ตอนที่ 62

ภาพตรงหน้ามีผลทำให้กายสาวอ่อนเปลี้ยลงกะทันหัน ฝ่ามือที่ประคองถาดสเตนเลสที่บรรจุแก้วน้ำผลไม้เอาไว้สั่นระริกรุนแรง หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าไปในปอดแรงๆ หลายต่อหลายครั้งติดกันแต่ก็ยังไม่สามารถบังคับตัวเองได้ และในที่สุดทุกสิ่งทุกอย่างในมือก็ร่วงกราวลงสู่พื้นห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น และมันก็ทำให้หนุ่มสาวสองคนที่กำลังแลกลิ้นกันอยู่อย่างเมามันราวกับอดอยากปากแห้งมานานยุติบทรักเร่าร้อน แล้วหันมาจ้องหน้าหล่อนด้วยสายตาแตกต่างกัน

ผู้หญิงสวยเปรี้ยวเข็ดฟันที่กำลังนั่งอยู่บนตักแกร่งของคอร์เนลจ้องมองมาด้วยความไม่พอใจ ความเกรี้ยวกราดชิงชังฉายชัดอยู่ในดวงตาสีบรอนซ์เงินคู่นั้นอย่างมหาศาล แต่มันกลับไม่มีผลต่อร่างกายและหัวใจของหล่อนเท่ากับความห่างเหินเย็นชาจากสายตาสีเขียวดุจมรกตเนื้อดีที่เจ้าของขว้างมันเข้าใส่หน้าหล่อนอย่างไม่ปรานีเลยแม้แต่นิดเดียว

คอร์เนลกำลังจูบ หรือบางทีหากหล่อนไม่เข้ามาขัดจังหวะ เขาก็คงจะรูดซิปลงแล้วก็จัดการครอบครองแม่สาวสวยตาสีบรอนซ์บนโซฟาในห้องส่วนตัวเสียแล้วล่ะมั้ง ยาหยีกัดปากแน่น กัดฟันข่มความเจ็บปวด ก้มลงควานเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายด้วยสติสตังที่เหลือน้อยนิด

“คนใช้ของคุณซุ่มซ่ามจังนะคะคอร์เนล”

แม่สาวคนนั้นจีบปากจีบคอกับผู้ชายที่เคยเป็นของหล่อน หญิงสาวน้ำตาซึม ความหึงหวงทำให้หัวใจเจ็บปวดจนเกินจะเยียวยาได้อีก

‘คอร์เนลทำเกินไปแล้ว ทำเกินไปแล้วจริงๆ’

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ แต่เลือกที่จะผลักร่างของแม่นางแบบสาวเมืองผู้ดีลงจากตัก และลุกขึ้นยืนตระหง่าน ทุกลมหายใจของเขาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของยาหยีตลอดเวลา ทั้งๆ ที่คิดว่าจะสามารถตัดใจ ตัดความโหยหาจากแม่สาวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วอยู่ตรงหน้าได้ หากเขามีผู้หญิงสวยหยาดฟ้าคนอื่นอยู่ข้างกาย แต่...พยายามมาหลายต่อหลายชั่วโมง เขาก็ทำได้แค่จูบแม่นั่น ทำได้แค่จูบเท่านั้นจริงๆ ให้ตายเถอะ

ลมหายใจหนักหน่วงถูกพ่นออกมาจากปากของคอร์เนลเมื่อนึกถึงสาเหตุที่เขาลากแม่นางแบบหุ่นสะบึมค่าตัวแพงลิบลิ่วคนนี้มาที่บ้าน ทั้งๆ ที่ปกติไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เข้ามาเหยียบที่นี่ด้วยความต้องการของเขามาก่อนเลยแม้แต่คนเดียว แต่เพื่อยั่วยวนยาหยี เขายอมทำทุกอย่างแม้มันจะผิดกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งไว้ และมันก็ได้ผลไม่ใช่หรือ ยาหยีตกใจจนหน้าซีดเมื่อเห็นเขาจูบกับผู้หญิงคนอื่น ดวงตากลมโตสีดำขลับหวานซึ้งเบิกกว้าง กลีบปากสาวที่เขาเคยลิ้มลองมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็หาเบื่อไม่เผยอค้างราวกับกำลังเห็นปีศาจจากขุมนรกยังไงยังงั้น

“ไม่ยักจะรู้นะคะว่าคุณมีสาวใช้เป็นคนเอเชียด้วย”

ยาหยีกัดปากแน่นเมื่อแม่ผู้หญิงที่เคยนั่งอยู่บนตักของคอร์เนลเดินมาหยุดตรงหน้า ท่าทางของแม่นี่หาความเป็นมิตรได้ยากเหลือเกิน

“มันเรื่องส่วนตัวของผม”

พูดจบคอร์เนลก็ก้าวยาวๆ เดินผ่านประตูกระจกออกไปยืนรับลมที่ระเบียงไม้ ปล่อยให้สองสาวเผชิญหน้ากันตามลำพัง

“คงไม่ใช่นางบำเรอที่ถูกโละทิ้งใช่ไหมหล่อนน่ะ”

เมื่อถูกหาเรื่องซึ่งๆ หน้า ยาหยีจึงข่มความเจ็บช้ำเอาไว้ภายในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับแม่สาวหุ่นสะบึมเขม็ง

“ฉันเป็นแค่คนใช้ค่ะ ดังนั้นเลิกหาเรื่องฉันดีกว่า”

“เอ๊ะ! แกนี่ ฉันพูดด้วยดีๆ ทำไมจะต้องมาขึ้นเสียงใส่ฉันด้วย เดี๋ยวจะตบให้คว่ำเลยคอยดู” แม่นางแบบสาวยกมือเงื้อจะฟาดใส่หน้าของยาหยีแต่ต้องค้างอยู่ในอากาศเพราะถูกมือใหญ่ของคอร์เนลที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้กระชากเอาไว้ซะก่อน

“จะทำอะไรน่ะเรนนี่”

เจ้าของชื่อหันไปมองคนตัวโตด้านหลังที่พันธนาการมือของตัวเองเอาไว้

“ก็จะตบมันน่ะสิคะ ปากดีนัก”

“ห้ามยุ่งกับคนของผม”

คอร์เนลผลักร่างของเรนนี่จนกระเด็นไปชนกับผนังห้อง จากนั้นก็รีบก้มลงรวบมือบางของยาหยีเอาไว้ด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวถูกเศษแก้วบาดมือจนเลือดออก

“ไม่เคยทำก็ควรจะบอกผมก่อน”

ยาหยีพยายามจะบิดมือออกแต่คอร์เนลไม่ยอมปล่อย

“อย่ามาสนใจสาวใช้อย่างฉันเลยค่ะ ผู้หญิงของคุณกำลังมองฉันตาเขียวปั้ดอยู่น่ะ” ตอนนี้ทั้งความน้อยใจ ทั้งความหึงหวงถล่มยับอยู่ในหัวอก อยากจะตะกุยใบหน้าหล่อเหลาของคอร์เนลให้หายแค้นนัก นี่เขาไม่รู้เลยหรือไงว่าหล่อนเจ็บแค่ไหนที่เห็นเขาจูบกับผู้หญิงคนอื่น

“หึงหรือไง”

“ฉันไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะหึงหวงนายน้อยได้หรอกค่ะ”

พยายามดึงมือของตัวเองออกแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะคนตัวโตไม่ยอมปล่อย แถมยังก้มลงดูดเลือดจากปลายนิ้วของหล่อนด้วยอุ้งปากของตัวเองอีกต่างหาก ยาหยีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่มันก็ไม่เท่ากับเรนนี่ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ แม้แต่น้อย

“คอร์เนลคะ นั่นคุณทำอะไรน่ะ ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย มันเป็นแค่คนใช้นะคะ”

เสียงแหลมปรี๊ดของนางแบบสาวทำให้คอร์เนลหันมามอง

“กลับไปได้แล้วเรนนี่”

“อะ...อะไรนะคะ นี่หมายความว่ายังไง”

นางแบบสาวถึงกับอ้าปากค้าง มองกิริยาอ่อนโยนของคอร์เนลที่แสดงต่อสาวใช้หน้าจืดด้วยความแปลกใจสุดขีด

“ผมบอกว่าให้คุณกลับไปยังไงล่ะ”

“ไหนว่าเราจะสนุกกันไงคะ แล้วทำไมคุณถึงไล่เรนนี่แบบนี้”