ชวนสามีอู้งาน

อารยาเดินเข้าไปข้างในด้วยความคุ้นเคย ที่นี่เธอมาบ่อยๆ เพราะเป็นร้านของปัญณิสาเพื่อนสนิท

“ไอซ์! ทางนี้!”

ปัญณิสาโบกไม้โบกมือเรียกให้อารยาเดินไปหา แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท กลับต้องเบือนหน้าหนีสายตาตกใจที่เขามองเธอ ผู้ชายคนนั้นตามเพื่อนเธอมาทำไมกัน

“หิ้วใครมาด้วยอะไอซ์ เสี่ยขุนนั่นต้องตามมาพังร้านแน่ๆเลย”

อารยาเล่าให้เพื่อนฟังแล้ว ว่าระหว่างเธอกับเสี่ยมีความสัมพันธ์ที่ก้าวข้าวไปมากกว่าสามีภรรยาแบบที่ผ่านมา เพราะแบบนั้นมั้ง เพื่อนก็เลยกลัวเรื่องผู้ชายคนอื่น เสี่ยคงไม่ชอบถ้าเธอจะควงคนอื่นแบบนี้ แต่ผู้ชายคนนี้คือคนที่เสี่ยสั่งให้มาตามเฝ้าเธอต่างหาก

“คุณนิษเป็นเลขาเสี่ย คุณนิศค่ะนี่เพื่อนไอซ์ ปัญณิสา เจ้าของที่นี่” อารยาจำต้องแนะนำตัวให้คนทั้งสองรู้จักกัน ปณิธานเก่งพอตัว ตามเธอทัน ทั้งๆที่ต้องขับรถไปจอด ซ้ำยังหาเธอเจอได้ง่ายๆ น่าจะไปเป็นนักสืบ ไม่น่ามาเป็นเลขาหรอก

“นึกว่าควงผู้ชายอื่นมา” ปัญณิสาถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่อยากโดนพังร้านที่ได้รับสืบทอดมาจากพ่อแม่หรอกนะ

“นี่ลรินไม่มาเหรอ”

“ไม่รู้สิ ไลน์ไปแล้ว บอกว่ายังยุ่งอยู่ อาจจะมาดึกๆ ไอซ์อยู่ได้ถึงกี่โมง”

“ก็คงไม่น่าจะเกินสามทุ่มตามเวลาปกติ”

“เสียดายนะ วันนี้มีดนตรีสด นักร้องคนโปรดของไอซ์ซะด้วย วงX” ปัญณิสาพูดอย่างเสียดาย เหลือบตามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับเพื่อนนิดหน่อย เพื่อสำรวจเขาเงียบๆ

“ผมจะบอกเสี่ยให้” ปณิธานรู้สึกว่าแววตาสองคู่ที่เหล่มองเขาอยู่ดูกดดันนิดๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเขา แววตานั่นก็แปรเปลี่ยน ผู้หญิงเป็นเพศที่กดดันเก่งชะมัด

“ขอบคุณค่ะ”

อารยายิ้มให้ เธอแต่งงานก็จริง แต่ก็ยังอยากใช้ชีวิตอิสระบ้าง เธอกำหนดอิสระตัวเองไว้พอสมควร ทั้งเวลากลับบ้าน การวางตัวให้สมกับเป็นเมียเสี่ย แต่วันนี้มันมีสิ่งที่เหนือความคาดหมายเข้ามา เธอเลยอยากจะเกเร กลับบ้านดึกกว่าทุกที

ปณิธานปลีกตัวออกไปรายงานเสี่ยในที่เงียบๆหลังร้าน แต่คิดผิดนิดหน่อยที่ออกมาหาที่เงียบๆคุย เขาน่าจะคุยในที่ๆเสียงดังหน่อย จะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงบ่นของเสี่ยจนติดหูมาแบบนี้ อุตส่าห์ได้อู้งานทั้งที ไม่วายโดนบ่นอีกจนได้

“เสี่ยบ่นเหรอคะ” อารยาถามคนที่เดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก วางแก้วน้ำอัดลมลงเบาๆ เหมือนการขอร้องของเขาจะไม่เป็นผล เธอคงต้องขอเองสินะ

“หูชาเลยครับ”

“ไอซ์คุยเองก็ได้ค่ะ” อารยากลืนน้ำลายคงคอนิดๆ หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า เดินออกไปในทิศทางที่ปณิธานเดินเข้ามา ปล่อยเลขาหน้ามนไว้กับเพื่อนสาวเพียงลำพัง หวังว่าจะไม่ทะเลาะอะไรกัน จนกว่าเธอจะคุยกับเสี่ยเสร็จหรอกนะ เพื่อนเธอเป็นพวกชอบจับผิดคนซะด้วยสิ

อารยายืนถือโทรศัพท์แนบหู พิงร่างเข้ากับกำแพงร้านเพื่อหาที่พักพิง แอบหนีงานไม่พอ ตอนนี้ยังขอหนีเที่ยวอีก เสี่ยต้องดุมากแน่ๆ

“เสี่ยยุ่งอยู่ไหมคะ” อารยารู้สึกว่าน้ำเสียงตัวเองอ่อนลงกว่าตอนที่ออกมาจากห้องทำงานนิดหน่อย ยกมือทัดผมไว้หลังใบหูด้วยความเก้อเขิน เมื่อเสี่ยรับสายก็รับพูดออกไปก่อน