ตอนที่ 33

คิ้วโก่งที่ถูกตัดแต่งมาอย่างดีของลินดาเลิกขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ ก่อนจะพูดออกมาด้วยความข้องใจสุดขีด

“อย่าบอกนะว่าที่เธอนอนกับเขาก็เพราะแลกเปลี่ยน”

ยาหยีพยักหน้าทั้งน้ำตา ขณะที่ลินดาถึงกับยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ

“ฉันไม่อยากเชื่อ...ทำไมเธอทำแบบนี้ล่ะลูกหยี เธอหวงความสาวจะตายไป แล้วทำไม? ทำไมถึงได้ยอมทำเรื่องแบบนี้ไปได้ หรือว่าเงินขาดมือน่ะลูกหยี?”

เจ้าของชื่อส่ายหน้าช้าๆ ความโศกเศร้าเจ็บปวดอัดแน่นอยู่ในทุกอณูเนื้อหัวใจ กลีบปากสาวสั่นระริกด้วยความชอกช้ำ

“ถ้าไม่ใช่เรื่องเงินแล้วเรื่องอะไรล่ะ เรื่องอะไรกันที่มันทำให้เธอต้องยอมขายศักดิ์ศรีแบบนี้” ลินดาเขย่าร่างของเพื่อนรักแรงๆ เมื่อแม่เพื่อนสาวคนงามพยายามจะก้มหน้าหลบตา

“บอกมาสิลูกหยี บอกฉันมาว่าทำไมเธอถึงทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้”

“เขาจะฆ่าพ่อของฉัน!”

ยาหยีโพล่งออกมาเสียงเบาหวิว ลินดาถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของเพื่อนรัก ผู้ชายหล่อระเบิดคนนั้นเนี่ยนะจะฆ่าพ่อของยาหยี มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยให้ตายสิ

“ว่ายังไงนะ เขาจะฆ่าพ่อของเธอ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมพ่อรูปหล่อคนนั้นเขาจะต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ หรือว่าเขาจะเป็นพวกโจร แต่จากที่ฉันเห็น ท่าทางของเขาแตกต่างจากคำว่าโจรมากเลยนะ เหมือนพวกเจ้าชาย พวกเทพบุตรมากกว่า”

“เขาไม่ได้เป็นโจรหรอกลินดา แต่ว่าพ่อของฉันไปขโมยเพชรของเขามา เขาก็เลยมาทวงคืน” พอได้ยินคำอธิบายของยาหยี ลินดาก็ร้องอ๋อออกมาในทันทีอย่างเข้าใจความหมายทุกอย่าง

“พ่อสุดหล่อนั่นก็เลยมาลากเธอขึ้นเตียงเพื่อชดใช้ความเสียหายที่พ่อของเธอทำขึ้นอย่างนั้นใช่ไหม แหม! เหมือนกับนิยายที่ฉันพึ่งอ่านจบไปเมื่อวันก่อนเลยอะ พระเอกโกรธพ่อนางเอกก็เลยมาแบล็กเมล์นางเอกเอาตัวมาแลก ตอนแรกก็กะจะว่าได้แล้วก็จะเขี่ยทิ้ง แต่ดันติดใจซะงั้น ท้ายสุดก็ไปไหนไม่รอดต้องถูกนางเอกขังไว้ในกรงวิวาห์ชั่วชีวิต”

บรรยากาศที่โศกเศร้าแถมยังตึงเครียดเหลือแสนกลับกลายเป็นขำขันทันทีที่ลินดาหัวเราะออกมา ยาหยีก็อยากจะให้ชีวิตของตัวเองเป็นอย่างนางเอกในนิยายที่เพื่อนเล่าให้ฟังเหลือเกิน แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อหล่อนไม่มีทางเป็นนางเอกสำหรับคอร์เนลไปได้ ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ตาม

“ฉันไม่ใช่นางเอกสำหรับเขาหรอก”

“อย่าพึ่งด่วนสรุปสิลูกหยี บางทีเธออาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้”

ลินดาเอียงหน้าเข้ามากระซิบกระซาบข้างหูของเพื่อนสนิท ระบายยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ เพราะในสายตาของหล่อนนั้นออกจะมั่นใจด้วยซ้ำว่าพ่อสุดหล่อตาสีเขียวคนนั้นหลงเพื่อนรักของตัวเอง แต่ไม่ยอมพูดออกมาเท่านั้น

“ฉันเข้าใจถูกทุกอย่าง ฉันก็แค่อีตัว ผู้หญิงชั่วคราวของเขาเท่านั้น”

“แต่ฉันคิดว่าเขาถูกใจเธอนะยายลูกหยี ก็คิดดูสิ เขาไม่จำเป็นเลยที่จะต้องมาตามหาเธอถึงที่มหาวิทยาลัย เพราะผู้ชายเพอร์เฟ็กต์ขั้นเทพแบบเขาจะหาผู้หญิงสวยๆ หุ่นสะบึมสักร้อยสักพันคนก็ได้แค่กระดิกนิ้วเรียกเท่านั้น แต่เขากลับมาหาเธอ บุกไปถึงห้องเรียน แถมยังตามมาหาถึงหอพักอีก ฉันคิดว่าเขาต้องรู้สึกพิเศษกับเธอแน่ๆ เชื่อฉันเถอะ”

หัวใจที่เหี่ยวแฟบลงไปตั้งแต่คอร์เนลออกไปจากห้องกลับมาฟูฟ่องอีกครั้ง แต่เพียงครู่เดียวก็เหี่ยวเฉาลงไปเช่นเดิม เมื่อสมองร้องเตือนว่าที่คนตัวโตทำแบบนั้นก็เพราะว่ายังไม่เบื่อร่างกายของหล่อนเท่านั้นเอง

“เลิกพูดถึงเขากันเถอะลินดา ฉันไม่อยากจดจำชื่อของผู้ชายนั้นอีก”

ทุกความรู้สึกยังคงอัดแน่นไปด้วยความเจ็บช้ำ หัวใจกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หล่อนจะต้องลืมผู้ชายคนนั้นให้ได้ จะต้องลืมให้หมดว่าเคยมีความสุขแค่ไหนเมื่ออยู่ใต้ร่างทรงพลังของเขา แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม

“ฉันเกลียดเขา...เกลียดที่สุด...”