Chapter 8

Chapter 8

“โวะ! หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น หนูจะพูดว่าคืนนี้หนูจะจ่ายค่าแรงให้น้องเอง เฮียไม่ต้องจ่าย หนูเหงา หนูอยากได้นับดาวมานั่งเป็นเพื่อน” วาวีอธิบายยาวเหยียด พลางคิดในใจว่าพัตเตอร์ไม่ได้เข้าใจยากหรอก แต่เขากำลังกวนประสาทเธอมากกว่า

“ถ้าคนในคลับเยอะขนาดนี้ เธอยังพูดว่าเหงาได้ เฮียคิดว่าเธอควรกลับไปนอนฟังเพลงที่บ้านนะวาวี”

“เฮียเตอร์ขาจะพูดแรงใส่น้องสาวทำไมคะเนี่ย นี่น้องวาวีเองน่า...”

“เธอกำลังจะทำให้เฮียเสียระบบการบริหารคนทำงานที่นี่...” พัตเตอร์กอดอกพูดเสียงเข้มอย่างไม่พอใจที่ดึงคนของเขามานั่งดื่มแบบนี้ อีกทั้งเพื่อนของธาวินก็เหมือนมอมเหล้ายัยเด็กบื้อคนนี้อีก

“เหมือนเฮียหวงน้องนับดาวเลย...” ธาวินพูดหยั่งเชิง เพราะพัตเตอร์ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ที่แบบเดินมาตามพนักงานให้ไปทำงาน

“หวงห่าอะไรวะ เด็กคนนี้เป็นพนักงานพาร์ตไทม์ กูอนุโลมให้เข้างานช้ากว่าคนอื่น แถมยังให้ยังเลิกงานเร็วกว่าคนอื่นอีกเพราะเห็นว่ายังเรียนอยู่ แล้วตอนนี้ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานแต่มานั่งดื่มแบบนี้ มึงคิดพนักงานคนอื่นจะคิดยังไง...” พัตเตอร์ตอบกลับธาวินด้วยน้ำเสียงนิ่งจริงจัง จนคนทั้งโต๊ะพากันเงียบกริบไม่มีใครกล้าเถียงเขา

“ขอโทษด้วยนะคะเจ้านายที่หนูละเลยหน้าที่...” นับดาวยืนขึ้นก้มหัวให้พัตเตอร์ เธอรีบเดินออกไปแบบเร่งรีบเพราะไม่อยากโดนเขาดุต่อหน้าคนอื่น แต่ด้วยความเร่งรีบทำให้นับดาวเดินชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง

“ว้ายยยย! โอ๊ย!” นักท่องเที่ยวร้องเสียงหลงที่โดนนับดาวเดินชนจนล้มลงก้นกระแทกพื้น ส่วนนับดาวเองก็ล้มไปที่พื้นไม่ต่างกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ...” พัตเตอร์รีบเข้าไปประคองนักท่องเที่ยวสาวสวยไว้ในอ้อมกอด พร้อมทั้งเอ่ยถามเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ...” นาราขอบคุณพัตเตอร์ด้วยความเขินอายใจเต้นระรัวที่ได้ใกล้ชิดกับเจ้าของคลับที่ชื่นชอบ เวลานารามาเที่ยวที่นี่เธอมักชอบแอบมองเขาอยู่เสมอ เพราะเขาคือสเป็กของเธอ

“เป็นอะไรหรือเปล่าน้องนับดาว...” ซีวิครีบเข้าไปพยุงนับดาวไว้ในอ้อมกอดเช่นกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ซีวิค...” นับดาวขอบคุณซีวิคน้ำเสียงหวาน แล้วหันไปขอโทษเพื่อนสาวที่เอาแต่จ้องมองเจ้าของคลับด้วยแววตาหวานเยิ้ม จนไม่หาต้นตอการเกิดอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

“ฉันขอโทษนะนารา...”

“อ้าว...นับดาวเองเหรอ อือๆ ไม่เป็นไรหรอก...” เพราะมัวแต่ตื่นเต้นที่ได้อยู่ในโอบกอดของเจ้าของคลับ เลยไม่ได้สนใจว่าคนที่เดินชนเป็นนับดาวซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน

“ถ้าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ...ขอโทษอีกครั้งนะนารา”

“ไม่เป็นไรเลย ฉันโอเคมากจ้า เจอกันพรุ่งนี้นะนับดาว”

“จ้า...” นับดาวยิ้มให้เพื่อนสาวคนสนิท ก่อนที่เธอจะผละตัวออกจากซีวิค ยกมือไหว้ขอบคุณซีวิคอีกครั้ง และเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

@ห้องแคชเชียร์

“ไปนานเป็นชั่วโมงเลย เป็นไงบ้าง...” เมื่อเห็นนับดาวเดินเข้ามาในห้องฟินก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง