ตกหลุมรักในชั่วพริบตา

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

อัครราชได้รับบัตรเชิญไปร่วมงานการกุศลประจำจังหวัด เป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อระดมทุนการศึกษาให้เด็กยากไร้ในจังหวัดที่ยังขาดแคลนทุนการศึกษา แม้จะมีหน่วยงานคอยสนับสนุนอยู่มาก แต่บอกได้คำเดียวว่ามันไม่พอ การระดมทุนจึงมีขึ้นบ่อยๆ แทบจะจัดทุกเดือนเลยก็ว่าได้

“ไอซ์เสร็จหรือยัง” อัครราชเปิดประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปถามภรรยา เธอกำลังถูกช่างแต่งหน้าทำผมที่จ้างมาห้อมล้อมอยู่ ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มเสร็จแล้ว หันมามองพลางเบ้หน้าใส่เขาเหมือนจะร้องไห้ เขาจึงต้องส่งยิ้มเป็นกำลังใจกลับไปให้เธอ

“ไม่ไปได้ไหมคะ เจ็บหัว” อารยารีบอ้อนสามี คำพูดของเธอทำให้ช่างที่กำลังทำผมอยู่หน้าซีดเผือด อารยาจึงต้องแก้ต่างคำพูดตัวเองใหม่ เดี๋ยวพี่ๆเขาจะเข้าใจผิด

“ไอซ์ไม่ค่อยได้ออกงานกับเสี่ยค่ะ ไม่ค่อยได้ทำผมแบบนี้ด้วย”

อารยายิ้มเขิน จริงๆเธอชอบปล่อยผมนั่นแหละ เพราะผมเธอยาว การมัดรวบหรือทำทรงแบบที่ทำอยู่มันเจ็บหนังศรีษะมาก เธอเลยไม่ค่อยชอบ ก็แค่นั้นเอง ไม่ได้หมายถึงพวกพี่ๆเขามือหนักเลยสักนิด

“พวกพี่นึกว่ามือหนัก” ช่างยิ้มด้วยความรู้สึกผิด ยอมรับว่าบางครั้งมือหนักจริงๆ เพราะคุณน้องเล่นสัปหงกตลอดเวลาเหมือนคนอดหลับอดนอน เวลาที่เธอสัปหงกก้มหน้าลง จึงไม่ต่างจากกระชากหนังหัวเมียเสี่ยขึ้นมาเลยสักนิด

“ก็นิดนึง” อารยาหัวเราะแหะๆ ก็จริงอะ ก็เจ็บจริงๆนั่นแหละ แต่ไว้หน้าพวกพี่เขา เดี่ยวเสี่ยโมโห

“สรุปว่ายัง?” อัครราชถามย้ำอีกครั้ง ทั้งยังมองนาฬิกาไปด้วย ก็มีเวลาเหลือเยอะอยู่ แต่เขาอยากอยู่กับเมียก่อนแล้วค่อยออกไป ถ้าช่างชักช้ามากไปกว่านี้ เขาก็อดลวมลามเธอนะสิ

“เสร็จพอดีเลยค่ะ” ช่างรีบตอบ เก็บเครื่องไม่เครื่องมืออย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของเสี่ย

“ครับ ผมโอนเข้าบัญชีแล้วนะ เดี๋ยวให้แม่บ้านลงไปส่ง”

อัครราชเดินไปส่งแขกหน้าของนอน ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ป้าแดงต่อ ปิดประตูลงอย่างเบามือ เดินมาหาภรรยาที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่เดิม

“ไอซ์ง่วงจังเลยค่ะ” อารยาพูดจบก็หาวหวอด เธอง่วงจริงๆนะ ทั้งที่นอนทั้งวันแล้วแต่ก็ยังง่วง

“ไม่ไปก็ได้นะ แต่อยู่บ้านก็คงไม่ได้นอนอยู่ดี” อัครราชมองหน้าเมียด้วยสายตากรุ้มกริ่ม เขากลับไปทำงานได้สามวันแล้ว หลังจากอู้งานไปนานหลายวัน ใช้เวลาอยู่กับเธอจนหนำใจ แต่พอกลับไปก็งานยุ่งทันทีจนไม่มีเวลาจู่จี๋กันเลย

“ไปดีกว่าค่ะ เนอะ” ระหว่างไปเดินหาวนอนที่งาน กับนอนครางใต้ร่างเสี่ย อารยาเลือกอย่างแรก ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากทำกับเสี่ยเลย เพราะช่วงที่เสี่ยหยุด เสี่ยจัดหนักกับเธอทุกวันจนเธอรู้สึกเหนื่อย เสี่ยพยายามที่จะมีลูกเธอรู้ แต่ไม่ดูสังขารเธอเลย ให้ตาย!

“ไม่ง่วงแล้วเหรอ” อัครราชมองตามคนที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบชุดราตรีมาถือ ขยับตัวเดินไปใกล้ ปลดชุดเดรสของเธอออกไปช้าๆ เพื่อช่วยเปลี่ยนชุด

“เดี๋ยวค่อยกลับมานอนค่ะ” อารยาปล่อยหน้าที่ถอดชุดให้เป็นของสามี มองการกระทำของสามีผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เมื่อก่อนเธออายที่ต้องเปลือยกายต่อหน้าเขา แต่เดี๋ยวนี้เริ่มจะชินแล้ว เพราะโดนเสี่ยทำแบบนี้ให้บ่อยๆ

อัครราชหยิบบราสำหรับใส่กับชุดเดรสที่อยู่ไม่ไกลมือมาถือไว้ ไม่มั่นใจว่ามันใส่ยังไง จึงยัดใส่มือเล็ก เธอจัดการใส่มันให้ดู และเขาก็เรียนรู้วิธีการใส่ไม่วางตา