ตอนที่ 2 เริ่มต้น

"คราวนี้ไปกี่วันคะ" เสียงของหญิงวัย 37 ปีเอ่ยถามผู้เป็นสามีที่กำลังเตรียมตัวไปต่างประเทศ เจ้าสัวหิรัญมีนัดเจรจาคุยธุรกิจที่จับมือฝั่งสาธารณรัฐประชาชนจีน

อรุณี ต่อให้อายุจะแตะเลขสี่อีกไม่กี่ปี เธอกลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์ไม่ต่างกับผู้หญิงวัยยี่สิบปลายๆ ทว่าความสวยงามบนใบหน้าและเรือนร่างล้วนมาจากมือหมอเกือบทุกส่วน ประคบประหงมดูแลมาอย่างดีตลอด 10 ปี ไม่แปลกถ้าเธอจะคงความสาวไว้เแบบนี้

"ก็คงไปนาน"

"ไปนาน คือไม่รู้ว่าไปกี่วันใช่ไหมคะ"

หิรัญมองหน้าภรรยาในตอนที่เธอกำลังซักไซ้ไล่ถามหากำหนดการกลับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การไปในครั้งนี้เขาเองก็ไม่รู้ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองจีนกี่วัน ความสำเร็จที่คาดหวังว่ามันต้องเป็นไปในทิศทางที่ดีมันจะเกิดขึ้นไหม

"ถามทำไม"

"รุณีคิดถึง ไม่อยากให้ไปนาน" พูดจบก็ออเซาะเจ้าสัวในทันที อรุณีเป็นผู้หญิงที่เอาใจใส่เขาทุกอย่าง ทำหน้าที่ของการเป็นภรรยาได้ไม่ขาดตกบกพร่อง จะมีแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้นที่ดูทั้งคู่จะห่างเหินกันไปนานหลายเดือน อีกคนก็ตั้งตาสานธุรกิจระหว่างประเทศ อีกคนก็อยู่ในสังคมของคุณหญิงคุณนาย คบหาสมาคมแต่คนมีหน้ามีตาให้สมกับเป็นเมียเจ้าสัว ทว่าการพบปะผู้คนหลากหลายชนชั้นมันเริ่มทำให้อรุณีเปลี่ยนไป

"ไม่รู้ว่าต้องไปนานแค่ไหน ถ้าเหงาก็ออกไปเจอคุณหญิงศจีหรือไม่ก็เมียท่านธนดล" เป็นคำแนะนำเมื่อต้องทิ้งให้เมียรักอยู่คฤหาสน์เศตรศวรรษศิลาเพียงลำพัง

"ไม่หรอกค่ะ รุณีไม่อยากไปรบกวนคุณพี่เขา เห็นบอกว่ากำลังทำมูลนิธิช่วยเหลือเด็กพิการ"

"แล้วเธอไม่คิดจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างเหรอ"

"ตอนนี้คงยัง รุณีเหนื่อย เอาไว้ให้ยัยอัญกลับมาคงช่วยรุณีได้มากพอสมควร" เมื่อพูดถึงลูกสาวคนเดียวหิรัญก็ชะงักนิ่ง ไม่ได้เจออัญญาลูกเลี้ยงมาเกือบ 4 ปี หลังจากที่ส่งไปเรียนต่อต่างประเทศตามคำขอของอรุณีที่อยากให้ลูกสาวมีการศึกษาที่ดี ประสบการณ์ชีวิตที่ไม่มีความรู้ไม่มีใบปริญญาเป็นผลทำให้ชีวิตที่ผ่านมาลำบากอย่างแสนสาหัส ดังนั้นถ้ามีโอกาสก็อยากให้อัญญาได้มีปริญญาติดตัว ในขณะที่คนเป็นแม่กำลังลุ่มหลงกับเงินทองและบารมีที่ได้จากการเป็นการเมียเจ้าสัวหิรัญ

"จะกลับมาแล้วสิ"

"ใช่ค่ะ อาทิตย์หน้ายัยอัญก็กลับมาแล้ว แต่คงกลับมาอยู่ได้แค่ 1 เดือนแล้วก็ต้องกลับไปทำงาน"

"ทำงาน?"

เจ้าสัวย่นคิ้วเมื่ออีกฝ่ายบอกเช่นนั้น หากอีกฝ่ายเรียนจบหิรัญตั้งใจจะให้อัญญาเข้ามาช่วยงานที่บริษัทเพราะเจ้าตัวอยากเริ่มวางมือกับการทำงาน ชายหนุ่มในวัย 49 ปีที่ไม่มีเวลาพักหรือมีความเป็นส่วนตัว ที่ผ่านมาเหนื่อยมากกับการทุ่มเทและผลักดันตระกูลเศตรศวรรษศิลาขึ้นมาเป็นผู้นำในด้านธุรกิจเป็นอันดับต้นๆ ที่ใครก็กล่าวถึง แต่เมื่อหิรัญเป็นเพียงลูกหลานคนเดียวของตระกูลแล้วไม่มีทายาทสืบทอดมันยากที่ต้องวางทุกอย่างลง อำนาจ เงินตรา บารมี คือความภูมิใจที่หิรัญ เศตรศวรรษศิลาสร้างมา

"ฉันอยากให้อัญเข้ามาทำงานที่บริษัท"

"เจ้าสัวก็รู้ว่ายัยอัญไม่ถนัดงานพวกนี้"

เมื่อได้ฟังผู้เป็นสามีกล่าวต้องการ อรุณีก็คล้ายจะค้านในในทันที อัญญาไม่ถนัดงานบริหารไม่ชอบการแข่งขันในด้านธุรกิจ ยิ่งเศตรศวรรษศิลามีศัตรูรอบด้านยิ่งทำให้อรุณีไม่ต้องการให้ลูกมาก้าวก่ายในจุดนี้ แต่ทว่าผู้ฟังกลับแสดงความต้องการชัดเจนว่าอยากให้อัญญาผู้อยู่ในฐานะลูกเลี้ยงเข้ามาช่วยในสิ่งที่ตั้งใจหวัง