บทที่ 12/2 จุดเปลี่ยน

Rrrrr Rrrrrr

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เรียกสติเธอให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ศศินาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาข้างแก้มเบาๆ มองดูเวลาที่หน้าปัดบอกเวลาของรถยนต์ เกือบสามทุ่ม นี่เธอนั่งเหม่ออยู่ที่นี่มาสองชั่วโมงแล้ว ศศินาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าที่กำลังส่งเสียงกรีดร้อง เห็นเป็นเบอร์ของเขาโทรเข้ามา ลังเลว่าจะรับดีไหม สุดท้ายสัญญาณเรียกเข้าก็ถูกตัดไป ศศินากลับมาคิดทบทวนจิตใจตนเอง เธอจะทำยังไงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ดี มันเป็นโจทย์ที่ยาก ยากมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ภัทรพลคงมีใจให้ทางนั้นไม่น้อย ที่ผ่านมานอกลู่นอกทางก็แค่ซื้อกิน มาเจอของดีของพรีเมี่ยมอย่างนลินีเข้าก็คงติดใจถึงได้โกหกเธอได้ แค่ในระยะเวลาสั้นๆ ผู้หญิงคนนั้นยังมีความสำคัญต่อเขาขนาดนี้เขาถึงกับกล้าโกหกเธอ คนที่ไม่เคยมีความลับต่อกันสามารถโกหกกันได้เพราะต้องการรักษาความสัมพันธ์กับคนที่เพิ่งเจอ เขาคงหลงทางนั้นมาก แค่นึกถึงว่าเขาจะมีช่วงเวลาพิเศษกับคนอื่นออดอ้อนคนอื่น ทำกับคนอื่นเหมือนที่ทำกับเธอใจเธอมันก็ร้าวไปหมด ถ้าไม่มีเหตุบังเอิญให้เธอต้องสงสัยเธออาจจะรู้ตัวอีกทีตอนที่เขาเลือกคนอื่นไปแล้ว หรือบางทีระหว่างเธอกับเขาอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาด และอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดที่เคยชิน เคยชินที่จะมีเพราะเขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเหมือนที่เปิดโอกาสให้เธอ ไม่เคยต้องเปรียบเทียบไม่เคยต้องมีตัวเลือก เพราะเธอเป็นตัวเลือกเดียวที่เขามีมาตลอด ในวันที่มีโอกาสได้เปรียบเทียบเธออาจะไม่ใช่ทางเลือกของเขาแล้วก็ได้ เสียงข้อความจากแอพพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้น เธอเหลือบตามองโดยไม่ได้เปิดเข้าไปอ่าน

‘นาอยู่ที่ไหน กลับบ้านเราเถอะนะ พีทเป็นห่วง’

น้ำตาของเธอไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้ง ศศินารู้สึกเหมือนถูกกระตุกกลับด้วยเชือกที่มองไม่เห็น เชือกที่เขาใช้ร้อยรัดเธอมานาน และเธอก็พึงพอใจที่จะให้เขาร้อยรัดมันอยู่แบบนั้น เหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ ที่ผูกติดอยู่กับคำว่ารัก คำว่าครอบครัว ไม่กล้าแม้แต่จะไปไหน แต่ตอนนี้เธอเจ็บเหลือเกิน เจ็บซ้ำๆ กับเรื่องเดิมๆ

“พีทขอโทษ พีทรักนานะ” อีกหนึ่งข้อความที่ถูกส่งมา ศศินาเช็ดน้ำตาพร้อมบอกกับตัวเองว่าเจ็บให้ถึงที่สุด เจ็บให้พอ เผื่อว่าความเจ็บปวดจะทำให้เธอตัดใจได้เสียที ศศินาตัดสินใจเคลื่อนรถออกจากที่จอด มีเสียงข้อความดังขึ้นต่อเนื่องอีกสองสามครั้งแต่เธอไม่ได้หยิบมาดู สลับกับเสียงโทรเข้าดังตลอดเวลา