาตรีจะยอมให้ใครมาหยาม ทั้งหมดรีบออกไปเพื่อเคลียร์ปัญหาของลูกผู้ชาย

ตุ๊บ!

ผวะ!

สุดท้ายก็จบด้วยความรุนแรง สภาพแต่ละคนยืนด้วยบาดแผลโดยเฉพาะหาญที่ตัวใหญ่จึงถูกรุมกระทืบอย่างหนักแต่ก็สู้สุดใจจนเป็นฝ่ายชนะ

ร้านสัก หาญทยานศึก

ฟุ๊บ

"แม่งเอ้ย! มีสนับก็ไม่บอกกู" ผมอาบน้ำแล้วซัดตัวลงนอน "เหนื่อยฉิบ..."

เช้าวันต่อมา

แกร๊ก

"เฮ้ยยยย" เมื่อถึงเวลาเปิดร้านประตูของผมเลื่อนขึ้นก็พบว่ามีเด็กผู้หญิงใส่ชุดเนตรนารีคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง "มาไงเนี่ย.."

"พี่เปิดร้านสายจัง"

"เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเนี่ยนะยังไม่ได้เปิดแค่จะออกมากวาดหน้าร้าน"

"หนูกำลังจะไปโรงเรียนเลยแวะมาทวงค่าหมูปิ้งที่พี่กินเมื่อคืนแล้วไม่ได้จ่ายค่ะ"

ฉันลุกยืนปัดฝุ่นที่เปื้อนกระโปรงเนตรนารีแล้วยื่นมือแบ แต่สายตาก็เหลือบมองเห็นสภาพเขามือที่มีผ้าพันแผลพร้อมกับรอยบอบช้ำที่หน้า

"รอแป๊บเงินอยู่ในกระเป๋า"

หมั๊บ

"โอ๊ยยยย!!"

"ขะ ขอโทษค่ะหนูจะถามว่าพี่ไปโดนอะไรมาหรือคะ"

"ถามเฉยๆ ก็ได้มาขวามือที่เป็นแผลทำไมวะ"

เด็กบ้า จู่ๆ ก็กระชากตรงที่มีผ้าพันแผลมันมีตาหรือเปล่าวะเนี่ยเลือดซิบเลยตอนนี้

"เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยวส่วนนี่เงินไม่ต้องทอนนะ" ผมเดินไปที่มุมร้านสักแล้วหยิบเงินแบงค์ห้าออกมาก่อนจะยื่นให้

"จะถอนได้ยังไงคะก็พอดี"

"____"

"ทีเรื่องของหนูพี่ยังถามเลยหนูก็แค่อยากรู้"

"ไปตีกับคนอื่นมาพอใจยัง!!"

ผมตะโกนเสียงดังจนเด็กชุดเนตรนารีสะดุ้งโหยงก่อนที่จะทำแก้มป่องแล้วคว้ากระเป๋านักเรียนเดินออกไป

"ยุ่งจริง"

หลายวันจากนั้น

เนตรมิงค์มีสอบจึงตั้งใจอ่านหนังสือแทบจะไม่ก้าวออกจากบ้านในขณะเดียวกันร้านของหาญก็คึกคักมีคนมาใช้บริการอย่างล้นหลามแทบจะไม่มีเวลาว่างไปเที่ยวท่องราตรีเหมือนอย่างเคย

ยามเย็น

"ช่วงนี้มึงดูเปลี่ยวเหงาเนาะโทรเรียกกูมากินเหล้าทุกวัน" สิงขมวดคิ้วถาม

"แล้วมึงจะให้กูไปเรียกใครเรียกพ่อมึงเหรอ"