ทำตัวแปลก ๆ 5

“งั้นแนนขอตัวกลับก่อนนะ” ตอนนี้ฉันกับเบบี๋อยู่บ้านของเบบี๋ ดูเหมือนตอนนี้จะไม่มีใครอยู่ด้วย ฉันก็ไม่ได้อยากกลับตอนนี้หรอก

แต่มันรู้สึก แปลก ๆ ตั้งแต่อยู่ที่ห้างแล้วมันเหมือนมีคนมองอยู่ตลอดเวลา ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเองด้วย

“แนนนี่!” เบบี๋พูดและทำหน้าอ้อนพร้อมจับมือฉันไว้

“อยู่เป็นเพื่อนเบบี๋ได้ไหม เบบี๋ไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว” เบบี๋พูดเสียงสั่น

“...เฮ้อ!” ฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วยิ้มให้เด็กหญิงเบบี๋ สาวน้อยขี้อ้อน

“ก็ได้ แนน อยู่เป็นเพื่อนเบบี๋ก็ได้ ไว้แดดดี้กลับมาแนนค่อยกลับแล้วกัน!” ฉันหย่อนก้นลงนั่งข้าง ๆ เบบี๋ตามเดิม

“แล้วเราจะทำอะไรดี” เบบี๋พูดขึ้น

“เล่นเกมไหม” ฉันเป็นคนเสนอ

“เล่นเกม?” เบบี๋พูดและทำหน้าครุ่นคิด

“......เล่น ๆ” ก่อนจะตอบยิ้ม ๆ พยักหน้าหงึก ๆ

“เกมนี้แนนนี่เล่นประจำ!” ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดเกม Candy Crush Saga

“เกมนี้เบบี๋ชอบ เรามาเล่นแข่งกันใครได้แต้มสูงกว่าคนนั้นชนะ!” เบบี๋พูดและยิ้มดูเธอจะมีความสุขมาก

“Ok!” ฉันไหวไหล่เบา ๆ

“ถ้าแพ้อย่าว่าแนนนี่ใจร้ายแล้วกัน!” พูดจบฉันกับเบบี๋ก็ต่างคนต่างใจจดใจจ่อกับหน้าจอ

30 นาทีผ่านไป

“เฮ้ย!!” ฉันอุทานเสียงดัง

“คิก คิก” เป็นเสียงเบบี๋ที่หัวเราะคิกคัก ก็แน่ละ ตัวแสบเป็นคนชนะนิ

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย!” ฉันหยิกแก้มเบบี๋เบา ๆ

“แนนนี่! เบบี๋เจ็บนะ!” เบบี๋พูดพร้อมทำหน้ามุ่ย

“โอ้ ๆ ๆ ง้อนะ!”

ฟอด! ฉันหอมแก้มและกอดเบบี๋แน่น

เอี๊ยด!!

“แดดดี้!!!” เบบี๋ลุกพรวดวิ่งไปหน้าบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงรถจอด

“พี่เทเลอร์?” ฉันเดินตามเบบี๋ออกไปแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นพี่เทเลอร์อยู่หน้าบ้าน

ถ้าพี่เทเลอร์อยู่ที่นี่ งั้นก็แสดงว่าน้องพาร์ทมาไทย แค่คิดว่าจะได้เห็นตัวเล็กฉันก็ดีใจจนเนื้อเต้น

แต่...ต้องหุบยิ้มเมื่อเจอสายตาคู่ดุดันจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

“เบบี๋...แนนนี่กลับก่อนนะ” ฉันหันไปพูดกับเบบี๋ที่กำลังคุยกับคุณกันต์ เหมือนเบบี๋กำลังงอนคุณเขาอยู่

“สวัสดีค่ะ แนนนี่ขอตัวกลับก่อน” ฉันยิ้มทักทายคุณกันต์ คุณเขารู้เรื่องฉันหมดทุกอย่าง

“แดดดี้ไปส่งแนนนี่หน่อยได้ไหม” เป็นเบบี๋ที่พูดขึ้น

“ไม่ต้อง ๆ แนนนี่ กลับเองได้” ฉันรีบปฏิเสธอย่างไว

“แต่มันจะมืดแล้วนะ แดดดี้ให้คนขับรถไปส่งดีกว่า” คุณกันต์มองไปที่พี่เทเลอร์

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ แนนนี่กลับเองได้”

“ขอตัวนะคะ” สิ้นคำพูดฉันก็รีบเดินหนีจากตรงนี้ทันที

มันรู้สึกไม่ค่อยดียังไงไม่รู้ ยิ่งเห็นสายตาเย็นชาคู่นั้นมันยิ่งใจคอไม่ค่อยดี ถ้าฉันรู้ว่าอยู่เป็นเพื่อนเบบี๋แล้วต้องเจอหน้าเขา รู้แบบนี้กลับตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า

หมับ! มือสากคว้าแขนฉันไว้ ทันทีที่ฉันกำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป

“มาทำอะไรที่นี่?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม…

“นะ...หนูมาส่งเบบี๋กำลังจะกลับค่ะ” ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา สายตาเขาเหมือนมันจะไม่ใช่แค่จะถามเรื่องแค่นี้เหมือนมันมีอะไรมากกว่านั้น

“มานี่สิ” คุณเขาพูดดุ ๆ แล้วลากฉันไปที่สวนหลังบ้าน

พรึบ!