ตอนที่ 84

กรุงมอสโกยามค่ำคืนดูอ้างว้างเหลือเกินเมื่อเขาต้องมายืนมองดวงดาวบนท้องฟ้าเพียงลำพัง ไร้เงาของผู้หญิงที่ตัวเองรักหมดใจข้างกาย คอร์เนลถอนใจออกมาหนักหน่วง ทั้งๆ ที่พยายามตัดใจจากยาหยีแค่ไหน แต่สุดท้ายระยะเวลานานถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ เขาก็ยังไม่สามารถทำได้สำเร็จอยู่ดี วันๆ หนึ่งเขาต้องพยายามห้ามตัวเองไม่ให้บินไปกรุงเทพฯ หลายต่อหลายครั้ง เพราะความคิดถึงกำลังถล่มยับอยู่ในอก พานให้เขาแทบเป็นบ้า

เซอร์เกยืนมองนายน้อยของตัวเองด้วยความกังวลใจ หนึ่งเดือนมาแล้วที่คอร์เนลดูเย็นชา และไม่มีใครเข้าถึงความรู้สึกที่แท้จริงของชายหนุ่มได้เลย

“นายน้อยครับ”

“หุบปากซะถ้าจะพูดเรื่องเดิม”

คอร์เนลเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน เพราะตลอดสามสิบวันที่ผ่านมาเซอร์เกที่เคยบอกเขาว่ายาหยีไม่คู่ควรกับเขากลับพยายามอ้อนวอนให้เขาไปง้องอนเจ้าหล่อนซะนี่

“แต่เรื่องที่นายน้อยไม่อยากฟัง มันเป็นเรื่องเดียวที่ผมต้องพูดนะครับ”

“เซอร์เก ไปนอนซะ”

“ผมไม่อยากเห็นนายน้อยมีชีวิตแค่หายใจทิ้งไปวันๆ นายน้อยควรจะมีความสุข”

เซอร์เกยังดื้อแพ่ง คอร์เนลขบกรามแน่นขณะหันมาจ้องหน้าคนสนิทด้วยสายตาสีเขียวเรืองรอง ความไม่พอใจฉาบชัดบนใบหน้าหล่อเหลามหาศาล

“แค่ฉันไม่เห็นหน้าแม่นั่น ไม่ได้ยินชื่อแม่นั่น ฉันก็สุขจนแทบจะไหม้แล้วล่ะ ไปซะเถอะเซอร์เก นายกล่อมฉันมาสามสิบวันเต็มแล้วไม่ใช่หรือ ก็เห็นนี่ว่ามันไม่ได้ผล ฉันไม่ยอมใจอ่อนแน่”

“แต่การพยายามไม่รักมันเจ็บปวดนะครับนายน้อย ผมอยากให้นายน้อยกลับมาเป็นผู้ชายยิ้มง่ายเหมือนเมื่อตอนที่ยังมีคุณยาหยีอยู่ข้างกาย”

คอร์เนลแค่นหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่บรรยากาศรอบตัวไม่มีอะไรน่าขันเลยแม้แต่นิดเดียว

“แต่การอยู่โดยไร้รักมันก็ทำให้เรามองเห็นความจริงมากขึ้นไม่ใช่หรือ หุบปากเถอะ แล้วไสหัวออกไปซะ”

ชายหนุ่มตวาดลั่น แต่ก็หยุดคนสนิทไม่ได้ เซอร์เกยอมถูกฆ่าหากคำพูดของตัวเองจะทำให้นายน้อยของเขาเลิกใจแข็ง ปากแข็งสักที

“แต่ผมอยากให้นายน้อยให้โอกาสคุณยาหยีอีกสักครั้ง”

“ให้โอกาสคนที่ทรยศฉันถึงสองครั้งสองครานี่นะ”

เซอร์เกสูดลมหายเข้าใจปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา

“ผมมีบางอย่างที่ปิดบังนายน้อยเอาไว้ครับ”

คอร์เนลเลิกคิ้วเข้มขึ้นสูง จ้องหน้าคนสนิทเขม็ง

“นายกำลังจะบอกอะไรกับฉันอย่างนั้นหรือ”

“ที่เมืองไทยผมเป็นคนวางแผนปล่อยนายยอดชายเองครับ”

“เซอร์เก นี่นาย...”

หนุ่มหล่อเบิกตากว้าง คำรามออกมาราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เซอร์เกแม้จะหวาดเกรงต่ออาญาอารมณ์ของคอร์เนลมากแค่ไหน แต่เขาก็จำต้องพูดต่อให้จบ

“ก็วันที่นายน้อยไปเจอผมกับคุณยาหยีที่สวนสาธารณะนั่นแหละครับ ความจริงคุณยาหยีไม่ได้อยากไปนั่งที่นั่นหรอก แต่เพราะผมตั้งใจจะมัดมือชกเธอ ผมบังคับให้เธอยอมรับปากว่า หากนายยอดชายเป็นอิสระแล้ว เธอต้องไปจากนายน้อยทันที ตอนนั้นเธอน้ำตาซึม ผมเห็น แต่ด้วยความที่ผมตั้งใจจะขจัดเธอให้ออกไปจากชีวิตของนายน้อย ผมก็เลยไม่สนใจ ผมวางแผนทุกอย่าง ตั้งแต่ทำให้กล้องวงจรปิดเสีย และล่อยามออกไปทางอื่น แต่สุดท้ายแล้วผมก็ไม่ทันได้ลงมือ เพราะมีคนบุกเข้ามาช่วยนายยอดชายไปซะก่อน ซึ่งมันก็คือพวกของคุณอังเดรนั่นเอง”