ตอนที่ 6 - ความจริง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด ชมพู่ไม่ได้มองหน้าผู้ชายตรงหน้าอีก ในขณะที่หมอศิลายังจ้องหน้าชมพู่นิ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้แต่งงาน แฟนคนเดียวในชีวิตที่คบด้วยจริงจังก็เลิกลากันไปตอนที่เขากำลังเรียนปีสอง หลังจากนั้นเขาก็ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ใคร ไม่เคยคบหาใครอีกเลยหลังจากนั้น

พอช่วงใช้ทุนศิลาก็เหมือนได้เจอเป้าหมายในชีวิต เขาอยากเป็นหมอที่เสียสละเวลาทั้งหมดเพื่อรักษาคนไข้ รูปร่างหน้าตาของเขาดึงดูดผู้หญิงให้เข้ามาหามากมาย แต่ต่างก็พากันถอยหนีไปเมื่อรู้ว่าเขาไม่มีเวลาให้ ศิลาเคยบอกกับครอบครัวไปตรง ๆ ว่าชีวิตนี้คงไม่ได้แต่งงาน ทั้งบิดาและมารดามองเขาด้วยสายตาผิดหวัง แต่พวกท่านก็ไม่คิดจะฝืนใจ เพราะอย่างน้อยพี่ชายและพี่สาวของเขาก็มีหลานให้ทั้งคู่อุ้มชูอยู่แล้วถึงสามคน

แต่วันนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป แม้เขาจะมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรอีกฝ่ายเลย แต่ตอนนี้ทั้งผู้หญิงตรงหน้า และผู้ใหญ่ที่เขาเคารพรักต่างก็คิดไปแบบนั้นแล้ว ทางเดียวที่เขาทำได้ก็คือ... ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ และแสดงความรับผิดชอบตามที่เธอเรียกร้อง

แต่งงาน...

“ตกลงครับ ผมจะแต่งงานกับคุณ”

“ห้ะ!?”

ชมพู่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าผู้ชายฉวยโอกาสจะยอมตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ คิดว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่กินแล้วทิ้งไม่คิดจะรับผิดชอบเสียอีก

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” ศิลาย้ำ พลางจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ดูสวยน่ารักแม้ไม่ได้แต่งหน้า เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาดี ไม่ได้สวยจนตะลึง แต่ก็สวยน่ารักน่าทะนุถนอม อย่างน้อยเธอก็น่าจะถูกใจมารดาของเขาไม่น้อย “แต่ผมขอโทรคุยกับครอบครัวก่อน คุณจะเข้าไปพักในห้อง หรือจะอาบน้ำก่อนก็ได้ ซักเก้าโมงค่อยออกมาทานข้าวเช้าด้วยกัน”

“เอ่อ...”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่า....ค่ะ”

ชมพู่แอบเกร็ง คนเป็นหมอพูดจาสุภาพแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า เธอไม่ชิน ปกติเธอพูดจากระโชกโฮกฮากแทบไม่ต้องมีคำลงท้ายด้วยซ้ำ แต่พออีกฝ่ายพูดสุภาพด้วย เธอจะพูดแบบบ้านๆ กลับก็กระดากปาก

“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน...นะคะ”

“ครับ”

พออีกฝ่ายพยักหน้ารับ ชมพู่ก็วิ่งปรู๊ดเข้าห้องนอนที่นอนมาทั้งคืนทันที ศิลามองตามจนประตูปิดลง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ระเบียง กดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยและยกมือถือขึ้นทาบหูไว้ เสียงสัญญาณดังเพียงแค่สองครั้งปลายสายก็กดรับอย่างรวดเร็ว

‘ว่าไงคะลูกชาย โทรมาแต่เช้าเชียว’

“คุณแม่ครับ...ผมมีเรื่องสำคัญต้องเรียนให้คุณแม่ทราบ...”

.

.

ชมพู่มองเตียงยับๆ ที่ทำให้เธอสูญเสียทุกอย่างไปด้วยความเสียใจ ยิ่งเห็นคราบเลือดที่ตอนนี้กลายเป็นสีน้ำตาลแห้งๆ แล้วเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ชมพู่จะรีบปาดมันออก เธอไม่คิดจะร้องไห้อีก แค่นั้นก็เกินพอแล้ว เธอจะไม่ร้องไห้เพราะเรื่องนี้อีกแล้ว

หญิงสาวเดินไปรื้อกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเอง โชคดีที่กระเป๋ากันน้ำได้ ของที่อยู่ในประเป๋าเลยไม่เปียกอย่างที่กังวล เธอรื้อเอาเสื้อยืดโปโลคอปกสีดำ กางเกงสามส่วน ชุดชั้นใน และแปรงสีฟันมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

ห้องน้ำของหมอศิลากว้างขวางและมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ชมพู่นึกประหลาดใจ ภายนอกบ้านหลังนี้ดูเป็นบ้านธรรมดา แต่ภายในกลับมีข้าวของอำนวยความสะดวกมากมาย ของหลายๆ อย่างเธอดูออกว่าราคามันไม่ใช่ถูกๆ อาชีพหมอต่างจังหวัดเงินเดือนไม่ได้มากเท่ากับที่กรุงเทพฯ ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้รวยอยู่แล้วก็อาจจะมีอาชีพเสริมอย่างที่หมอสมัยนี้ชอบทำ เปิดคลีนิคของตัวเอง หรือเล่นหุ้นอะไรพวกนั้น

ชมพู่ยักไหล่ เธอไม่ได้สนใจจะใช้อ่างน้ำนั่น แค่อยากอาบน้ำเพราะเนื้อตัวยังมีกลิ่นโคลนอยู่จางๆ มือเรียวค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออก เสื้อไหมพรมตัวใหญ่สีดำหลุดออกจากศีรษะอย่างง่ายดาย มันตัวใหญ่มากเพราะเป็นของหมอศิลาไม่ใช่ของเธอ ชมพู่วางทิ้งอย่างไม่สนใจ และก้มลงถอดกางเกงสามส่วนของตัวเองที่ใส่ก่อนออกไปเจอป้าไมเป็นชิ้นต่อมา

“เอ๊ะ?”

ตากลมเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นน้ำอะไรบางอย่างเปื้อนอยู่บนกางเกงสีน้ำตาลจนเห็นได้ชัด ด้วยความสงสัย เธอจึงลองใช้ปลายนิ้วแตะมันเบาๆ ขึ้นมาดู

“ละ...เลือด” คราวนี้ดวงตากลมเบิกกว้างกว่าเดิมจนแทบถลนออกมา เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้เลือดไหลไม่หยุดแบบนี้ “เดี๋ยวนะ วันนี้วันที่ 19 นี่ อย่าบอกนะว่า...”

ซวยแล้ว นี่มันช่วงวันนั้นของเดือนนี่

ปกติประจำเดือนชมพู่ไม่เคยมาช้าเกินสามวัน แต่เดือนนี้มันช้ามาสองวันแล้ว เป็นไปได้ว่าวันนี้จะเป็นวันแรกที่เธอมีประจำเดือน หรือว่า...รอยเลือดที่เธอเห็นบนที่นอนคือเลือดประจำเดือน ไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์อะไรนั่น

เหมือนร่างกายอยากจะตอกย้ำความเข้าใจผิดของเธอ เพราะจู่ๆ เลือดปริศนาก็ไหลลงมาตามขาเรียวอีกครั้ง

“ชัดเลย”

เลือดบริสุทธิ์อะไรจะไหลออกมาเหมือนน้ำป่าขนาดนี้ และที่สำคัญ ชมพู่เพิ่งสังเกตว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงนั้นเลย มีอะไรกับผู้ชายครั้งแรกมันต้องเจ็บไม่ใช่เหรอ ยิ่งถ้ามีเลือดไหลก็ยิ่งต้องเจ็บ แต่นี่เธอปกติดีทุกอย่าง เมื่อเช้าเธอมัวแต่ตกใจเลยไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เหมือนสติมา ปัญญาเลยเกิด ความจริงทุกอย่างกระจ่างจนกระแทกเข้าหน้าเต็มๆ

หมอศิลาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย เธอมโนไปเองทั้งนั้น

แล้วทีนี้เธอจะทำยังไงดี

“ต้องรีบบอกความจริงกับหมอศิลา”

คิดได้แบบนั้นชมพู่ก็รีบอาบน้ำด้วยความรวดเร็ว ไม่ลืมที่จะวิ่งไปหยิบผ้าอนามัยที่พกไว้ในกระเป๋ามาสวมใส่ เธอไม่ยอมเสียเวลาเป่าผมให้แห้ง เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็รีบวิ่งออกไปด้านนอกทันที

“คุณหมอศิลา!”

ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

“ครับ คุณแม่ทานข้าวเช้าเถอะครับ ได้วันที่แน่นอนยังไงผมจะเรียนคุณแม่อีกที สวัสดีครับ” รอยยิ้มอบอุ่นระบายไปทั่วใบหน้าระหว่างที่พูดคุยกับมารดา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งเมื่อวางสายเรียบร้อยแล้ว เขาหันกลับมามองเจ้าของเสียงที่เอ่ยเรียกเมื่อครู่ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ “มีอะไรหรือเปล่าครับ”