บทที่ 10

การเกิดขึ้นของความคิดดังกล่าวทำให้ฉันประหลาดใจ แต่ฉันหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะตบหน้าเพื่อเตือนตัวเองให้จดจ่ออยู่กับปัจจุบัน ภารกิจเดียวของฉันคือทวงทุกอย่างที่ฉันให้ไอ้สองตัวนั้นคืนมา

สองสามวันต่อมา ฉันพักอยู่ที่บ้านของอิซาเบลลาส่วนคาร์สันโทรหาฉันทุกวัน ฉันค่อยๆคุ้นเคยกับการแลกเปลี่ยนสิ่งหวานๆ กับเขาอย่างใจเย็น แม้ว่าฉันจะไม่พอใจในตอนแรก ในขณะที่อิซาเบลลาจะชมเชยฉันเมื่อสังเกตการมีปฏิสัมพันธ์ของฉันกับเขา

ทักษะการแสดงของฉันพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดภายในไม่กี่วัน ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับมาแล้ว นอกจากนี้ ฉันแน่ใจว่าคิดถึงเคียร่าหลังจากซ่อนตัวเป็นเวลานาน อันที่จริง ฉันคิดถึงเธอมากจนกลับบ้านเร็วกว่ากำหนดหนึ่งวันพร้อมกับของขวัญที่ฉันเลือกให้เธอ

เมื่อเข้าสู่หมู่บ้านของฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองบ้านที่เราอาศัยอยู่ พลางนึกถึงบางสิ่ง แม่เป็นคนจ่ายค่าบ้านหลังพ่อ คาร์สันโกรธฉันมากหลังจากที่รู้ว่าฉันเอาเงินของแม่ไป ซึ่งเขาสาบานว่าจะจ่ายคืนทันทีที่เขามีเงิน แม้ว่าเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา และเขาก็ไม่ได้คืนเงินห้าล้านที่เขาใช้ในการตั้งบริษัทของเขา ซึ่งเขาสัญญาว่าจะคืนให้ ตอนนี้ฉันมองย้อนกลับไป ฉันแน่ใจว่าโง่ที่จะเชื่อในตัวเขา

ฉันก้าวผ่านประตูรักษาความปลอดภัยด้วยความรู้สึกหลากหลายหลังจากส่ายหัว เพียงเพื่อจะชนกับดีแลนตอนรอลิฟต์ ซึ่งฉันไม่ได้เจอมานาน ฉันไม่ได้มองเขาด้วยความเคอะเขินในระดับหนึ่ง ในขณะที่ฉันปฏิเสธเขาค่อนข้างรุนแรงในตอนนั้นหลังจากที่ตัดสินใจว่าคาร์สันเป็นคนของฉัน หลังจากนั้นเราก็แยกทางกัน ดังนั้นฉันจึงสงสัยว่าทำไมเขาถึงเป็นที่นั่น

“อะไรทำให้เธอ?” ในขณะที่ความคิดของฉันมีความเป็นไปได้มากมาย สิ่งที่เขาพูดคือสิ่งที่ทำให้ฉันหวาดหวั่นที่สุด

"ฉันอาศัยอยู่ที่นี่"

ฉันรู้สึกทึ่งที่เขาไม่เพียงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับฉัน แต่จริงๆแล้วเราเป็นเพื่อนบ้านกันที่อาศัยอยู่ในอาคารเดียวกัน “นายย้ายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? นายซื้อบ้านที่นี่หรอ”