บทที่ 27/2 งานหมั้น

บางคราวก็กังวลว่าเขาจะอยู่ดีมีสุขไหม กินข้าวหรือยัง นอนหลับหรือเปล่า อากาศเปลี่ยนจะไม่สบายไหม จะมีคนคอยเตือนให้สวมเสื้อตอนนอนหรือเปล่า หลากหลายความคิดที่มักจะวนเข้ามาในหัว เมื่อไม่ได้จดจ่ออยู่กับอะไร

เธอจึงพยายามทำตัวไม่ให้ว่าง นอกจากเรียนทำขนมแล้ว เวลาว่างเธอจึงไปเข้าคอร์สเรียนภาษาฝรั่งเศส ไปออกกำลังกาย เข้ายิม เล่นโยคะ ทำตัวให้ยุ่งๆเข้าไว้ เพราะหลายครั้งก็มักจะจินตนาการ ถึงเวลาที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ว่าจะเหมือนกับเวลาที่อยู่กับเธอไหม ห้องที่เธอเคยอยู่กับเขาจะมีใครมาอยู่แทนที่หรือยังเตียงที่เธอเคยนอน ตอนนี้อาจจะมีคนมานอนแทนที่ไปแล้ว ซึ่งมันเจ็บปวด เจ็บปวดเกินไป

“นาน่า ผมเอาครัวซองต์มาให้คุณช่วยชิม”

โรเบิร์ตเพื่อนร่วมชั้นเรียนชาวฝรั่งเศส ยื่นครัวซองต์หน้าตาน่ากินส่งให้เธอ เธอรับจานจากเขามาพร้อมเอ่ยขอบคุณ ชายหนุ่มมองเธอกัดกินครัวซองต์ด้วยสี หน้าลุ้นๆ

“อืม มันเยี่ยมมากเลยค่ะโรเบิร์ต ฉันชอบนะข้างนอกกรอบแป้งร่อนกำลังดี แต่ข้างในนุ่มอร่อยมากเลยค่ะ คุณช่างมีพรสวรรค์จริงๆ”

หญิงสาวเอ่ยชมเพื่อนร่วมคลาสอย่างจริงใจ ชายหนุ่มยิ้มอย่างยินดี นาน่าเป็นคนที่มักจะทำให้คู่สนทนารู้สึกดีในทุกครั้งที่คุยด้วย คำพูดของเธอจริงใจ และเธอมีแววตาที่อบอุ่นที่มักจะส่งให้คนรอบข้างเสมอ เขารู้สึกประทับใจหญิงสาวชาวเอเชียคนนี้จนอยากจะทำความรู้จัก แววตาที่จริงใจของเธอมีความอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็ง แต่เขาก็เห็นความเศร้าในแววตาคู่นั้น มันมีเสน่ห์จนเขาเองอยากจะค้นดูว่าจริงๆแล้วเธอเป็นยังไงกันแน่

“นี่ มาการองที่ฉันทำค่ะ ทำไว้เยอะเลย คุณแบ่งไปทานบ้างนะคะ”

หญิงสาวยื่นกล่องมาการองในมือให้ชายหนุ่ม

“แน่นอนผมต้องทานแน่ ขอบคุณมากครับ”

ชายหนุ่มส่งยิ้มแล้วเดินจากไป

“ฉันว่าเขาปิ๊งเธอนะ นาน่า”

นาตาชาพูดขณะกำลังตีแป้งด้วยเครื่องตี

“หืม ไม่นี่ เขาก็ดูปกติ ไม่ได้จีบฉันสักหน่อย”

เธอตอบขณะที่ในมือคีบมาการองออกจากถาดอบ

“เธอน่ะไม่รู้อะไรเพราะเธอไม่ได้คิดแบบเขาน่ะสิ เธอไม่รู้เหรอว่าตอนนี้หนุ่มๆในคลาสเขากำลังพูดถึงสาวเอเชียนัยน์ตาเศร้ากันอยู่”

หญิงสาวรับฟังแต่ไม่ตอบอะไร เธอไม่มีสายตาไว้มองใครอีกแล้ว อย่างน้อยก็ในเวลานี้ เพราะตอนนี้ใจเธอมันมัวแต่จะลอยไปถึงคนที่อยู่ห่างไกล