บทที่ 4

วันต่อมา.. มโนราห์ครุ่นคิดว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ อย่างที่รู้กันอยู่เธอโตมาจากต่างประเทศ ไม่มีเพื่อนที่ประเทศนี้เลยสักคน ก็เลยไม่รู้จะปรึกษาใครดี

คิดถึงหน้าเมขลาขึ้นมาก็อดอิจฉาไม่ได้ อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ดูเมขลาจะมีแต่คนให้ความสนใจ เพราะตอนนี้มโนราห์รู้แล้วว่าผู้ชายที่เข้าหาเมขลาไม่ใช่แบบที่คิด พวกเขาเป็นพี่ชาย และก็เป็นพี่ชายของเธอด้วย แต่พวกเขาคงไม่ยินดีต้อนรับน้องสาวแบบเธอ

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"แบบไหนคะ"

"ทำหน้าซังกะตายอยู่ได้ ถ้าว่างก็ไปร้านเสริมสวย"

"ไปทำไมคะแม่"

"ถึงแม้จะสวยอยู่แล้ว แต่เราต้องสวยกว่านี้"

"ค่ะ" ถ้าขัดใจกลัวว่าแม่จะอารมณ์ไม่ดีอีก ถือว่าออกไปเปิดหูเปิดตาแล้วกัน

เวลาผ่านเลยมาจนถึงงานวันเกิดของท่านพลเอกเกษมราษฎร์ ทุกปีท่านพลเอกเรวทัตเพื่อนรักเป็นคนแรกที่อวยพรวันเกิด แต่ปีนี้และปีต่อๆ ไปคงไม่มีอีกแล้ว นี่แหละที่เขาเรียกว่าได้อย่างเสียอย่าง

วันเกิดของท่านถึงแม้จะบอกว่าไม่จัดใหญ่โต แต่ก็คงเล็กไม่ได้ เพราะตำแหน่งสูงสุดในกรมตอนนี้คือท่าน

เกษมราษฎร์ก็เลยถือโอกาสเชิญทุกคน และถือว่าเป็นงานเลี้ยงฉลองหลังแต่งงาน

"มากันแล้วเหรอลูก"

"สวัสดีค่ะคุณแม่" สโรชาซึ่งตอนนี้ท้องของเธอครบ 8 เดือนแล้ว พนมมือยกไหว้คุณย่าพร้อมกับสามีที่ประคองภรรยาไม่ยอมห่าง

"คุณยายไม่ให้พารามิลมาด้วยกลัวว่าจะทำงานวุ่นครับ"

"ดีแล้วล่ะ วันนี้คนเยอะ"

"เข้าไปหาที่นั่งกันก่อนไป" เกษมราษฎร์ที่ยืนอยู่ข้างภรรยาบอกลูกคนโตของนาง และเพียงไม่นานลูกชายคนรองก็พาภรรยาที่กำลังท้อง 5 เดือนเดินเข้ามา

และตามมาด้วยลูกสาวคนเล็ก ทุกคนไปนั่งร่วมโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้แล้ว

"เป็นไงบ้างมาช้ากว่าคนอื่นเลยนะเรา" เกษมราษฎร์เห็นลูกชายเพิ่งมาถึง แต่ผู้พันกองทัพยังไม่ทันได้พูดอะไรกับพ่อ ..กองทัพนักข่าวที่เพิ่งเก็บภาพเขาไปก็รัวกล้องไปทางหน้าประตูทางเข้า