บทที่ 11

สีหน้าของฉันเปลี่ยนไปเมื่อฉันจ้องไปที่ประตูห้องนอนของฉัน นี่คือบ้านของฉัน! กล้าดียังไงมาทำแบบนี้บนเตียงของฉัน?

เห็นได้ชัดว่าดีแลนก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เพราะเขาจ้องมองมาที่ฉันอย่างสมเพช ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าโจลินและคาร์สันจะไร้ยางอายถึงขนาดนำความสัมพันธ์ของพวกเขากลับบ้านได้ และฉันก็คาดไม่ถึงว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ในขณะที่อยู่กับคนนอก

ความอัปยศ ความอึดอัด และความลำบากใจหมุนวนและกัดกินตัวตนของฉันขณะที่ฉันลุกขึ้นจากจุดที่ฉันอยู่ จากนั้นลากดีแลนออกจากบ้านพร้อมของขวัญที่ฉันซื้อติดมือมาด้วย ฉันสะดุดทางลงบันไดโดยไม่ได้ตั้งใจ เรื่องไร้สาระทั้งหมดที่คาร์สันและโจลินทำ ฉันไม่เคยอยากให้ใครรับรู้โดยเฉพาะดีแลน เพราะฉันไม่อยากให้คนที่ฉันปฏิเสธมาเห็นว่าฉันใช้ชีวิตอย่างงมงาย

"รินนี่..." ดีแลนตะโกนใส่ฉันและรู้สึกเสียใจกับฉัน

อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของฉันเมื่อฉันเงยหน้าขึ้น "ดีแลน คุณอาจเข้าใจอะไรผิดไป คาร์สันชอบดูหนังโป๊ บางทีก็ลืมปิด มันน่าอึดอัดนิดหน่อยที่คนนอกได้ยินดังนั้นฉันจึงลากคุณออกมา" ฉันไม่แน่ใจว่าฉันแสดงสีหน้าอย่างไรในขณะที่พูด และฉันก็ไม่สนใจว่าคำแก้ตัวเส็งเคร็งของฉันเป็นอย่างไร เพราะทั้งหมดที่ฉันปรารถนาคือซ่อนตัวเองไปพร้อมกับการดำรงอยู่ที่น่าละอายของฉัน

"ผมเข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น…"ดีแลนยิ้มอย่างเสียใจขณะที่เขาพูด "สามีของคุณชอบดูหนังโป๊ ซึ่งอาจเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจ…"

ฉันรู้ว่าเขาไม่เชื่อในคำที่ฉันพูด แต่เขาไม่ได้เปิดโปงการโกหกของฉัน ดังนั้นฉันจึงค่อนข้างจะหลอกตัวเองด้วย หลังจากบอกลาเขาแล้ว ฉันเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมายเป็นเวลานานก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านของอิซาเบลลาด้วยความงุนงง ทันทีที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็ร้องไห้ออกมาในขณะที่ฉันกอดเธอ แต่ฉันกลับไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

ในวันรุ่งขึ้น ฉันกลับมาอีกครั้งพร้อมของขวัญและสัมภาระในมือ เคียร่ากระโดดเข้ามากอดฉันทันทีที่ฉันเปิดประตู "แม่ หนูคิดถึงแม่!" และเธอยังจูบแก้มของฉันขณะที่เธอพูด

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจขณะที่ฉันกอดร่างอันบอบบางของเธอ "แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน ที่รัก!" เมื่อเห็นเธอไร้เดียงสาฉันเริ่มโทษตัวเองว่าไร้ความปราณีเกินไปเพราะฉันทิ้งเธอไว้เพื่อแก้แค้นไอ้สารเลวพวกนั้น

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ฉันเหลือบมองคาร์สันที่ยืนอยู่ข้างหลังเคียร่า เขาอยู่ในชุดลำลองที่เข้ากับตัวเขามากในขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่สุขุมพอ ๆ กับช่อดอกไม้ในมือ ขณะที่สังเกตเห็นว่าฉันกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาก็เดินเข้ามาหาฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะยื่นดอกไม้ให้ฉันขณะที่เขาดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดอย่างกระตือรือร้น "ที่รัก ผมคิดถึงคุณ"

คำว่ารักที่อ่อนโยนของเขาฟังดูน่าสะอิดสะเอียน แต่ฉันผลักเขาออกในขณะที่ฉันระงับความรู้สึกเหล่านั้น "เคียร่ายังอยู่ที่นี่"

"ผมกอดภรรยาผมไม่ผิด" เมื่อเห็นว่าเขาพยายามจะกอดฉันอีกครั้ง ฉันจึงเบือนหน้าหนีในขณะที่บอกว่าฉันอยากจะงีบ แม้ว่าเขาจะหยุดด้วยความผิดหวัง แต่เขาก็ยังยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะที่เขาพูดว่า "เตือนผมพอดี ที่รัก เคียร่าเตรียมของขวัญให้คุณ"

เคียร่านึกได้ตอนที่เขาพูดถึงมัน จึงส่งภาพวาดชิ้นหนึ่งให้ฉัน "แม่ นี่คือของขวัญที่หนูเตรียมไว้ให้แม่"