ตอนที่ 46

คอร์เนลกระฟัดกระเฟียดออกมาจากห้องนอนด้วยความหงุดหงิดขัดเคือง ทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่ายาหยีมาอยู่ด้วยเพราะอะไร ทั้งๆ ที่คิดว่าจะทนมันได้ แต่พอเอาเข้าจริงๆ เขาก็แพ้ราบคาบ แค่คิดว่าทุกอย่างที่ยาหยีแสดงออกมานั้นเป็นแค่การหลอกลวง เขาก็แทบคลุ้มคลั่งแล้ว

‘ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงเป็นบ้าได้ถึงขนาดนี้นะ ทำไมถึงยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาครอบงำความรู้สึกนึกคิดได้อย่างเบ็ดเสร็จอย่างนี้’

หนุ่มหล่อกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังในห้องทำงานแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์เครียดเคร่งของตัวเอง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาคนสนิท

“พายาหยีไปพบไอ้ยอดชาย แล้วก็ปล่อยให้อยู่กันตามลำพังครึ่งชั่วโมง”

หลังจากได้ยินเซอร์เกรับคำ ชายหนุ่มก็กดตัดสายทันที พลางเอนกายพิงกับพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางอ่อนล้า สมองตายไม่ทำงานเอาซะดื้อๆ

‘แล้วคืนนี้เขาจะทำใจแข็งนอนคนเดียวได้ไหมนะ’

ชายหนุ่มยกมือขึ้นบีบขมับด้วยความเคร่งเครียด พลางถอนใจออกมาหนักๆ เมื่อคำตอบที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจร้องบอกว่าไม่ได้ เขาไม่มีทางนอนคนเดียวโดยที่ในอ้อมแขนไม่มียาหยีได้อีกแล้ว

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นนะ ทำไมเขาไม่สามารถบังคับร่างกาย บังคับสมอง และที่สำคัญบังคับหัวใจของตัวเองได้เหมือนเช่นในอดีตที่ผ่านมานะ ทำไมทุกความรู้สึกนึกคิดของเขาต้องมุ่งเจาะจงไปที่ผู้หญิงคนนั้นเพียงคนเดียวด้วย

ยาหยี โรจน์มหามงคล แม่ลูกสาวของมหาโจร

คอร์เนลถอนใจแรงๆ ออกมาอีกครั้ง ปิดแฟ้มเอกสารที่กางอยู่ตรงหน้าลง แล้วก็ผุดลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว เขาต้องไปที่ไหนก็ได้สักแห่งหนึ่งที่มันจะทำให้สมองของเขาปลอดโปร่ง และที่สำคัญ...ให้เขาสามารถเลิกคิดถึงแม่ยาหยีแสนหวานสักที! เขาขอแค่นี้จริงๆ

“นายน้อยโทรมาหรือครับน้าเซอร์เก”

อีวานเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของน้าชายเคร่งเครียดราวกับอมโลกไว้ทั้งใบ เซอร์เกได้ยินคำถามของอีวานก็ถึงกับถอนใจออกมาแรงๆ

“นายน้อยโทรมาให้ไปที่หน้าตึกน่ะ” เซอร์เกเลี่ยงที่จะบอกออกไปว่าคอร์เนลให้ตนเองไปที่หน้าตึกทำไม

“อ้าว...แล้วทางนี้ล่ะครับ เรายังตกลงกับยอดชายไม่จบเลย”

อีวานร้องค้าน จ้องหน้าน้าชายด้วยความสับสน ก่อนจะหันไปจ้องหน้ายอดชายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยความหงุดหงิด

“หรือว่าน้าเซอร์เกจะล้มเลิกความคิดแล้ว”

“ไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอกน่า” เซอร์เกคำรามใส่หน้าอีวาน ก่อนจะหันไปกำชับกับยอดชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เรื่องที่เราตกลงกันไว้ก็อย่าเบี้ยวล่ะ”

“ผมยินดีจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ขอเพียงอย่าให้นายน้อยทำร้ายยาหยีก็พอ” ด้วยความห่วงใยในตัวบุตรสาวทำให้ยอดชายยอมตกลงทำตามแผนการของเซอร์เกอย่างง่ายดาย

เซอร์เกระบายยิ้มพึงพอใจเมื่อได้ยินคำยืนยันจากมหาโจรยอดชาย

“ฉันจะเปิดทางให้นายกับลูกสาวได้หนีไปพร้อมๆ กัน”