เศษเสี้ยวของความสำคัญ

“ลินครับ เรื่องเคสเมื่อวานเราไปคุยกันต่อที่ห้องผมไหม?”

คำพูดที่นุ่มนวลของหมอศรันย์ที่เอ่ยกับหมอนลินยังคงก้องอยู่ในหู มันเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวใจของพระพายจนแตกละเอียด เธอพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น ความรู้สึกหนาวสั่นเริ่มโจมตีร่างกายจนฟันกระทบกัน ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนหายใจไม่ออก

"เขาชวนเธอขึ้นห้อง... ในที่ที่พระพายเพิ่งจะถูกเขาตีตราไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน"

พระพายกลับมาถึงหอพักด้วยสภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดลอย ร่างกายของเธอกำลังประท้วงอย่างหนัก พิษไข้จากการถูกเคี่ยวกรำบวกกับความเครียดที่สะสมมาทำให้เธอฟุบลงกับเตียงนอนที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพราก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองชื่อ พี่หมอศรันย์ ด้วยมือที่สั่นเทา ใจหนึ่งก็เจ็บจนไม่อยากเห็น แต่อีกใจกลับโหยหาเศษเสี้ยวความเมตตาจากเขา

💬pay : พี่หมอคะ... พายไม่สบาย ปวดหัวมากเลย ไข้ก็น่าจะสูงด้วย"

💬Pay : พายลุกไปไหนไม่ไหวเลยค่ะ...พี่ช่วยมาดูพายหน่อยได้ไหม"

เธอส่งไปแล้ว... และนอนจ้องหน้าจอด้วยใจที่ระทึก หวังเพียงแค่คำว่า ‘กินยาหรือยัง’ หรือ ‘นอนพักซะ’ แค่นั้นเธอก็พร้อมจะให้อภัยเขาทุกอย่าง

ผ่านไปสิบนาที... ยี่สิบนาที... จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น หัวใจที่เหี่ยวเฉาของเด็กสาวกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง แต่พอได้อ่านข้อความที่ตอบกลับมา โลกทั้งใบของเธอก็พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา

💬Sarun : ป่วยก็ไปหาหมอ... ฉันเป็นหมอกระดูก ไม่ใช่หมออายุรกรรมที่จะมานั่งตรวจไข้หวัดให้เธอ"

💬Sarun : อย่าใช้เรื่องป่วยมาเป็นข้ออ้างเรียกร้องความสนใจ ฉันทำงานอยู่ และไม่ว่างมาเล่นตลกกับเธอ"

โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือพายทันที ความร้อนจากพิษไข้ยังไม่สู้ความเย็นชาจากตัวอักษรเหล่านั้น น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอโง่เองที่เผลอคิดว่าการเป็น ‘เมีย’ จะทำให้เขามีใจเมตตาให้เธอบ้าง แต่ความจริงคือเขามองเธอเป็นแค่ภาระ เป็นเด็กที่น่ารำคาญ และเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ที่ไม่มีค่าพอจะสละเวลามาใส่ใจ

"ไม่ใช่หมออายุรกรรมงั้นเหรอ...หึ..พี่แค่ไม่อยากสนใจพายมากกว่า"

พระพายแค่นยิ้มทั้งน้ำตา...ใช่สิ... เขาเป็นหมอกระดูก เขาถนัดแค่เรื่องทำลายและจัดระเบียบสิ่งที่แข็งกระด้าง แต่เขาไม่เคยรู้วิธีรักษา หัวใจ ที่กำลังจะหยุดเต้นของเธอเลยสักนิด

ขณะที่พระพายกำลังนอนจมกองน้ำตา เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากคนที่เธอรอ...

💬พี่เกียร์ : น้องพายครับ เห็นเพื่อนบอกว่าวันนี้เราดูไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรมากหรือเปล่า? พี่ซื้อยาไปฝากไว้ที่หน้าหอได้ไหมครับ?"

สายตาที่พร่ามัวมองข้อความของรุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตที่คอยตามจีบเธอมาตลอด พายไม่เคยสนใจเขาเลยเพราะในใจมีแต่หมอศรันย์ แต่ในวินาทีที่เธอถูกคนรักเหยียบย่ำจนจมดิน กลับเป็นคนอื่นที่ยื่นมือเข้ามาแทน

พระพายสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับด้วยนิ้วที่สั่นเทา

💬pay : พี่เกียร์คะ... พายลุกไม่ไหวจริงๆ รบกวนพี่เกียร์ช่วยเอายาขึ้นมาให้พายที่ห้องได้ไหมคะ?"

ในเมื่อหมอศรันย์ไม่ต้องการให้เธอมีตัวตน เธอก็จะไม่ขอมีตัวตนในโลกของเขาอีกต่อไป...

@ทางด้านหมอศรันย์

เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนหมอนลินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสังเกตเห็น

“มีอะไรหรือเปล่าคะศรันย์? ดูอารมณ์ไม่ดีเลย”

“เปล่าครับ... แค่เด็กเรียกร้องความสนใจคนหนึ่งน่ะ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกโหวงๆ อย่างประหลาด