บทที่ 26/3 ไปกันไม่ได้

ในส่วนของภัทรพล เมื่อเสร็จธุระจากการนัดพูดคุยเสนอแผนประกันภัยให้ทางบริษัทมหาชนเจ้าหนึ่งแล้วก็ไม่อยากกลับคอนโด พักนี้เวลาที่เขาฝันถึงศศินามีแต่ฝันร้ายฝันว่าเธอมาบอกลาเขา เขาก็วิ่งตามเธอจนเหนื่อย ภาคฝันดีฝันว่าได้ร่วมรักกันไม่มีเลย อาจจะเป็นเพราะว่าอาทิตย์ที่แล้วได้ระบายน้ำเชื้อออกไปเต็มที่เลยไม่จำเป็นต้องฝันลามกอีก

“มึงนี่ พักนี้นัดบ่อยนะมึง”

ดนุรุจบ่นหลังจากที่โดนโทรตามกลางดึก จริงๆเขาก็เกรงใจแฟนมันเหมือนกันแหละ ที่โทรตามมันออก มาบ่อยๆแต่ทำยังไงได้ มันเหงานี่หว่า แฟนมันก็ช่างแสนดี ไม่เคยตามจิกเลยเหมือนเมียเขาศศินาก็ไม่เคยจิก นั่นเลยเป็นสาเหตุที่พวกเขาสามคนยังมาดื่มกันได้บ่อยๆไอ้เต้ไม่ต้องห่วงมัน เพราะมันไม่มีแฟนมันมีแต่เด็ก และเด็กมันก็ห้ามหือกับมันด้วย ใครมีปัญหามันทิ้งเลย

“เออ กูยังพอมาได้เพราะกูโสดแต่มึงเกรงใจไอ้รุจ บ้าง ตามมันบ่อยๆเดี๋ยวมันโดนแฟนด่า”

“น้ำฟ้าไม่เคยตามกู เขาไว้ใจไปไหนขอแค่บอกกูไม่เคยทำอะไรไม่ดีลับหลังเขาด้วยเลยไม่มีปัญหา แต่คุณมึงก็รีบดีขึ้นเสียทีเถอะครับกูก็อยากใช้เวลากับแฟนบ้าง”

“ช่วงนี้กูฝันถึงนาทุกคืนเลยว่ะ ฝันว่าเขามาบอกลากูอีกแล้ว กูนอนไม่หลับคืนนี้ขอกูไปค้างกับมึงได้ไหมเต้ กูติดเสื้อผ้ามาแล้ว”

ไอ้รุจมีแฟนคงไม่สะดวกที่จะไปค้างกับมัน ไอ้เต้มันโสดไปค้างกับมันได้ แต่วันนี้ทำไมมันทำท่าทางอึกอักจังวะ ทุกทีตอบรับง่ายๆ

“มึงเป็นเชี่ยอะไรไอ้เต้ ไอ้พีทมันขอไปค้างด้วย ทำท่าทีอึกอักอยู่นั่น ให้ไปหรือไม่ให้ไปก็บอกมันสิ”

ไอ้รุจทำหน้าที่แทนเขา รีบด่าไอ้เต้เหมือนจะเป็นห่วงกลัวเขาไม่มีที่นอน แต่เขารู้ว่ามันกลัวว่าหวยจะออกที่มัน ไอ้เพื่อนพวกนี้เขารู้สันดานมันหมดคบกันมาตั้งแต่ยังทำเรื่องอย่างว่าไม่เป็น จนตอนนี้แต่ละคนเสือดีดีนี่แหละ เพียงแค่ว่าเลือกเหยื่อที่จะกินเท่านั้น

“เออ เออ ไปก็ไปสิวะ ยังไม่ว่าอะไรเลย”

“เออให้มันได้อย่างนี้ถึงจะเรียกว่ารักเพื่อน”

ไอ้รุจตบไหล่ไอ้เต้เบาเบา

“แต่กูว่ามันคงไม่ได้ไปนอนห้องกูแล้วล่ะว่ะ”

ไอ้เต้พูดด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม

“กูจะไป” เขายืนยัน

“แต่กูว่ามึงไม่ได้ไป เพราะว่าที่คู่หมั้นมึงมาโน้นแล้ว”

เขาหันตามทิศทางการชี้ของมัน น้ำหวานในชุดกางเกงสกินนี่ เสื้อโอเวอร์ไซส์กำลังเดินมา

“เชี่ยมาได้ไงวะ”