บทที่ 4

“ทำไม! ทำไมไม่เป็นกู” เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมทั้งขวดเครื่องสำอางถูกปัดทิ้งจากโต๊ะเครื่องแป้ง สายฝนถึงกับชะงักค้างเพราะอารมณ์รุนแรงของรานีมากกว่าทุกครั้ง ใช่ว่าก่อนหน้านี้รานีจะไม่แสดงอาการโมโห แต่ครั้งนี้มากกว่าทุกครั้ง

“นีนี่ใจเย็น ๆ มีอะไรเกิดขึ้น”

“กูจะฆ่ามึงอีเบล อีบ้า กูจะฆ่ามึง มึงแย่งของของกู อีเบล กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องของนางเอกสาวสวยดังคับคอนโดหรู ยังดีที่ห้องนี้สามารถเก็บเสียงเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นสายฝนยังไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรดี

“นีนี่ ใจเย็น ๆ ก่อน”

“อีเบลมันแย่งคุณภาสไปจากนีนี่ พี่ฝน มันแย่งคุณภาสไปจากนีนี่” สายฝนถึงกับต้องกลอกตามองบน คุณภาสที่รานีบอกว่าเป็นของเธอ แม้แต่มือของเขารานียังไม่เคยได้สัมผัส พยายามหาทางเข้าหาผู้ชายไว้ตัวคนนั้นหลายต่อหลายหน แต่เขาฉลาด ไม่เคยจะหลงกลเธอสักครั้ง

“อีเบลทำอะไร” สายฝนเองก็ไม่ได้ชอบเบญญา ไม่แปลกที่จะเรียกเบญญาด้วยคำนำหน้าหยาบคายเวลาอยู่กันตามลำพังกับนางเอกคนสวย

“มันนอนซบอกคุณภาส กูจะฆ่ามึงอีเบล อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี อีเลวนั่นมันรู้ว่านีนี่รักคุณภาส นีนี่เคยบอกมัน มันเลวมาก อีกะหรี่ อีชั่ว” สารพัดคำด่าทอที่นางเอกแสนดีของประชาชีสบถด่าออกมา

ทั้งสองต่างช่วยกันด่าทอเบญญาไม่หยุด

ในขณะที่คนต้นเรื่องนอนร้าวระบมไปทั้งร่าง คนที่เธอนอนซบอกหัวเราะชอบใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร

“พอใจหรือยัง” เสียงแหบอย่างมีเสน่ห์ของคนเพิ่งตื่นนอน ผู้หญิงที่เขาอยากได้มานาน หลายปีก่อนเธอด่าเขาไม่มีชิ้นดี แค่เขาเข้าไปขอเลี้ยงดู แค่ขอเลี้ยงดู ทำไมต้องด่าทอกันอย่างกับเขาไปฆ่าญาติเธอตาย

ไม่คิดว่าเวลาผ่านไปสองปี เธอกลับเป็นคนเดินมาหาเขาเอง สองปีที่รอคอยคุ้มค่ากับสิ่งที่ได้กลับมา

“คุณยังไม่ต้องบอกใครนะ ฉันไม่อยากเป็นข่าว” เธอพูดสายตาหวานจ้องมองหน้าเขา ยิ่งมองใกล้เขายิ่งหล่อ ก่อนหน้านี้สองปีกว่าเธอเอาแต่เกลียดเขา เลยไม่สนใจความหล่อของเขา เวลาผ่านไปต้องแก่ขึ้นสิ ทำไมเขากลับหล่อขึ้น

“ย้ายมาอยู่ด้วยกันสิ ทำงานให้คุ้มกับค่าจ้างหน่อย” ค่าจ้างที่เขาว่าคือเงินที่เขายอมจ่ายให้เธอ เงินก้อนสิบล้านกับเงินรายเดือนอีกสามแสน แพงกว่าทุกเด็กที่เขาเคยจ้าง ไม่สิ ถ้าเป็นเด็กเลี้ยงก็เธอคนนี้แหละที่เขาคิดจะจ้างนาน ก่อนหน้านี้ไม่ได้จ้างแบบนี้ เน้น ครั้งคราวผ่าน

“งก!” เบญญาว่าเขา