ตอนที่ 7 สิ่งที่ได้รู้

"อาหารมาเสิร์ฟแล้วครับ" หมิงซื่อเดินมาเรียกเจ้าสัวไปรับประทานอาหารเช้า อีก 5 นาทีเข็มนาฬิกาจะชี้เลข 7 หิรัญตื่นในช่วง 6 โมงเพื่อออกมารับวิตามินดีที่มาพร้อมกับแสงเดือน

"มึงเช็คเอ้าท์กลับบ้านได้เลย" คนสนิทย่นคิ้วในทันที เมื่อแผนการพักที่โรงแรมในครั้งนี้คือเจ้าสัวจะอยู่จนกว่าจับอีกฝ่ายได้แบบคาหนังคาเขา แต่ทว่ากลับเปลี่ยนใจพักแค่คืนเดียวอย่างกะทันหัน

"ทำไมล่ะครับ หรือเจ้าสัวมั่นใจแล้วว่าคุณรุณีเธอ" ยิ่งตอกย้ำลงกลางดวงใจคนฟังอย่างหิรัญ ขบสันกรามดังกรอดขึ้นด้วยความโมโห

"ที่มึงส่งมาเมื่อคืนกูก็มั่นใจแล้วว่ากูถูกสวมเขามาตลอด ที่กูจะกลับเพราะกูอยากดูอีตอแหลมันเล่นละครต่อ"

น้ำเสียงของความเครียดแค้นประดังออกมาราวกับฟ้าพิโรธ เป็นการกระทำหักหลังอันเจ็บแสบเท่าที่เคยเจอ เจ้าสัวขบสันกรามอยู่แบบนั้นทั้งรักทั้งเกลียดอรุณีอย่างมาก เป็นผู้หญิงคนเดียวก็ว่าได้ที่กล้าทำได้ถึงพริกถึงขิงและคนอย่างเจ้าสัวฆ่าได้แต่ห้ามหยาม ไม่ชอบการกระทำที่หักหลัง ไม่ชอบการตีสองหน้า หากหมดรักเพียงบอกกันตรงๆ เท่านั้นมันก็จบ

ร่างโตยืนเหยียดตัวเต็มความสูงที่มุมระเบียงทอดมองวิวเบื้องหน้าคลายอารมณ์ร้อนที่มันกำลังปะทุแข่งกับแดดที่เริ่มจัดขึ้น ทว่าด้านล่างกลับเห็นร่างแน่งน้อยที่เขาสัมผัสเมื่อยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง แม้จะเดาไม่ออกว่าคนทั้งสองคุยอะไรแต่อริยบทของการสนทนามันไม่ใช่แค่คนรู้จักหรือเพื่อนทั่วไป เมื่อผู้ชายร่างโตยืนจับมืออัญญาแล้วยังยกขึ้นมาจูบหลังมืออย่างแผ่ว จากนั้นเอื้อมมือจับหลังศีรษะแล้วโน้มปากจุมพิตลงกลางหน้าผาก

เขาสองคนน่าจะเป็นคนรักกัน

“หมิง”

“ครับ” เจ้าของชื่อขยับเข้าใกล้เจ้าสัวแล้วทอดมองสายตาลงเบื้องล่างไม่ต่าง

“ให้คนไปสืบไอ้นี่มันเป็นใคร” เมื่อลูกเลี้ยงกำลังมีคนรัก เป็นธรรมดาที่พ่อเลี้ยงอย่างเขาจะอยากรู้ว่าผู้ชายที่อัญญาคบหาเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มีชาติตระกูลดีแค่ไหนและถ้าหากอัญญาได้ผู้ชายที่เป็นเพียงแมงดาเข้ามาในเศตรศวรรษศิลาคงอับอายขายขี้หน้าไม่น้อย