บทที่ 26/4 ไปกันไม่ได้

“น้ำหวานครับพี่ไม่โอเค ที่น้ำหวานล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวพี่ขนาดนี้”

ปากกำลังจะหลุดไปว่า ขนาดนายังไม่เคยทำแบบ นี้เลย แต่ก็หยุดไว้ได้

“น้ำหวานขอโทษค่ะ แต่พี่พีทจะให้น้ำหวานทำยังไงคะ น้ำหวานโทรหาพี่พีทไม่รู้ตั้งกี่รอบทั้งส่งข้อ ความไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งพี่พีทก็ไม่ยอมตอบ ไม่โทรกลับถ้าน้ำหวานไม่ทำแบบนี้ ถึงตอนนี้ก็ไม่รู้จะได้คุยกันไหม”

ท่าทางพูดอย่างอัดอั้นของเธอ ทำให้เขาได้สติ พยายามสงบใจ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆพยายามจะมองในมุมของเธอ เห็นการระบายด้วยอารมณ์อัดอั้นก็นึกเห็นใจอยู่เหมือนกัน เพราะรู้ว่าปกติเธอไม่ใช่คนแบบนี้ นี่คงจะเหลือทนจริงๆ

แต่วันนี้เขายุ่งมากจริงๆมีประชุมทั้งวันแล้วก็ยังมีนัดกับลูกค้าตอนเย็นอีก เห็นสายโทรเข้าจากเธอ เขาก็ไม่พร้อมจะรับ คิดจะโทรกลับก็ลืมๆไป

เห็นคนตัวเล็กยืนกัดปากพยายามกลั้นอารมณ์จึงเอื้อมมือไปโอบเธอไว้ แล้วดึงไหล่บางให้เข้ามาซบอก

“พี่ขอโทษค่ะ พี่งานยุ่งไปหน่อย”

เขาลูบผมนุ่มสลวยไปมาอย่างปลอบโยน

“แล้วน้ำหวานก็มีเรื่องจะถามพี่พีทด้วยค่ะ”

สีหน้าของเธอดูจริงจังจนเขาต้องชะงักมือที่กำลังลูบผมเธออยู่

“มีเรื่องอะไรครับ”

“ที่กองถ่ายเขาคุยกันว่าพี่พีท..”

“พี่อะไรครับ” เขาถามอย่างรอฟัง

“พี่พีทไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น ตัวประกอบที่กองเขาเอามาพูดว่าเขาไปนอนกับพี่พีทมา”

“……….”

หน้าของเธอแดงเขาไม่รู้ว่าเธอโกรธหรืออาย

“จริงหรือเปล่าคะ”

เธอจ้องหน้าเขาอย่างรอฟัง สำหรับคนอย่างเขา

ไม่มีอะไรต้องโกหก กล้าทำเขาก็กล้ารับ

“จริงครับ”

“พี่พีท...ทำไมพี่พีททำแบบนี้คะ”