บทที่ 7/1

นลินีตื่นมาตอนเช้ามืดพบว่าร่างกายโดนโอบรัดด้วยร่างหนาที่นอนอยู่ข้างๆ

‘คนบ้าจัดไปตั้งสามยก นี่ครั้งแรกของเธอนะไม่ถนอมกันบ้างเลย’

ในใจก่นด่าเขา แต่ใจลึกๆ ก็อดคิดถึงความวูบไหวเมื่อคืนไม่ได้ จะบอกว่าเขาขืนใจก็คงไม่ถูกต้องนัก เพราะเป็นเธอเองที่ตอบสนองเขา ลึกๆ ในใจเธอรู้ดีว่าเธอก็พึงใจในตัวเขาไม่น้อย ยิ่งครั้งที่สองที่สามยิ่งต้องยอมรับว่าเธอมีความสุข มันไม่เจ็บแล้วแบบที่เขารับปากมีเพียงความเสียวในแบบที่เธอไม่เคยพบพานมาก่อน

นลินีสำรวจใบหน้าของชายหนุ่ม ‘เธอชอบเขา’ แล้วยิ่งตอนนี้ที่เป็นของเขาไปแล้ว ความรู้สึกหวงแหนก็เกิดขึ้นในใจ

‘เขาเป็นของเธอ’

แต่พอคิดถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมาก็พบว่ารู้จักเขาน้อยเหลือเกิน เมื่อคิดได้ก็เสียใจที่ตัวเองใจง่ายปล่อยให้ความปรารถนาอยู่เหนือความถูกต้อง นี่ถ้าพ่อกับแม่รู้คงเสียใจมาก เมื่อคิดถึงบุพการีความเสียใจก็ยิ่งท่วมท้นไม่สามารถนอนในอ้อมกอดเขาต่อไปได้ จึงลุกขึ้นนั่งมองหาเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ ทันทีที่จะขยับลุกจากเตียง ภัทรพลก็วาดแขนมา กอดรั้งเธอไว้

“จะไปไหนครับ ยังไม่เช้าเลย”

“น้ำหวานจะกลับห้องค่ะ”

“อย่าเพิ่งไปเลยนะ ยังเช้ามืดอยู่นอนต่ออีกหน่อยเดี๋ยวพี่ไปส่ง นะครับ”

ฟังน้ำเสียงออดอ้อนใจเธอก็เหลวเป็นน้ำ ภัทรพลฉุดร่างเปลือยให้นอนลงข้างๆ นลินีเอนตัวลงนอนอย่างว่าง่าย และหันมาซบอกเขาพร้อมวาดแขนมากอดตอบและหลับไปอีกรอบ

นลินีหลับไปแล้ว แต่เขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้ นึกถึงความยุ่งยากที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องนี้กับศศินาได้อย่างไร ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา หนึ่งคือนลินีไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า ที่จะจ่ายค่าบริการแล้วจบกัน สองเขาเป็นคนแรกของเธอ สามเธอเป็นคนมีชื่อเสียงที่ไม่ใช่ได้กินแล้วจะทิ้งได้ง่ายๆ สี่เขารู้ตัวดีว่าติดใจจะให้เลิกกินตอนนี้ก็ทำไม่ได้

‘แต่จะทำยังไงดี นาคงไม่ยอมแน่ๆ’

ภัทรพลคิดอย่างกลัดกลุ้มแต่ถ้าถามว่าถ้าย้อนเวลาได้จะทำไหม ก็คงตอบว่าทำอยู่ดี

“เฮ้อ เอายังไงดีวะ”

ภัทรพลรำพึงเบาๆ อย่างหาทางออกไม่เจอ

‘ทำยังไงจะได้กินต่อโดยที่นาไม่รู้’

จากที่ไม่เคยโกหกเมียก็เริ่มคิดหาทางออกที่จะรักษาไว้ทั้งสองทาง เหลือบมองร่างงามที่กกกอดอยู่ ใช้มือลูบเบาๆ ไปตามแผ่นหลังข่าวเนียน ให้ความรู้สึกเรียบลื่นมือก็ลูบต่อด้วยความเพลิดเพลิน ร่างบางที่เพิ่งหลับก็ขยับบิดตัวเร่าด้วยความเสียว เมื่อร่างที่โอบกอดมีปฏิกิริยาตอบกลับ อารมณ์ก็ปะทุขึ้นอีกรอบ

‘ค่อยไปหาวิธีแก้’ ภัทรพลคิดจึงเริ่มบรรเลงเพลงรักบทที่สี่ในตอนเช้ามืด ‘เชี่ย ถุงหมด’ รอบที่สี่จึงต้องบรรเลงเพลงรัก โดยที่ไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน

ไม่ว่าภัทรพลจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม แต่ตอนนี้เขาได้ทำลายปณิธานที่ตั้งมั่นไว้กับตัวเองหมดทุกข้อแล้ว ต่อให้นอกใจศศินายังไง เขาก็จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงที่ไม่ใช่ผู้หญิงบริการ เขาจะไม่จูบ ไม่เลีย ไม่สด ไม่ค้างถึงเช้า แปดปีที่อยู่ในหลักปฏิบัตินี้ มาดีแตกเอากับผู้หญิงที่เจอกันไม่ถึงเดือน

ได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะรักษาความรักแปดปีของเขาเอาไว้ได้

หลังจากบินกลับมาจากภูเก็ต ภัทรพลก็กลับคอนโดที่เขากับศศินาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ใจคอตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวเมียจะจับพิรุธได้ จากที่ไม่เคยโกหกเมียเลย ในหัวก็คิดหาวิธีเอาตัวรอดถ้าเมียถาม เมื่อลากกระเป๋ากลับเข้าคอนโด ทันทีที่เปิดประตูออก

ศศินาก็เดินมารับด้วยรอยยิ้ม พร้อมน้ำเย็นๆ แสนชื่นใจ

“คิดถึงจัง”

ศศินาเดินเข้ามากอดเขาไว้ พร้อมยืดตัวขึ้นจูบแก้มซ้ายขวาเป็นการต้อนรับกลับบ้าน

“หิวไหม”