เมียมาเฟีย 1 อ้อนวอนมาเฟีย

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน

(พี่ยูริ ตอนนี้พี่อย่าเพิ่งกลับบ้านนะ)

“ทำไม เกิดอะไรขึ้น!” เธอเอ่ยถามโรมัน น้องชายด้วยความร้อนใจ เพียงวินาทีแรกที่น้องชายบอกว่า ‘อย่าเพิ่งกลับบ้านตอนนี้’ นั่นทำให้เธอเริ่มรู้สึกเป็นห่วงคนทางบ้าน ตอนนี้เธอเลิกงานแล้ว และก็กำลังกลับบ้าน

(พวกมันมาอีกแล้ว พ่อบอกให้ผมโทรหาพี่ แล้วบอกให้พี่อย่าเพิ่งกลับบ้าน)

“ละ…แล้วตอนนี้พ่ออยู่ไหน?”

(พ่อกำลังคุยกับพวกมัน แต่วันนี้หัวหน้ามันมาด้วย น่าจะจบยากอยู่อะ)

“ตอนนี้ฉันถึงหน้าปากซอยทางเข้าบ้านแล้ว ฉันจะคุยกับพวกมันเอง”

(ห๊ะ? พี่อย่าเพิ่งเข้าบ้านนะ พ่อกลัวว่าพี่จะไม่ปลอดภัย เลยบอกให้ผมโทรหาพี่เนี่ย)

“เห็นฉันเป็นคนรักตัวกลัวตายมากรึไง ฉันก็เป็นห่วงพ่อ ห่วงแกนะโรมัน”

(แต่ว่า…)

“แค่นี้นะ ถึงบ้านแล้ว” เธอตัดสายจากน้องชาย ฝีเท้าชะลอความเร็วลงเมื่อเห็นรถหรูสีดำจอดอยู่หน้าบ้านสามคัน และมีชายชุดดำท่าทางน่ากลัวยืนมองเธออยู่นิ่งๆ แม้กลัว แต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือไว้ก่อน

เคร้ง!!

เสียงสิ่งของกระแทกพื้น ทำให้เธอรีบวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่เข้าไปในตัวบ้าน ก็เห็นพ่อตัวเองกำลังถูกชายชุดดำรุมกระทืบ ส่วนโรมันที่พยายามเข้าไปช่วยพ่อก็โดนล็อกตัวเอาไว้

“หยุดนะ!!” เธอตะเบ็งเสียงสั่งให้พวกนั้นหยุดการกระทำป่าเถื่อน พวกเขาหยุดเมื่อได้ยินเสียงเธอ แต่ก็เริ่มตวัดเท้าเตะพ่อเธอใหม่เหมือนเดิม

นักเลงชัดๆ!

“บอกให้หยุดไง!!”

ผัวะ!

เธอจับไม้เบสบอลของน้องชายฟาดใส่กลางหลังชายชุดดำอย่างไม่กลัวตายสักนิด นาทีนี้เธอไม่สนใจอะไรแล้ว พ่อโดนรุมกระทืบต่อหน้าขนาดนี้ คงยืนมองดูอย่างเลือดเย็นไม่ได้

“ออกไปจากบ้านของฉัน!!” เธอเข้าไปยืนบังพ่อ และใช้ไม้เบสบอลเป็นอาวุธป้องกันตัว พอเหลือบมองวัตถุสีดำที่เหน็บตรงเองคนพวกนี้ หัวใจเธอก็พลอยกระตุกวูบขึ้นมา ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พอคนเรามันจนตรอกมากๆ ก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!

“ต้องถึงขั้นทำแบบนั้นกันเลยเหรอ!” ตะโกนถามทั้งน้ำตา รับรู้ได้ทันทีว่ามือที่ถือไม้เบสบอลของตนกำลังสั่น กลัวก็จริง…แต่เธอไม่อาจทนเห็นใครมาทำร้ายพ่อเธอได้

แกร๊ก

“ถ้าไม่อยากตายยกครัว ก็วางไม้เบสบอลโง่ๆ ในมือเธอลงซะ”

น้ำเสียงเย็นเยียบจากชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับวัตถุอันตรายที่จ่อขมับของหญิงสาวอยู่ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ และพลอยเสียวสันหลังวาบกับน้ำเสียงเย็นเยียบที่ดังเข้าโสตประสาท สิ่งที่กำลังจ่อตนเองอยู่ ไม่บอกก็พอเดาได้ว่าคืออะไร

ปืน…

“ฉันจะไม่พูดพร่ำเพรื่อ ถ้าได้พูดอีกครั้ง…พ่อเธอได้ลงไปอยู่ในนรกแน่”

เธอยอมวางไม้เบสบอลในมือลง ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองเจ้าของประโยคเลือดเย็นเมื่อกี้ และแน่นอนมันทำให้เธอช็อคมาก คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหนี้ของพ่อจะเป็น…เจ้านายเธอ