บทที่ 11

อึก!? คำแรกที่กินเข้าไปกองทัพก็รู้เลย ถ้าไม่ถูกแกล้งก็คงทำกับข้าวไม่เป็น

"ไปตักข้าวแล้วก็มากินด้วยกัน"

"ฉันยังไม่หิวค่ะ"

"แต่เธอต้องหิว"

เห็นสายตาเอาเรื่องของเขามโนราห์ก็เลยต้องได้ทำตาม หญิงสาวไปตักข้าวมาอีกหนึ่งชาม แล้วก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม

"ฉันตักเองได้ค่ะ" แต่ไม่ทัน เขาตักอาหารถ้วยที่เธอทำมาวางใส่ชามข้าวให้แล้ว

"กินสิ"

มโนราห์จำเป็นต้องตักอาหารนั้นใส่ปาก

"เคี้ยว!"

พอได้ยินคำสั่งเธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะรีบเคี้ยว ..เกิดมายังไม่เคยทานอะไรที่ไม่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ขนาดตัวเองเป็นคนทำยังอยากจะคายทิ้ง

"รู้ไหมว่าอาหารแต่ละจาน ข้าวแต่ละเม็ด คนที่เขาผลิตมาต้องลำบากแค่ไหน"

หญิงสาวส่ายหน้าตอบไป เธอไม่รู้หรอกเพราะเธอไม่เคยต้องมาลำบากเรื่องนี้

"ไม่รู้ก็กินให้หมด" มือหนาขยับกับข้าวถ้วยนั้นมาตรงหน้า แล้วบังคับเธอกินฝีมือตัวเองให้หมด อยากแกล้งเขาดีนักก็ต้องโดนซะบ้าง

ขนาดหิวข้าวยังรู้เลยว่าอาหารนี้ไม่อร่อยมาก รู้แบบนี้ทำจืดๆ ไว้ก็ดี

มโนราห์นั่งกินอยู่แบบนั้นจนหมด โดยมีเขากอดอกนั่งมอง

"ล้างทำความสะอาดให้หมด"

ถึงเขาไม่บอกเธอก็ต้องได้ทำอยู่แล้ว หญิงสาวเก็บทุกอย่างมาล้างและทำความสะอาด

ถ้ามียาแก้ไข้หน่อยคงจะดี ตอนนี้เริ่มครั่นเนื้อครั่นตัวมากขึ้นแล้ว

พอทำครัวเสร็จคิดว่าจะได้พัก แต่ก็ถูกเขาสั่งให้ตัดกิ่งไม้ พวกไม้ประดับที่กำลังยาวออกมา

พอตัดกิ่งไม้เสร็จก็ถึงเวลาทานข้าวเที่ยง

เข้ามาในบ้านได้กลิ่นหอมของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และตอนนี้คนที่ทำบะหมี่กำลังนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

แต่เธอคงทานไม่ได้เพราะร่างกายอ่อนเพลียมาก ก็เลยเดินไปเอนตัวลงนอนที่โซฟา ..ถ้าเขาสัมผัสร่างกายเธอสักนิดจะรู้ว่าตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายสูงมาก

22 : 35 น.

แอะ แอะ เสียงไอดังออกมาเป็นระยะ จนทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกรำคาญ จะหลับทีไรก็ได้ยินเสียงนี้ดังขี้น

"นี่เธอจะแกล้งฉันไปถึงไหน" ชายหนุ่มลุกจากเตียงเดินมาดู แต่เธอก็ไม่ได้ลืมตา "หรือว่าไม่ได้แกล้ง"

มือหนายื่นไปสัมผัสดูร่างกายของเธอเล็กน้อยก็รู้แล้ว

"เธอไม่สบายเหรอ?" แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบจากเธอนอกจากเสียงไอ กองทัพก็เลยพามาที่เตียง

"หนาวว" มโนราห์รู้สึกหนาวเมื่อถูกผ้าเย็นที่เปียกน้ำสัมผัสกับร่างกาย

"หนาวก็ทนเอาหน่อยสิตัวร้อนขนาดนี้ทำไมไม่บอก" ยาก็ไม่มีให้กิน เขาก็เลยใช้วิธีหักดิบเหมือนที่ใช้กับทหาร

"หนาวว" ผ้าที่ชุมด้วยน้ำเย็นสัมผัสถูกตรงไหนก็ทำให้เธอรู้สึกหนาวขึ้นมาจับใจ แต่พอเขาเช็ดตัวให้เสร็จมโนราห์ก็รู้สึกสบายตัวแล้วหลับไป

เช้าวันต่อมา..

"???" หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ผ้าห่มจะคลุมร่างไว้ก็ไม่มี

"ตื่นแล้วเหรอ"

"กรี๊ด" มโนราห์ดึงหมอนใบที่ใช้หนุนเมื่อคืนขึ้นมาปิดบังร่างกายไว้

"อย่าบอกนะว่าเธออาย"

"เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน

"เน่าขนาดนั้นยังจะถามหาอีกเหรอ"

"แล้วผ้าห่มล่ะ"

"เธอเล่นงานมันจนเปื้อนไปหมดยังจะถามหาอีก" ที่เขาหมายถึงเพราะเมื่อคืนนี้เธอไอจนอาเจียน และบ้านหลังนี้ก็มีผ้าห่มแค่ผืนเดียว

มโนราห์กอดหมอนวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูล็อกไว้

"ทำอายซะเหมือนเลย" อีกนิดเขาจะเชื่ออยู่แล้วว่าเธออาย "ข้าวต้มวางอยู่ตรงนี้นะ กินยาด้วย" เมื่อเช้านี้กองทัพออกไปหาซื้อข้าวต้มกับยามาให้

"ฉันรู้แล้ว คุณออกไปข้างนอกก่อนสิ" หญิงสาวตะโกนออกมาและแอบฟังว่าเขาไปหรือยัง เพราะเธอจะออกไปเอาผ้าเช็ดตัวและหาเสื้อผ้ามาไว้ใส่