บทที่ 17

คุยกับพ่อตารู้เรื่อง กองทัพก็เลยเอากระเป๋าเข้ามาในห้องนอน ชายหนุ่มมองไปรอบๆ มีแค่ตู้ที่เป็นลิ้นชัก และตู้กระจกเก่าๆ เตียงนอนที่มีฟูกแข็งๆ

"ฉันช่วยค่ะ" หญิงสาวเอื้อมมือมารับกระเป๋าจากเขาเพื่อเอาไปพับเก็บไว้ในลิ้นชัก

ชายหนุ่มปล่อยให้เธอเป็นคนจัดการ แล้วก็เดินมานั่งลงที่เตียง พอสะโพกแตะกับพื้นที่นอนดวงตาคมถึงกับมองต่ำลงไปดู

แล้วสายตานั้นก็มองไปรอบๆ ห้อง คนร่างสูงรีบลุกเดินมาเปิดประตูมองออกไปด้านนอกโดยไม่ถาม ที่เขามองก็คือดูว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน เพราะในห้องนี้ไม่มี

ที่กรมกองทัพก็มีบ้านพักประจำตำแหน่ง ช่วงไหนไม่อยากกลับบ้านก็พักบ้านพักที่ถูกจัดไว้ให้ แต่สภาพมันไม่ได้ทรุดโทรมแบบนี้

"ถ้าจัดอะไรกันเสร็จแล้วก็มาทานข้าว" เห็นลูกเขยยืนอยู่หน้าประตู ท่านพลเอกก็เลยเรียกออกมา

"ทานข้าวหรือครับ?" กองทัพมองไปที่โต๊ะเห็นว่าท่านกำลังจัดเตรียมกับข้าว มันเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ไม่คิดว่าจะเห็นภาพนี้

"ทำไมคุณพ่อไม่ให้โมนาทำล่ะคะ" หญิงสาวได้ยินเสียงที่พ่อเรียกมาทานข้าว เธอก็รีบวางผ้าที่พับอยู่ก่อน

"แค่นี้พ่อทำเองได้" มันเป็นการผูกปิ่นโตกับแม่ค้าในค่ายทหาร แต่ท่านจะผูกแค่ตอนเย็น เพราะเช้ากับเที่ยงท่านไปทานที่กองบัญชาการ

"โมนาทำเองค่ะ" เดินออกมาท่านก็กำลังจะตักข้าวให้

"พ่อทำจนชินแล้วเรานั่งเถอะ"

กองทัพไม่คิดเลยว่าท่านจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้มากถึงเพียงนี้ ถ้าไม่มาเห็นกับตา ใครพูดให้ฟังเขาคงไม่เชื่อ

"ขอบคุณค่ะ" มโนราห์กล่าวขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้พ่อ ตอนที่ท่านตักอาหารวางใส่จานให้

และเหตุการณ์ตรงหน้า ก็ทำให้กองทัพสนใจอีกครั้ง ท่านคงจะรักและเอ็นดูลูกสาวคนนี้มาก ทำไมเขาถึงจะไม่รู้เรื่องเมขลาที่ถูกทอดทิ้ง แต่กลับลูกสาวคนนี้ ท่านส่งเสียเลี้ยงดู แถมยังรักใคร่ มันไม่แฟร์กับอีกคนหนึ่งเลย

"ทานสิผู้พันไม่อร่อยเหรอ"

"อร่อยครับใครทำให้ครับเนี่ย"

"แม่ค้าในค่ายนี่แหละ"

มโนราห์เห็นสายตาเขาตอนที่พ่อเทคแคร์เธอ มันดูแปลกๆ หวังว่าคงไม่คิดอกุศลอีกนะ

ทานข้าวเสร็จคนเป็นพ่อก็เลยปล่อยให้ลูกสาวเก็บโต๊ะล้างทำความสะอาด แล้วท่านก็มานั่งคุยกับลูกเขยอยู่โต๊ะรับแขกใกล้ๆ กัน

เพล้ง! เสียงนี้ดังขึ้นในครัว ตอนที่เธอได้ยินพ่อถามเขาเรื่องเมื่อไรจะได้อุ้มหลาน

คนเป็นพ่อรีบลุกเดินมาดูลูกสาว โดยที่สามีเธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"ขอโทษค่ะโมนาซุ่มซ่ามเอง"

"ทีหลังก็ระวัง ออกมาเดี๋ยวพ่อเก็บกวาดเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ผมทำดีกว่าครับ" จะไม่มาดูมันก็คงดูไม่ดี เข้ามาถึงเขาก็เลยก้มลงไปเก็บเศษถ้วยที่แตก มโนราห์ก็ก้มลงไปพร้อมกัน เรวทัตก็เลยปล่อยให้เด็กๆ จัดการกันเอง

พอคล้อยสายตาพ่อของเธอแล้ว ชายหนุ่มก็ปล่อยให้เธอเป็นคนทำ โดยที่เขายืนมองแบบพิจารณา ที่พิจารณาไม่ใช่อะไรหรอก เพราะเจอเธอทีไรผู้ชายไม่ซ้ำหน้าสักคน แม้แต่กับลูกน้องของเขาเอง

เก็บกวาดทุกอย่างเสร็จมโนราห์ก็กลับมาที่ห้องนอน เข้ามาถึงก็เห็นว่าเขากำลังเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ หญิงสาวก็เลยพับผ้าต่อให้เสร็จ

ชายหนุ่มอาบน้ำกลับมา เธอถึงได้เตรียมตัวออกไปอาบน้ำบ้าง

"กรี๊ดดด" เปิดประตูห้องน้ำเข้าไปก็เห็นแขกไม่ได้รับเชิญ ตัวเกือบจะเท่ากับที่อยู่เฮลิคอปเตอร์

ทั้งพ่อและกองทัพรีบออกมาดูว่าเธอเป็นอะไร

มโนราห์หันไปกอดคนที่มาถึงก่อนแบบหวาดกลัว

"ช่วยเอามันออกไปที" หญิงสาวแนบใบหน้ากับแผ่นอกของผู้ชายที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เพราะเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

"ออกมาดีกว่าเดี๋ยวพ่อจัดการให้" คนเป็นพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังบอกให้ลูกเขยพาลูกสาวออกมาก่อน "ไปอาบน้ำในห้องพ่อก่อนไป"

"คุณพ่อไม่กลัวเหรอคะ" มโนราห์ยังคงกลัวจนไม่กล้าปล่อยคนที่เธอกอดอยู่

"จะกลัวทำไมตัวแค่นี้เอง"