บทที่ 12/3 จุดเปลี่ยน

“นาพีทขอโทษ”

เขาโอบกอดเธอไว้และร้องไห้ออกมาเธอตัวสั่นน้อยๆ และลูบหลังเขาอย่างปลอบใจปลอบใจงั้น เหรอคนอย่างเขาไม่สมควรได้รับสิ่งนี้ เธอเจ็บปวดแทบขาดใจแต่ยังมีแก่ใจมาห่วงเขา แม่งเอ้ย เขาไม่เคยรู้สึกเกลียดตัวเองมาก่อน แต่ครั้งนี้เขาเกลียดตัวเองจริงๆ ศศินาเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้อง เขาเดินตามไปคุกเข่าต่อหน้าเธอ

“นาพีทผิดไปแล้ว พีทผิดไปแล้วจริงๆ พีทขอโทษขอโทษที่ทำให้นาเสียใจ ขอโทษที่ทำให้นาต้องร้องไห้”

อยากจะพูดคำอีกเป็นร้อยเป็นพัน แต่พูดออกมาไม่ได้ ลำคอตีบตันไปหมด ไม่กล้าขอให้เธอให้อภัย ไม่กล้าขอโอกาส เพราะเขารู้ดีว่าไม่สมควรได้รับโอกาสนั้นอีก และยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นได้ยังไง ศศินาร้องให้เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ ในขณะที่น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาเป็นทาง

“พีทเล่าให้ฉันฟังได้ไหม มันเกิดขึ้นมาได้ยังไงอย่าโกหกพูดความจริงกับฉัน ฉันเสียใจที่แกมีคนอื่นแต่สิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจที่สุดคือการที่แกโกหกฉัน”

ศศินาพูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พรางเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เขาชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ จับมือเธอไว้

“ฉันดื่ม..จริงๆ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาอ้างในการนอกใจ” ภัทรพลสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วเล่าต่อ

” น้ำหวานเขามึนเพราะเผลอดื่มเข้าไป เขาทำคีย์การ์ดหาย ฉันเลยให้เขามาใช้โทรศัพท์ที่ห้อง แล้วมัน..ก็เลยเกิดขึ้น”

“แกป้องกันใช่ไหม”

ภัทรพลนิ่ง ในหัวคิดว่าจะตอบยังไงให้ศศินาโอเค แต่ก็นึกได้ว่ารับปากไว้แล้วว่าจะพูดความจริง

“ว่ายังไงพีท ป้องกันใช่ไหม”

“เกือบทุกครั้ง ..ป้องกัน.. แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งถุงยางหมด เลยไม่ได้...”

“พีท แกทำแบบนี้ได้ยังไง”

ศศินาร้องให้ออกมา พร้อมกับทุบไปที่ไหล่กว้างอย่างโมโห เขาไม่ปัดป้องปล่อยให้เธอทุบถ้ามันจะคลายความเจ็บปวดในใจเธอลงได้บ้าง

“ติดโรคขึ้นมาจะทำยังไง ทำไมถึงไม่ระวังตัว”

“ไม่ติดนาไม่ติด น้ำหวานเขาไม่เคย เขาไม่เคยมีใครนอกจากฉัน ฉันเป็นคนแรกของเขา”

สิ้นเสียงของภัทรพลศศินาก็กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง คนแรกงั้นเหรอ คนแรกของผู้หญิงคนนั้นเหมือนที่เขาเป็นคนแรกของเธอ

“แล้วแกคิดบ้างไหมพีท ว่าเขาอาจจะท้องอาจจะมีลูก ฮึก ฮึก”

ศศินาสะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

“ฉันปล่อยข้างนอก แล้วฉันก็ให้น้ำหวานเขาก็กินยาคุมฉุกเฉินแล้ว”

ศศินาหลับตาลงอย่างอ่อนล้าสมองเบลอไปหมด ภัทรพลซบหน้าลงบนตักของเธอ แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลริน เขาโคตรเกลียดตัวเองเลย ‘แม่งเอ้ย’

“แล้วแกจะทำยังไงต่อไป”

ภัทรพลอึ้งเมื่อได้ยินคำถาม เพราะมันเป็นคำถามที่เขากำลังหาคำตอบ เขาเสียศศินาไปไม่ได้ชีวิตเขาขาดเธอไม่ได้แค่คิดว่าจะไม่มีเธออยู่แล้ว เขาก็เจ็บร้าวไปหมดทั้งใจ วันนี้แค่กลับมาไม่เจอเธอเขาก็เหมือนจะตายให้ได้ ที่ยังหายใจอยู่ได้เพราะยังมีความหวังว่าเดี๋ยวเธอก็คงกลับมา แต่ถ้าเธอจะไปจริงๆ .... พรากลมหายใจไปจากเขาเสียยังจะดีกว่า

“ว่ายังไงพีทแกจะทำยังไง แกจะให้ฉันอยู่ตรงไหนของชีวิตแก”

“นา..พีทรักนา พีทขาดนาไม่ได้”

“……..”