6 อารมณ์พาไป

"จะชวนฉันไปดูมวยปล้ำที่บ้านหรืออยากโดนฉันปล้ำกันแน่วะ เธอนี่แม่งโคตรแรดเลยว่ะ" เขารีบดันใบหน้าจิ้มลิ้มออกห่างจากเป้ากางเกง แต่เด็กหน้ามึนก็ยังไม่วายเลื่อนใบหน้ากลับมาตำแหน่งเดิมอีกครั้ง มิหนำซ้ำยังกล้าเกยคางไว้บนหัวเข็มขัดของเขาอีกต่างหาก

"ช่วยเอาหน้าออกไปห่างๆจากเป้ากางเกงฉันด้วย ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วใช้ตีนยันมันออกไป" นาร์เนียกะพริบตามองเจ้าของคำขู่อย่างใสซื่อ แต่เมื่อเห็นแววตาเอาจริงของเขาจึงยอมเลื่อนใบหน้าออกห่างจากเป้ากางเกงเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ยังมองเขาตาแป๋วเหมือนเดิม

"เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีได้ไหม! ฉันเกลียดสายตาแบบนั้น มันน่าขนลุก!"

"แต่หนูอยากมองหน้าเหม เหมหล่อ~" นาร์เนียตอบเสียงเบาพลางทำหน้าเหนียมอาย ทำเอาเหมราชกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย เขาเริ่มคิดว่าเด็กคนนี้ก็คงเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆที่พยายามจะเข้าหาเขาก่อน ต่างกันที่เธอมีความอดทนมากกว่าผู้หญิงเหล่านั้น เพราะไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่ได้เห็นความเกรี้ยวกราดของเขา ต่างก็หวาดกลัวจนไม่กล้าตามตอแยเขาทั้งนั้น

"เหมจะไปดูมวยปล้ำที่บ้านหนูไหมคะ" เด็กสาวเอียงคอมองอย่างออดอ้อน สายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

"ห้องฉันก็มีให้ดู จะไปดูที่บ้านเธอทำไมวะ"

"แล้วเหมอยากเล่นมวยปล้ำกับหนูไหม เดี๋ยวหนูให้เหมปล้ำหนูก่อนก็ได้ เอาไหม?"

"..." ตกลงว่าเธออยากเล่นมวยปล้ำกับเขาจริงๆ หรืออยากโดนเขาปล้ำกันแน่? เหมราชเงียบไปหลายนาทีเมื่อโดนยิงคำถามกำกวมใส่ ความใสซื่อของนาร์เนียทำให้เขาเริ่มสับสนว่าจริงๆแล้วเธอเป็นคนไร้เดียงสาหรือร้ายเดียงสากันแน่

"ไปไกลๆตีนเลยไป" เขาดึงสติกลับมาหลังจากตกอยู่ในภวังค์คำพูดของเธอนานหลายนาที พร้อมกับดันศีรษะทุยเล็กออกห่างจากเป้ากางเกง แล้วเดินเลี่ยงเข้าไปหยิบกุญแจรถในห้องนอน แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กจอมจุ้นจ้านวิ่งตามเข้ามา

"หนูนอนบนเตียงของเหมได้ไหมคะ"

ทั้งที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง แต่นาร์เนียก็กระโจนขึ้นไปนอนแผ่หลาบนเตียงนอนขนาดหกฟุตอย่างถือวิสาสะ ในขณะที่เหมราชยืนมองอย่างปลงตก

"ลงมา ฉันไม่ชอบให้ใครมานอนบนเตียงของฉัน"

"หนูได้กลิ่นของเหมด้วย" เด็กสาวทำจมูกฟุดฟิดพลางพลิกตัวนอนราบ เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นกายของชายหนุ่มที่ติดอยู่ตามที่นอนและผ้าห่ม หัวใจดวงน้อยก็พองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อ๊ะ! หะ..เหมจะทำอะไร" นาร์เนียสะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆคนที่เคยยืนมองเงียบๆก็ก้าวขึ้นมาบนเตียง ล้มตัวนอนทาบทับเธอไว้จนหัวเข็มขัดเย็นเฉียบของเขาสัมผัสกับบั้นท้ายของเธอ

"ก็ลองเดาดูสิว่าฉันจะทำอะไรเธอ ระหว่างกระทืบเธอให้จมตีน กับกระแทกเธอให้จมเตียง"

"..." ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นในตอนที่มือหนาสอดเข้ามาดึงเนกไทอย่างอ้อยอิ่ง ท่าทางคุกคามของเหมราชสร้างความหวาดกลัวให้เด็กอ่อนหัดอย่างนาร์เนีย

"แค่นี้ทำเป็นตัวสั่น ตอนอ่อยฉันไม่เห็นตัวสั่นแบบนี้บ้างวะ"

"นะ..หนูไม่ได้อ่อยเหมนะ"

"เหอะ! กระแทกแม่งสักทีดีไหม"

"หะ..เหมอย่าบีบนมหนู~" เนื้อตัวของเด็กสาวสั่นเทิ้มอย่างหนักเมื่อเหมราชปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออก แล้วสอดมือเข้ามาบีบเคล้นหน้าอกใหญ่ที่ถูกบราเซียร์ห่อหุ้มไว้