บทที่ 18/3 ลำบากใจ

“วันนั้นเวลาประมาณห้าทุ่ม ผมได้รับการติดต่อจากพยาบาลว่ามีคนไข้ช็อคเนื่องจากมีไข้สูงกำลังจะมาที่โรงพยาบาลผมผู้ซึ่งเป็นแพทย์เวรเลยมาสแตนบายรอ คนไข้มีอาการไข้สูง39องศามีอาการชักมาก่อนหน้านี้ ได้กินยาแก้ปวดลดไข้มาก่อนหน้านั้นประมาณสองชั่วโมง เช็ดตัวแล้วแต่ไข้ไม่ลด และมีอาการชักเกร็ง โชคดีที่ทางญาติมีการดูแลมาก่อนเบื้องต้น และได้โทรมาแจ้งทางโรงพยาบาลก่อน ทำให้ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที หากมาช้ากว่านี้น่าจะวิกฤตครับ หากท่านใดที่มีญาติมีอาการแบบนี้ การโทรมาแจ้งทางโรงพยาบาลก่อนแบบนี้ถือว่าดีมากครับ ทางทีมแพทย์จะได้เตรียมตัวเพื่อให้การรักษาอย่างทันท่วงที”

“อาการของน้องน้ำหวานตอนนี้ถือว่าอันตรายหรือมีอะไรน่ากังวลไหมคะ”

นักข่าวสำนักหนึ่งถาม

“ตอนนี้ไม่มีอะไรน่ากังวลครับ เป็นการรักษาตาม อาการ อาการเป็นไปตามระยะของโรคไม่มีอะไรต้องวิตกครับนอกจากอาการอ่อนเพลียแต่คงต้องให้รักษาตัวที่โรงพยาบาลหลายวัน เพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิดครับ”

“น่าจะประมาณกี่วันค่ะคุณหมอ เพราะตอนนี้เห็นว่าน้องมีงานเยอะ ทั้งละครเรื่องใหม่ที่กำลังจะเปิดกล้อง ทั้งงานอีเวนท์”

“อย่างน้อย7วันครับหรืออาจะมากกว่านั้นขึ้นอยู่กับการฟื้นตัวของคนไข้เองด้วยครับ”

“มีใครมีคำถามอีกไหมคะ”

บีบีสอบถามนักข่าวหลังจากปล่อยให้สอบถามกันพอสมควรแก่เวลาแล้ว เมื่อไม่มีใครโยนคำถามมาอีกบีบีจึงกล่าวขอบคุณทีมแพทย์และเชิญคุณพ่อคุณแม่ของดาราสาวมาให้สัมภาษณ์

“คุณภัทรพลผมขอคุยด้วยหน่อย”

ท่านสุรวิทย์เรียกชายหนุ่มให้เข้าไปคุยอีกโซนหนึ่งที่กั้นไว้แยกจากห้องพักของคนไข้ภัทรพลเดินตามไปด้วยความรู้สึกหนักใจ ไม่นานทางบิดามารดาของนลินีก็เข้ามาสมทบ ฝั่งบีบีกับมารดาของนลินีเมื่อเข้ามาในห้องก็แยกไปหานางเอกสาวในโซนด้านในห้องพักของคนไข้ ปล่อยให้ชายต่างวัยสามคนคุยกัน

“ผมทราบว่าเมื่อคืนนั้นที่น้ำหวานป่วย คุณอยู่กับหลานสาวผมสองคนในเวลากลางคืนในสภาพล่อแหลม ผมผ่านมาก่อนพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร อะไรที่มันเกิดขึ้นแล้วผมจะไม่ติดใจหรือไปลงรายละเอียดหรอกนะ แต่หลังจากนี้จะเอายังไงก็ว่ามา พาผู้ใหญ่ฝั่งคุณมาคุยกับทางน้องชายผมให้เรียบร้อยผู้ใหญ่จะได้ตกลงกัน จะหมั้นหมายกันไปก่อนแล้วค่อยแต่งทีหลังก็ได้ จะได้ไม่มีคนครหาทางครอบครัวผม ว่าปล่อยปละละเลยให้อยู่กินกับผู้ชายก่อนแต่ง”

หลังจากท่านสุรวิทย์พูดจบภัทรพลก็เหลือบตาไปมองทางบิดาของนลินีอย่างอึดอัด ทางบิดาของนลินีเห็นว่าที่ลูกเขยเหงื่อตกก็เข้าใจว่าคงจะเกร็งเลยกล่าวช่วยเพื่อคลี่คลายสถานการณ์อย่างเป็นกันเองว่า