บทที่ 11

ได้ยินคำถามของเขาแล้วเธอถึงกับเงียบไป จะให้เธอบอกว่ายังไงล่ะ เขาสมควรที่ต้องหาคำตอบเองไม่ใช่เหรอ แต่ถึงแม้เธอเป็นคนบอกแล้วเขาจะเชื่อเหรอ

หญิงสาวก็เลยเงียบไป..และเขาก็เงียบเช่นกัน

ในใจก็คิดว่าเขาจะค้นหาความจริงไหม หรือว่าจะปล่อยเรื่องนี้ไป ..คำถามประโยคหลังมีน้ำหนักมากกว่า แต่คิดว่าคนฉลาดแบบเขาต้องรู้แล้วล่ะว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของใคร ระหว่างเธอกับพ่อ เขาคงจะเลือกครอบครัวอยู่แล้ว

หญิงสาวคิดถึงเรื่องวันที่พ่อของเขามาตราหน้าเธอว่าเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย พ่อของเขาตะคอกแม่แค่เล็กน้อย เขาก็รีบรับหน้าแทน แต่สำหรับเธอ ทั้งถูกดูถูกและเหยียดหยาม เขาไม่แม้แต่จะปกป้องสักนิด

ดวงตากลมที่เจือปนไปด้วยม่านน้ำตา ค่อยๆ หลับลงแบบช้าๆ โชคดีเท่าไรแล้วที่เขาไม่ปล่อยให้เธอตาย ยังมีน้ำใจเอาน้ำเกลือมาใส่ให้

ชายหนุ่มอาบน้ำออกมาก็ไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน แล้วก็เอนตัวยาวโดยการเอาขาขึ้นพาดโต๊ะไว้แล้วหลับไปในท่านั้น

เช้าวันต่อมา..

"นี่เป็นนามบัตรของผม ถ้ามีอะไรก็โทรไป..ใช้โทรศัพท์ในห้องนี้ได้เลย" ก่อนออกจากห้อง เซอร์เวย์ได้เอานามบัตรจากลิ้นชักออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงาน ถ้าเธอค้นดูก็จะเห็น แต่นี่เธอคงไม่อยากละลาบละล้วง "อีกสักครู่จะมีคนนำอาหารขึ้นมาให้"

ตอนนี้น้ำเกลือของเธอได้ถูกถอดสายออกแล้ว แต่เธอก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ขยับไปไหน

พอเขาออกไปเพียงไม่นานก็มีคนนำอาหารขึ้นมาให้จริง แถมไม่ใช่แม่บ้านคนเดิม คนนี้ใส่ชุดเรียบร้อยมาก

"สวัสดีค่ะฉันเป็นนักโภชนาการของโรงพยาบาลนี้ จะรับหน้าที่เอาอาหารมาให้คุณทุกมื้อ"

"นักโภชนาการเหรอคะ?" ว่าแล้วเห็นแค่เครื่องแต่งตัวก็รู้ได้เลยว่ามืออาชีพ

หน้าห้องทำงาน..

"ฉันมาหาคุณหมอค่ะ"

"อ้าว..คุณหมอสุพัตรา"