บทที่ 9/4

เช้าวันต่อมาศศินาขับรถออกจากคอนโดไปตอนสิบโมงเพื่อไปพบลูกค้าหลายที่ตามที่นัดหมายไว้ ในส่วนของภัทรพลนั้นเมื่อศศินาออกจากคอนโดไป ก็ขับรถอีกคันมุ่งตรงไปยังคอนโดของนลินี เขาจอดรถไว้บริเวณที่จอดรถของแขกเช่นเคย แล้วใช้คีย์การ์ดกดไปยังชั้นที่พักของเธอ

“พี่พีท มาแล้วเหรอคะ”

นลินีกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เห็นภัทรพลเดินมา กอดทางด้านหลังก็หันมาส่งยิ้มหวานให้

“ทำอะไรทานครับ”

” เสต็กปลาค่ะพี่พีทหิวไหมคะ น้ำหวานคิดว่าพี่พีทจะมาถึงตอนเที่ยงนิดๆ เลยเพิ่งลงมือทำ”

วันนี้เขาไม่ได้เข้าออฟฟิศเพราะเมื่อคืนจัด all you can fuck ให้ศศินาเลยตื่นสาย และรอให้เธอออกจากห้องก่อนเขาจึงอาบน้ำแต่งตัวออกมาหานลินี

“ไม่หิวครับ พี่เพิ่งทานข้าวเช้าตอนเก้าโมงนี่เอง พอดีวันนี้ไม่ได้เข้าออฟฟิศครับ”

เมื่อเช้าศศินาทำไข่ลวกให้เขาตั้งสี่ฟอง แถมโด๊ปด้วยซุปไก่อีกถ้วยเบ้อเร่อ

ระหว่างที่อยู่ที่คอนโดภัทรพลก็พยายามจะหาโอกาสคุยกับนลินีเรื่องงานแถลงข่าว แต่เธอก็เปิดปากพูดกับเขาก่อน

“พี่พีทคะ...น้ำหวานอยากชวนพี่พีทไปทานข้าวที่บ้านกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”

นลินีตัดสินใจเปิดปากพูดหลังจากที่บีบีแนะนำให้เธอพาชายหนุ่มเข้าตามตรอกออกตามประตู อีกทั้งเธอก็ไม่สบายใจที่เหมือนคบกันหลบๆ ซ่อนๆ ภัทรพลอึ้งไปเพราะตั้งใจจะมาบอกให้เธอเก็บเรื่องระหว่างเธอกับเขาไว้เป็นความลับก่อน

“ได้สิครับพี่ก็อยากหาโอกาสไปพบท่านเหมือนกัน แต่ขอเป็นหลังงานแถลงข่าวได้ไหมครับ”

ภัทรพลตอบแบ่งรับแบ่งสู้

“ได้ค่ะ น้ำหวานว่างวันอาทิตย์หน้า พี่พีทสะดวกไหมคะ”

“ได้ครับ”

ภัทรพลรับปากออกไปอย่างว่าง่าย เพราะกำลังจะขอให้เธอเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับก่อนเพื่อให้งานแถลงข่าวผ่านพ้นไป เขาคิดแค่เพียงว่าอย่าให้นลินีแสดงพิรุธอะไรไปต่อหน้าศศินาก็พอ เพราะหลังจากงานแถลงข่าวผ่านไปแล้ว นลินีกับศศินาก็แทบจะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก เพราะโฆษณาก็รันไปตามกำหนดของมัน จะเจอกันเฉพาะมีอีเวนท์ตามสัญญาซึ่งมีแค่ไม่กี่ครั้งในช่วงเวลาที่ห่างกันพอสมควร ตอนนั้นเขาน่าจะจัดการอะไรอะไรได้ลงตัว ภัทรพลตอบรับโดยลืมคิดไปว่าทุกบ่ายวันอาทิตย์จะต้องไปกินข้าวที่คฤหาสน์พาณิชย์ศิริกุลพร้อมศศินา

“น้ำหวานครับพี่มีเรื่องอยากจะขอร้องน้ำหวานเหมือนกัน”

ภัทรพลตัดสินใจเอ่ยปากออกไปทันทีเมื่อทำตามความต้องการของเธอแล้ว

“อะไรคะ”

นลินีมองหน้าภัทรพลอย่างรอฟัง เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอเอาไว้

“น้ำหวานรู้เรื่องที่ทางนาเชิญท่านสุรวิทย์ไปเป็นประธานในงานแถลงข่าวแล้วใช่ไหมครับ”

“คุณแม่โทรมาบอกเหมือนกันค่ะ คุณลุงท่านไปทานข้าวที่บ้าน เลยแจ้งกับคุณพ่อไป”

“มีใครทราบเรื่องของเราหรือยังครับ”

“น้ำหวานยังไม่ได้บอกใครค่ะ”