ตอนที่ 4 - คืนฝนตก

ร่างบอบบางที่มีเพียงกระเป๋าหนึ่งใบและร่มหนึ่งคัน เดินฝ่าสายฝนไปเรื่อยๆ อย่างไม่ยอมหยุดพัก แม้จะมีร่มที่คอยบังสายฝนไว้ได้บ้าง แต่ลมที่แรงก็ทำให้ร่างของเธอเปียกชื้นไม่น้อย กายเล็กสั่นเทาแต่ก็กัดฟันทน เป้าหมายของเธอคือต้องไปให้ถึงโรงพยาบาลที่ห่างออกไปอีกสามกิโลให้ได้ เพราะเธอฝืนเดินต่อจนถึงโรงแรมในตัวเมืองไม่ไหว และโรงพยาบาลก็เป็นตัวเลือกเดียวที่เธอจะสามารถเข้าไปขอพักแรมได้สำหรับคืนนี้ และอาจจะขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันปอดบวมด้วย สภาพมอมแมมขนาดนี้พยาบาลคงไม่ใจร้ายหรอกมั้ง...

เวลาเกือบตีสามท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ ถนนที่ชมพู่เดินมีบางจุดที่ปูยางมะตอยเป็นอย่างดี แต่ก็มีบางจุดที่เป็นทางลูกรังทำให้เดินลำบาก ข้างทางทั้งสองข้างเป็นสวนและไร่นาไม่มีบ้านคนเลย คงเพราะชาวบ้านที่นี่นิยมปลูกบ้านลึกเข้าไปด้านในที่ดิน และทำสวนทำนาชิดกับถนนเหมือนกับบ้านของเธอ ตั้งแต่เดินมายังไม่เห็นรถหรือคนผ่านมาแม้แต่คนเดียว ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนต่างจังหวัด เพราะสองทุ่มก็พากันปิดบ้านนอนจนหมดเป็นเรื่องปกติ

ชมพู่เดินไม่หยุดมาได้ราวเจ็ดกิโลแล้ว อีกสองกิโลกว่าๆ ก็จะถึงโรงพยาบาลที่เป็นจุดหมายปลายทางของค่ำคืนนี้ ที่จริงตอนนี้เธอควรใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว แต่เพราะฝนตกลงหนักเหมือนไม่เป็นใจจึงทำให้ทุกอย่างล่าช้าลง

หญิงสาวก้มหน้าลงเมื่อลมหอบเอาเม็ดฝนเม็ดใหญ่เข้ามากระทบใบหน้าและดวงตา เธอรู้สึกแสบจนต้องหยุดเดินและหลับตานิ่งไว้เพื่อให้ดวงตาหายระคายเคือง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีรถคันหนึ่งกำลังวิ่งมาตรงหน้า

เอี๊ยดดดดดด!!!

ปริ๊นนนนนน!!!

“เฮ้ยยยย!”

เสียงใสร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่ารถกระบะคันใหญ่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้ แสงไฟที่สว่างโร่ทำให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างก้าวหนีไม่ออก แถมยังสั่นจนทำให้ร่างทั้งร่างล้มลงไปกองกับพื้นอีก

ตายแน่ๆ

เธอตายแน่

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดตอนที่รู้ว่ากำลังจะตายคือรอยยิ้มของคนในครอบครัว รอยยิ้มของพ่อ แม่ พี่ชาย และสองแสบ น้ำตาของแม่ตอนที่ไปงานรับปริญญาของเธอ มืออุ่นๆ ของพ่อที่ลูบหัวเบาๆ ตอนที่เธอกราบอกท่าน อ้อมกอดอุ่นๆ ของพี่พร้าวที่โอบกอดเธอไว้ตอนที่เธอไม่สบาย เสียงหัวเราะของเธอที่ประสานกับเสียงหัวเราะของไอ้เปี๊ยกและไอ้ลม

เธอจะไม่มีโอกาสได้กลับไปเจออะไรพวกนี้อีกแล้วอย่างนั้นหรือ?

ทำตัวเองแท้ๆ จะไปโทษใครได้

“พ่อ แม่ พี่พร้าว ฉันขอโทษ ฉันทำให้ทุกคนเสียใจอีกแล้ว”

ซ่าาา

“ฉันขอโทษ ฮึก”

.

.

“ถนนที่จะไปโรงพยาบาลถูกน้ำเซอะจนใช้การไม่ได้นะครับ”

เสียงใคร?

“ครับ พรุ่งนี้รบกวนรีบเข้ามาซ่อมด้วยนะครับ เพราะถนนเส้นนี้เป็นเส้นเดียวที่คนจากหมู่บ้าน xxx จะเดินทางไปโรงพยาบาลได้ ฝากด้วยนะครับ”

ชมพู่ไม่กล้าขยับตัว ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมองเหตุการณ์ตรงหน้า เธอหลับตานิ่งๆ และแสร้งว่ายังไม่ตื่นจนเสียงที่รู้สึกว่าคุ้นหูเหลือเกินนั้นเงียบไป และหลังจากนั้นเพียงไม่นานตัวเธอก็ลอยได้

ไม่ใช่ลอยได้สิ แต่เธอกำลังถูกอุ้ม???

เธอจะถูกอุ้มไปไหน แล้วใครคือคนที่กำลังอุ้มเธอ??

เธอไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้เลยซักอย่าง จะทำยังไงดี?

แม้จะกังวล แต่เพราะความกลัวทำให้ชมพู่ไม่กล้าลืมตา ไม่กล้าโวยวาย ไม่กล้าแสดงตัวให้อีกฝ่ายรู้ว่าตื่นแล้ว ใครจะไปรู้ล่ะ ถ้าคนที่อุ้มเธออยู่รู้ว่าเธอตื่นแล้ว มันอาจจะฆ่าเธอทิ้งก็ได้ เพราะฉะนั้นทำตัวเหมือนยังสลบอยู่ไว้ แล้วค่อยคิดหาทางหนีดีกว่า

ชมพู่มั่นใจแล้วว่าตัวเองยังไม่ตาย แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร และกำลังเจอกับอะไรอยู่ แต่สิ่งที่หญิงสาวมั่นใจคือเธอกำลังตกอยู่อันตราย ผู้ชายคนนี้ไม่ได้หวังดีกับเธอแน่ๆ

เพียงไม่นานแผ่นหลังของเธอก็ได้สัมผัสกับอะไรนุ่มๆ ก่อนที่วงแขนของอีกฝ่ายจะผละห่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินห่างออกไป ในเวลานั้นเองที่ชมพู่ลืมตาขึ้น

ดวงตาที่ปิดมานานเมื่อเจอกับแสงที่สว่างจ้าจึงทำให้ปรับตัวไม่ทัน เธอหลับตาลงอีกครั้ง และค่อยๆ ลืมตาขึ้นใหม่

“ที่ไหนวะเนี่ย”